Briefwechsel und Dokumente der laufenden theoretischen Arbeit

Briefwechsel und Dokumente der laufenden theoretischen Arbeit

.

Polnische Übersetzung der Broschüre "Der Ukrainekrieg und die offene Krise des imperialistischen Weltsystems" in einer von uns nicht kontrollierten Version. Vielen Dank an das Instytut Karola Marksa Polen.

1. Wojna na Ukrainie i poważne niebezpieczeństwo trzeciej wojny światowej

Wraz ze zmasowaną inwazją wojsk rosyjskich na terytorium Ukrainy tlący się od kilku lat konflikt pomiędzy NATO a Rosją przerodził się 24 lutego 2022 roku w otwartą wojnę w środku Europy.

Tego samego dnia niemiecka minister spraw zagranicznych Annalena Baerbock/ Zieloni («Die Grünen») demagogicznie ogłosiła, że przyczyną wojny są «urojenia» prezydenta Rosji Władimira Putina, które są one nie do zaakceptowania przez «światową wspólnotę».[1] 27 lutego 2022 roku kanclerz Niemiec Olaf Scholz określił jako przyczynę wojny „jeden powód: represyjny reżim (Putina) stawia pod znakiem zapytania wolność Ukrainek i Ukraińców.”[2] Putin z kolei demagogicznie uzasadniał swoją inwazję, wysuwając jako cel wojny „demilitaryzację i denazyfikację Ukrainy.”[3].

Żadne z tych wyjaśnień i prób usprawiedliwienia nie trafia jednak w sedno sprawy: jest to nie dająca się usprawiedliwić przez żadną stronę wojna między nowo-imperialistyczną Rosją a kapitalistyczną Ukrainą. Podburzona i silnie uzbrojona przez NATO z USA na czele, Ukraina działa jako pełnomocnik tego imperialistycznego sojuszu wojskowego. W celu realizacji własnych ambicji o potędze dąży do wejścia do UE i NATO. Prawdziwa społeczna przyczyna tej wojny leży „w nierównomiernym rozwoju gospodarczym i politycznym państw imperialistycznych, które dążą do ponownego podziału stref wpływów.”[4] Wojna, według klasyka nauk wojskowych Carla von Clausewitza, jest „kontynuacją polityki innymi środkami.”[5] Dlatego należy zbadać „całość danych o podstawach życia gospodarczego wszystkich wojujących mocarstw i całego świata”[6], które poprzedzały wojnę w Ukrainie.

1.1 Walka o ponowny podział świata

Upadek socjal-imperialistycznego supermocarstwa Związku Radzieckiego i Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej (RWPG) w latach 1990/1991 doprowadził do ujednolicenia rynku światowego. Pociągało to za sobą reorganizację międzynarodowej produkcji kapitalistycznej. Ten proces reorganizacji gospodarczej i politycznej świata doprowadził do odwrócenia całego dotychczasowego imperialistycznego systemu światowego.[7] Wszystkie kraje imperialistyczne i wiodące na świecie monopole międzynarodowe podjęły zażartą rywalizację o dominację na nowo powstałym rynku światowym.

W międzyczasie w Chinach i w niektórych bogato zaludnionych państwach dawniej zależnych od neokolonializmu wykształciły się rodzime monopole i państwowe struktury monopolistyczne. Doprowadziły one do powstania szeregu państw nowo-imperialistycznych. Już w 2017 roku istniało co najmniej 14 państw nowo-imperialistycznych, w których mieszkała ponad połowa ludności świata.[8] Coraz częściej rywalizowały one o rynki i strefy wpływów z USA, Japonią i państwami Unii Europejskiej. Niektóre z tych państw zbudowały regionalną dominację imperialistyczną. Należą do nich Indie, Turcja, Rosja, RPA, Arabia Saudyjska i Brazylia. Realizują one wizje własnej imperialistycznej dominacji, rozwijają gwałtownie rosnący aparat militarny władzy i tworzą ideologiczno-polityczne ośrodki władzy na całym świecie, których celem jest manipulowanie opinią publiczną. Towarzyszył temu niebezpieczny rozwój prawicowości wszystkich państw imperialistycznych, którego chwilową kulminacją była prezydentura w USA faszysty Donalda Trumpa w latach 2017-2021.

W ślad za internacjonalizacją produkcji i handlu nastąpiła internacjonalizacja walki klasowej i ruchów społecznych. Powstał rozrastający się międzynarodowy proletariat przemysłowy, liczący w międzyczasie około 746 milionów[9] kobiet i mężczyzn pracujących w przemyśle. Odtąd proletariat ten stał na czele ważnych strajków i walk klasowych na całym świecie. W poszczególnych krajach pojawiły się także waleczne ruchy kobiece, młodzieżowe i ekologiczne oraz rozwinęła się walka o demokratyczne prawa i wolności.

Po 2020 roku doszło do drastycznego nasilenia rywalizacji między-imperialistycznej. Odbyło się to zwłaszcza pod wpływem globalnego kryzysu gospodarczego i finansowego, który rozpoczął się w 2018 roku w współzależności z katastrofą pandemii COVID-19. Pod kątem gospodarczym i politycznym, jedyne dotychczasowe supermocarstwo, USA, zostało pozostawione wyraźnie w tyle. Z kolei Chiny urosły na supermocarstwo gospodarcze i zastąpiły USA na pierwszym miejscu. Chiny dążą do uzyskania tej roli również w sferze politycznej i wojskowej. Taki jest cel mamuciego projektu pod nazwą «Nowy Jedwabny Szlak», który jest realizowany przez Chiny od 2013 roku. Rywalizacja między USA i Chinami obecnie dominuje nad innymi sprzecznościami między-imperialistycznymi, które jednocześnie rozwijają się wielobiegunowo[10]. Także Imperialistyczny blok UE pozycjonuje się coraz bardziej w konkurencji z USA, ale także z Chinami. W Europie UE i Rosja walczą o polityczną dominację.

Rosja opiera swój szczególny charakter nowego mocarstwa imperialistycznego z jednej strony na swoim ogromnym bogactwie, zwłaszcza w surowce kopalne. Z drugiej strony jako jedna z dwóch największych potęg nuklearnych na świecie zachowuje swoją siłę militarną pozostałą z czasów socjal-imperialistycznego Związku Radzieckiego. Od 2008 roku stale ją rozbudowuje. Z kolei Rosja pozostaje słaba gospodarczo. Jej produkcja przemysłowa w 2020 roku była mniejsza niż połowa produkcji Niemiec. Rosyjscy imperialiści zdają sobie sprawę, że ich marzenie o wielkim rosyjskim mocarstwie może się spełnić tylko poprzez wchłonięcie potencjału byłych republik radzieckich. Jeszcze w 1997 roku były doradca USA ds. bezpieczeństwa Brzeziński pisał na ten temat: „Bez Ukrainy Rosja nie jest już imperium euroazjatyckim.”[11].

Najpóźniej od tego czasu Ukraina jest centralnym punktem między-imperialistycznej walki o władzę. Zarówno USA i UE, jak i Rosja koncentrują strategiczne rozszerzenie swoich europejskich stref wpływów na Ukrainie.

1.2 Imperialistyczna polityka Rosji

W 2014 roku państwa zachodnie wspierały obalenie prorosyjskiego rządu Janukowycza, a pod rządami prozachodniego premiera Jaceniuka Ukraina została związana z UE. Doprowadziło to do utworzenia w 2016 roku strefy wolnego handlu UE-Ukraina.[12] Prywatyzacja setek państwowych przedsiębiorstw, zwłaszcza w górnictwie i rolnictwie, coraz bardziej włączyła Ukrainę w strefę wpływów imperializmu USA i UE. Jednocześnie, wykorzystując jako pretekst ucisk rosyjskiej części społeczeństwa w Ukrainie, Rosja wywołała wojnę, której celem była aneksja bogatej w surowce części Donbasu na wschodzie Ukrainy.

W fundamentalnym przeciwieństwie do socjalistycznego Związku Radzieckiego, rosyjski imperializm systematycznie ingeruje w wewnętrzne sprawy innych państw: w 2008 roku rosyjskie wojska najechały Gruzję, której rząd był zorientowany na Zachód. Od tego czasu Rosja okupuje część tego kraju. W 2014 roku Rosja po inwazji militarnej zaanektowała Krym i obecnie jest w stanie stamtąd kontrolować całe Morze Czarne. W 2015 roku pospieszyła na pomoc oblężonemu reżimowi Assada w Syrii, nie tylko ratując jego władzę za pomocą niehumanitarnych ataków lotniczych, ale także rozszerzając własne strategiczne wpływy na Bliskim Wschodzie. Rosja utrzymuje tzw. umowy o bezpieczeństwie lub współpracuje w inny sposób z około 40 z 54 państw afrykańskich[13].

Sukcesy Rosji doprowadziły do strategicznego osłabienia imperializmu USA i innych mocarstw skupionych w NATO. Odbyło się to także z powodu wojny w Iraku rozpoczętej przez USA w 2003 roku, które nigdy nie było w stanie osiągnąć swoich celów, oraz z powodu nieudanej kampanii NATO w Afganistanie w latach 2001-2021. W 2015 roku Rosja wraz z Białorusią, Kazachstanem, Kirgistanem i Armenią utworzyła pod swoim przewodnictwem Euroazjatycką Unię Gospodarczą. Fakt, że Ukraina odmówiła przystąpienia do tego sojuszu był gorzką porażką dla wielkomocarstwowych ambicji rosyjskiego imperializmu.

1.3 Rywalizacja imperialistycznych potęg Chin i USA

Równocześnie z wojną w Ukrainie toczy się zacięta walka między USA a Chinami o supremację w regionie Indo-Pacyfiku. Amerykański magazyn «Foreign Policy» pisze 18 lutego 2022 roku, na krótko przed rozpoczęciem imperialistycznej agresji Rosji: „Waszyngton musi przygotować się do wojny zarówno przeciwko Rosji, jak i Chinom.”[14].

W przemówieniu z marca 2022 roku prezydent USA Joe Biden stwierdził, że wojna na Ukrainie wpisuje się w „wielką walkę (...) między demokracją a autokracją, między wolnością a uciskiem, między porządkiem opartym na zasadach a tym zdominowanym przez brutalną siłę.”[15].

Tymczasem wychwalany przez Bidena „porządek oparty na zasadach” to nic innego jak dyktatura jedynowładczego międzynarodowego kapitału finansowego kierowanego przez USA we współpracy z zachodnimi sojusznikami.

Chiński wiceminister spraw zagranicznych Le Yucheng nawiązał do wojny na Ukrainie, gdy w marcu 2022 roku ostrzegał:

„Strategia Indo-Pacyfiku [USA] ... jest równie niebezpieczna jak strategia NATO ekspansji na wschód w Europie. Jeśli pozwoli się jej kontynuować bez kontroli, przyniesie niewyobrażalne konsekwencje i ostatecznie zepchnie Azję i Pacyfik nad krawędź przepaści.”[16]

Tymczasem aby zabezpieczyć swoje dążenie do światowej potęgi Chiny zbudowały największą pod względem liczebności armię na świecie. Sojusz wojskowy «Szanghajska Organizacja Współpracy» pod przewodnictwem potęg nuklearnych Chin i Rosji skierowany jest przede wszystkim przeciwko wpływom NATO.

1.4 Zagrożenie dla Rosji ze strony NATO

Od 1990 roku USA i NATO - mimo wyraźnych obietnic, że będzie inaczej - nieustannie posuwały się naprzód w swojej ekspansji na wschód. W rezultacie wojska NATO w wielu miejscach zbliżyły się do granicy Rosji, a rakiety krótkiego zasięgu bezpośrednio stanowią zagrożenie dla rosyjskiego terytorium. Po uzyskaniu członkostwa w NATO przez kraje bałtyckie, a także Polskę, Czechy, Słowację, Węgry, Rumunię i Bułgarię, Słowenię, Albanię i Chorwację, Czarnogórę i Macedonię Północną, USA próbowały włączyć do NATO także Ukrainę. Początkowo nie udało się to ze względu na opór UE, zwłaszcza Niemiec i Francji, które nie chciały narażać na szwank swoich stosunków gospodarczych i politycznych z Rosją.

Sekretarz generalny NATO Jens Stoltenberg pochwalił się na Światowym Forum Ekonomicznym 2022 w Davos środkami NATO na wypadek wojny o Ukrainę:

„My (...) mamy teraz ponad 40 tys. żołnierzy pod bezpośrednim dowództwem NATO, wspieranych przez znaczące siły w powietrzu i na morzu. Rozmieściliśmy grupy bojowe od Bałtyku po Morze Czarne, a setki tysięcy żołnierzy są w stanie wysokiej gotowości. (...) Zwiększyliśmy ćwiczenia (...) i po raz pierwszy amerykańska jednostka amfibijna znalazła się również pod dowództwem NATO.”[17].

1.5 Reakcyjny charakter społeczeństwa ukraińskiego

Ukraina posiada obecnie zasadnicze przesłanki do przekształcenia się w kraj nowo-imperialistyczny. Jest to drugi co do wielkości kraj w Europie, posiadający bogate zasoby mineralne, duże obszary żyznej czarnej ziemi, dobrze wykształconą klasę robotniczą oraz monopole skupione częściowo w rękach państwa, a częściowo w rękach oligarchów[18]. Ukraina stała się poważnym konkurentem bezpośrednio na granicy rosyjskiego imperializmu.

Zwłaszcza USA masowo dozbrajało i szkoliło militarnie Ukrainę po aneksji Krymu przez Rosję. Wojska ukraińskie uczestniczyły we wspólnych ćwiczeniach NATO. Wydatki Ukrainy na zbrojenia wzrosły w latach 2012-2021 o 142 proc.[19] Na początku 2019 roku ukraiński parlament wpisał do konstytucji cel przystąpienia do NATO i UE. W sierpniu 2021 roku ukraiński prezydent Wołodymyr Zełenski w szowinistycznym uniesieniu oświadczył, że od tej chwili trwa „odliczanie do odzyskania” Krymu[20].

W kwietniu 2022 r. przewodnicząca Komisji UE Ursula von der Leyen/CDU na oczach zgromadzonej prasy światowej okrzyknęła ukraińskiego prezydenta Zełenskiego bohaterem w walce o wolność i demokrację:

Stoimy z wami, gdy marzycie o Europie ... Moje dzisiejsze przesłanie jest takie, że Ukraina należy do rodziny europejskiej”[21].

Podczas gdy pod powierzchnią europejskiej rodzinnej sielanki rządzą niesnaski, w Ukrainie naprawdę nie ma zasadniczej różnicy w stosunku do oligarchicznych realiów występujących w Rosji. Jeszcze w 2020 roku burżuazyjny «Ranking Demokracji» («Demokratie-Ranking») Uniwersytetu w Würzburgu sklasyfikował Ukrainę jako «reżim hybrydowy» pomiędzy «demokracją» a «autokracją», plasując ją nawet za «deficytowymi demokracjami»[22].

Najbogatszy człowiek Ukrainy, Rinat Achmetow, dysponuje na przykład prywatnym majątkiem w wysokości 7,6 mld dolarów. Jako długoletni przyjaciel Putina, obecnie popiera NATO i UE, aby uratować swoje imperium, które obejmuje „huty stali i rur, kopalnie węgla, elektrownie cieplne, elektrownie wiatrowe, firmy telekomunikacyjne, firmę żeglugową, banki, firmy ubezpieczeniowe, stacje telewizyjne, gazety, domy towarowe, centra logistyczne, gospodarstwa rolne i Szachtar, klub jego serca”. [23] Inni «magnaci» to „armator Andri Stawnizer czy agroprzedsiębiorca Wadim Nesterenko.”[24] W zachodnich relacjach oligarchowie ci są niemal niewidoczni za świetlaną postacią Zełeńskiego. 23 lutego 2022 roku, na dzień przed inwazją Rosji, 50 najbogatszych monopolistów Ukrainy i Zełeński ślubowali sobie „zrobić wszystko, aby wzmocnić jedność narodową i zapobiec okupacji kraju.”[25].

Perspektywy dla «wyzwolonego» narodu Ukrainy zintegrowanego z NATO i UE nie są zapewne takie rajskie. Świadczy o tym rzeczywistość innych krajów, które już z tego wyzwolenia «korzystały»: Zbombardowane miasta w Serbii po wojnie NATO w 1999 roku, neokolonialne podporządkowanie i włączenie dużej części Bałkanów do imperializmu UE, stworzenie prostej drogi dla rządów Talibów w Afganistanie; bieda, chaos i korupcja w znajdującym się pod protekcją [26] UE Kosowie[27], promowanie monopoli, oligarchów i prawicowych rządów jako ich zarządców w Polsce czy na Węgrzech, szalejąca bieda i wyprzedaż majątku publicznego poprzez dyktowane przez UE programy kryzysowe w Grecji. Przyjęcie Ukrainy do NATO i UE nie byłoby aktem filantropii, ale jest tak cenne dla zachodnich imperialistów, ponieważ oznaczałoby znaczne osłabienie rosyjskiego imperializmu i nadałoby większą wagę ich własnym sojuszom.

2. Polityka zagraniczna państw imperialistycznych w przygotowaniu III wojny światowej

Zasadniczą metodą reorganizacji międzynarodowej produkcji kapitalistycznej było uregulowanie konkurencji polityką współpracy i koordynacji na zasadzie obopólnego przenikania się gospodarczego. W ten sposób międzynarodowe monopole i państwa imperialistyczne dążyły do osiągnięcia dominacji gospodarczej lub politycznej. Zamaskowali to frazą «zmiana poprzez handel». W 1994 roku NATO oraz 23 państwa europejskie i azjatyckie, w tym Rosja i inne państwa nie będące członkami NATO, zainicjowały «Partnerstwo dla Pokoju». NATO ogłosiło dobrą nowinę na szczycie w Brukseli 10 stycznia 1994 roku:

Partnerstwo to jest uzasadnione jako wyraz wspólnego przekonania, że stabilność i bezpieczeństwo w obszarze euroatlantyckim można osiągnąć jedynie poprzez współpracę i wspólne działania.”[28]

W 2009 roku Federalna Agencja ds Edukacji Obywatelskiej (Bundeszentrale für Politische Bildung) otwarcie ujawniła, że zarówno to partnerstwo, jak i Stała Wspólna Rada NATO-Rosja z 1997 roku[29] miały na celu jedynie uspokojenie, nigdy zaś rzeczywiste ustępstwa:

Porzucenie rozszerzenia NATO nie wchodziło dla nich w rachubę; uzupełnili je o nową formę współpracy konsultacyjnej z Rosją w siedzibie NATO w Brukseli.”[30]

Książka «Götterdämmerung über der 'neue Weltordnung'» z 2003 roku trafnie stwierdza:

Rzeczywisty rozwój obala wszelkie wyobrażenia, że przenikanie ekonomiczne jako główna metoda imperializmu uczyni wojny niepotrzebnymi i że może istnieć pokojowy imperializm”[31].

Nawet inicjatywy dyplomatyczne podejmowane w okresie poprzedzającym rosyjską inwazję w Ukrainie, ani po stronie NATO, ani po stronie Rosji, nie były prowadzone z poważną chęcią znalezienia rozwiązań kompromisowych. Oczywiście zmiana układu sił osiągnęła punkt, w którym sprzeczne interesy imperialistyczne mogły być rozstrzygnięte jedynie w drodze wojny. Oznacza to jakościowy skok od imperialistycznej polityki pokojowej do imperialistycznej polityki wojennej. W czasie I wojny światowej Lenin wskazał na następujący związek oparty na zasadzie:

W ustroju kapitalistycznym niemożliwe jest równomierne tempo rozwoju ekonomicznego poszczególnych działów gospodarki i poszczególnych państw. W ustroju kapitalistycznym nie ma innych sposobów przywrócenia, co pewien czas, zakłócanej równowagi jak kryzysy w przemyśle, wojny w polityce.” [32]

Eskalacja wojny ukraińskiej związana była ze zwrotem w kierunku otwarcie agresywnej polityki zagranicznej i militarnej niemal wszystkich państw imperialistycznych w ramach przygotowań do III wojny światowej.

Wszystkie państwa członkowskie NATO po rozpoczęciu wojny masowo się dozbroiły, drastycznie zwiększyły wydatki na wojsko i wysłały dodatkowe kontyngenty wojsk do Europy Wschodniej. W ciągu kilku miesięcy, do 10 maja 2022 roku, przede wszystkim państwa NATO przyznały Ukrainie co najmniej 34 mld euro na broń i pomoc wojskową. Na finansowe i «humanitarne» wsparcie działań wojennych Ukrainy z USA, Wielkiej Brytanii, UE, ONZ i Banku Światowego popłynęły co najmniej kolejne 33 mld euro.[33] Manipulowanie opinią publiczną przybrało charakter wojny psychologicznej, a niejednokrotnie przeradzało się w otwarte podżeganie do wojny.

NATO ponownie prowokowało Rosję swoim «północnym rozszerzeniem», kiedy Finlandia i Szwecja porzuciły trwającą od dziesięcioleci politykę neutralności wojskowej i niezaangażowania i wystąpiły o przyjęcie do NATO. Wydłużyło to bezpośrednią konfrontację między NATO a Rosją o 1300 kilometrów granicznych. Inne państwa imperialistyczne spoza NATO również dostosowały swoją politykę zagraniczną do nowej sytuacji zgodnie ze swoimi interesami. Ponad 40 państw[34] zebrało się na spotkaniu 26 kwietnia 2022 roku w amerykańskiej bazie wojskowej w Ramstein/Niemcy, aby poprzeć strategię wojskową NATO. Powstał nowy antyrosyjski sojusz wojskowy z głównym trzonem NATO pod kierownictwem imperializmu USA; uzgodniono comiesięczne spotkania w tej formie.

Nowo-imperialistyczne Indie odrzucają sankcje wobec Rosji, wahają się między współpracą z Rosją a krajami NATO. Shinzo Abe, były premier Japonii, wprowadził do debaty publicznej «nuclear sharing» (dzielenie się energią jądrową), podważając występujące dotychczas tabu w japońskiej polityce. Nowo-imperialistyczna Turcja, będąca członkiem NATO i utrzymująca bliskie stosunki zarówno z Rosją, jak i Ukrainą, próbuje realizować się w roli mediatora między walczącymi stronami.

2.1 «Punkt zwrotny» niemieckiego imperializmu

Decyzjami z 26/27 lutego 2022 roku również rząd niemiecki dokonał zwrotu w kierunku otwarcie agresywnej, imperialistycznej polityki zagranicznej. Zapomniano o umowie koalicyjnej nowego, zaledwie kilkumiesięcznego rządu SPD/Zieloni/FDP, który pompatycznie ślubował «ofensywę polityki rozbrojeniowej» i «restrykcyjną politykę eksportu broni»[35]. W trakcie realizacji «przełomu», jak kanclerz Scholz określił zmianę kursu, w koalicji rządzącej, w partiach rządzących i pomiędzy poszczególnymi partiami w Bundestagu pojawiły się jednak gwałtowne sprzeczności. Sprzeczność z rządem rosła także wśród monopoli rządzących i wśród mas. To one, a także duże uzależnienie Niemiec od paliw kopalnych oraz od globalnego eksportu kapitału i towarów, doprowadziły początkowo do opóźnień w dostawach broni na Ukrainę i do opóźnień w sankcjach wobec Rosji.

Po tym jak rosyjski imperializm nie osiągnął swojego celu, jakim było szybkie «uderzenie dekapitacyjne» i za pomocą «specjalnej operacji wojskowej» zainstalowanie prorosyjskiego rządu w Kijowie, skoncentrował swoje wojska na szybkiej aneksji wschodniej i południowej Ukrainy. Otworzyło to drugą fazę wojny.

Te części Ukrainy charakteryzują się szczególną koncentracją produkcji stali, złóż węgla, niezagospodarowanych złóż gazu do frackingu, elektrowni atomowych, monopolistycznego agrobiznesu na dużą skalę i dobrze wykształconej siły roboczej. Wraz ze zdobyciem strategicznie ważnych miast portowych, takich jak Mariupol i Odessa, Rosja dąży do uzyskania lądowego połączenia z anektowanym Półwyspem Krymskim. Zablokowanie dostępu do Morza Azowskiego i Morza Czarnego ma w dłuższej perspektywie osłabić gospodarkę eksportową Ukrainy.

2.2 Zmienione cele NATO w wojnie na Ukrainie

Skuteczny opór wojsk ukraińskich wobec zajęcia Kijowa przez rosyjskich agresorów zmienił strategiczny cel NATO w jego wsparciu dla Ukrainy. Pod naciskiem imperializmu USA: z początkowego „wstrzymania działań wojennych” na „zwycięstwo nad rosyjskimi najeźdźcami”. Na pośpiesznie zorganizowanym spotkaniu sekretarza stanu USA Antony'ego Blinkena z Wołodymyrem Zełeńskim w Kijowie 24 kwietnia 2022 roku sekretarz obrony USA Lloyd Austin ogłosił:

Oni mogą zwyciężyć, jeśli będą mieć odpowiedni sprzęt i odpowiednie wsparcie ... Chcemy, aby Rosja została osłabiona do tego stopnia, że nie będzie już zdolna do czegoś takiego jak inwazja na Ukrainę.”[36].

Oczywiście masy na świecie słusznie życzą sobie, aby coś takiego jak inwazja wojsk rosyjskich na Ukrainę nigdy się nie powtórzyła. Ale to, co teraz stało się oczywiste, to prawdziwy cel NATO, opakowany tylko w humanitarne słowa: strategiczne osłabienie nowo-imperialistycznej Rosji, a tym samym także «Szanghajskiej Organizacji Współpracy» z Chinami. Cele te nie są jednak możliwe bez masowego dozbrojenia armii ukraińskiej poprzez dostawy ciężkiej broni z NATO, szkolenia armii ukraińskiej w krajach NATO i ostatecznie bez jej bezpośredniej interwencji. Inwazja Rosji na Ukrainę dostarczyła imperializmowi USA pożądanej konstelacji do narzucenia własnej strategii i przycięcia imperialistów z UE do swojego agresywnego kursu wojennego.

Decydujące siły niemieckiego kapitału monopolistycznego porzuciły swoją pierwotną strategię - ograniczenia i jak najszybszego zakończenia wojny - i zdecydowały się poprzeć zintensyfikowany kurs wojenny USA i NATO. 28 kwietnia 2022 roku niemiecki Bundestag w „bardzo dużej koalicji” podjął decyzję o dostarczeniu Ukrainie ciężkiej broni.[37] Udział Niemiec w wojnie ukraińskiej nabrał więc nowej jakości.

W odpowiedzi na dostarczenie przez NATO ciężkiej broni na Ukrainę, Rosja niezwłocznie ogłosiła, że staną się one celami ataku rosyjskiej armii.[38]

Rosja grozi użyciem taktycznej broni jądrowej. Jej wykorzystywanie było już świadomie uwzględnione w rosyjskiej koncepcji bezpieczeństwa narodowego z 2000 roku, która zakładała „umocnienie pozycji Rosji jako wielkiego mocarstwa”.[39] Sekretarz generalny NATO Jens Stoltenberg przygotował unieważnienie Aktu Założycielskiego NATO-Rosja, w którym NATO zobowiązywało się m.in. do niestacjonowania broni jądrowej w Europie Wschodniej.

Było obłudnym kłamstwem, gdy NATO i rząd niemiecki potwierdzały do maja 2022 roku, że w żadnym wypadku nie chcą stać się stroną biorącą udział w wojnie. W przeciwieństwie do tego sprawozdanie ekspertów służb naukowych niemieckiego Bundestagu już 16 marca 2022 roku podkreśliło w niezbyt jasnym języku prawniczym, że funkcja szkoleniowa związana z dostawami broni może być zgodnie z prawem międzynarodowym oceniana jako przystąpienie do wojny, ponieważ

gdyby (...) chodziło również o instruktaż strony konfliktu lub szkolenie w zakresie takiej broni, można by mówić o wyjściu z bezpiecznego obszaru braku działań wojennych”[40].

Szkolenie 18 ukraińskich załóg z broni ofensywnej typu haubica 2000 zostało oficjalnie rozpoczęte przez Bundeswehrę w Idar-Oberstein/Niemcy 11 maja 2022 roku.[41] NATO już teraz obwinia Rosję o możliwą eskalację i przejście do nuklearnej wojny światowej, ale zmiana strategii rozszerzonego sojuszu NATO chcąc nie chcąc przygotowuje rozszerzenie wojny w trzecią wojnę światową. Uczestnicy takiego konfliktu nie mogą już kontrolować jego pędu; muszą liczyć się ze wszystkimi opcjami - aż do niszczycielskiej wymiany ciosów z użyciem broni jądrowej, biologicznej i chemicznej włącznie.

3. Wzajemne oddziaływanie pomiędzy faszyzmem a wojną

Wojna imperialistyczna i faszyzm są jak bliźniaki syjamskie. Willi Dickhut napisał o tym w ten sposób:

Faszyzm jest nie tylko formą rządów najczarniejszej reakcji, najgorszego ucisku wewnątrz kraju wobec własnego narodu, ale oznacza także zbrodniczą agresję na zewnątrz, wobec innych narodów. Faszyzm oznacza wojnę!”[42].

Po rozpoczęciu wojny burżuazyjny stan wojenny legalizuje zabójstwa, zniszczenia lub spustoszenia przeciwko przeciwnikowi militarnemu. Z reguły jest to jednocześnie związane z wprowadzeniem stanu wyjątkowego w kraju.

W interesie rosyjskiego kapitału finansowego prezydent Rosji Putin już wcześniej budował swoją pozycję władzy przez lata za pomocą faszystowskich metod. Wyeliminował opozycję krytyczną wobec rządu, zlikwidował wolność prasy, a krytyczne media poddał kontroli państwa. Prawdziwi marksiści-leniniści są prześladowani, a ich działalność wiąże się z ogromnymi trudnościami.

Władimir Putin utrzymuje wszechstronną i bliską współpracę z faszyzującymi i faszystowskimi osobami i organizacjami w Europie, takimi jak Złoty Świt w Grecji, AfD w Niemczech, Rassemblement National we Francji czy Fidesz na Węgrzech. Powiązane z Rosją «fabryki trolli» rozprzestrzeniają w «mediach społecznościowych» na wielką skalę reakcyjne teorie spiskowe, podsycają rasistowską nienawiść do uchodźców i sieję szowinistyczną propagandę.

Wraz z bezpośrednimi działaniami wojennymi rozwój reakcjonizmu w Rosji dokonał jakościowego skoku. Trafnie pisze o tym organizacja ICOR[43] Platforma Marksistowsko-Leninowska (MLP) Rosji:

W Rosji ustanowiono faszystowską dyktaturę”[44].

Przy większości dwóch trzecich dla putinowskiej partii Jedna Rosja i bezkrytycznym poparciu imperialistycznego kursu wojennego przez wszystkie partie reprezentowane w Dumie[45], Putin może rządzić bez ograniczeń nawet bez formalnego ogłoszenia stanu wojennego. W efekcie uniemożliwiono pracę niemal wszystkich krytycznych mediów. Internet i «sieci społecznościowe» istnieją tylko dla potrzeb prorządowej propagandy. Organ cenzury Roskomnadzor zakazał określania inwazji na Ukrainę jako „wojny”. Od 4 marca 2022 roku „dyskredytowanie Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej” i rozpowszechnianie „fałszywych informacji” o rosyjskich siłach zbrojnych podlega najsurowszym karom. Osobom popełniającym ponownie wykroczenia grozi do 15 lat więzienia. Już w pierwszych dziesięciu dniach wojny na Ukrainie aresztowano i wydano surowe wyroki co najmniej na 13 tysięcy przeciwników wojny, w tym wielu marksistów-leninistów, którzy brali udział w śmiałych protestach.

3.1 Antykomunizm w wojnie w Ukrainie

W celu pozyskania masowego poparcia wśród narodu rosyjskiego, Putin bagatelizuje rosyjską agresję militarną i demagogicznie sprowadza ją do antyfaszystowsko motywowanej «specjalnej operacji wojskowej».

Rosyjska Komunistyczna Partia Robotnicza (RKRP), członek neorewizjonistycznego SolidNet, demaskuje to obłudne uzasadnienie:

Z klasowego punktu widzenia rosyjscy przywódcy, podobnie jak przywódcy USA i UE, nie dbają o interesy ludzi pracy ani w Donbasie, ani w Rosji i na Ukrainie. Nie mamy wątpliwości, że prawdziwe cele państwa rosyjskiego w tej wojnie są całkowicie imperialistyczne ...”[46].

Natomiast rewizjoniści z Niemieckiej Partii Komunistycznej (DKP) jeszcze w 2017 roku zaświadczali, że Rosja „działa ... obiektywnie rzecz biorąc antyimperialistycznie”.[47] Po wybuchu wojny fantazjowali o rzekomo usprawiedliwionym „zapobieganiu nieuchronnemu atakowi”.[48]

Nawet fakt, że sam Putin w celu legitymizacji swojej napaści na centralnym miejscu stawia otwarty antykomunizm, nie jest w stanie zachwiać DKP w tym absurdalnym poglądzie. Trzy dni przed imperialistyczną inwazją na Ukrainę Władimir Putin wydał deklarację, w której zaatakował socjalistyczną politykę narodowościową bolszewików, czyli politykę Lenina[49] i Stalina[50]. Zgodnie z nią czytamy:

dzisiejsza Ukraina (...) w pełni i bez żadnych ograniczeń (...) została stworzona przez bolszewicką, komunistyczną Rosję. (...) Lenin i jego towarzysze” działali „wyjątkowo bezwzględnie przeciwko Rosji”. Odpowiedzialność widział w „ideach konfederacyjnej struktury państwowej i haśle prawa narodów do samostanowienia secesji”, na których opierała się „sowiecka państwowość”[51].

I w rzeczywistości: socjalistyczna polityka narodowościowa za czasów Lenina i Stalina oraz imperialistyczna rosyjska wojna napastnicza są tak różne jak ogień i woda. Dobrowolne zjednoczenie narodów socjalistycznych w ZSRR, wspieranie ich języków i kultur oraz internacjonalistyczne współżycie wszystkich republik radzieckich i grup etnicznych wchodzących w jego skład było ich żywym motywem przewodnim. Wielka Wojna Ojczyźniana i zwycięstwo nad hitlerowskim faszyzmem było udziałem wszystkich radzieckich narodowości.

Jakże głupie są antykomunistyczne piśmidła w Niemczech, które ciągle powtarzają, że Putin wpisuje się w tradycję Stalina. Tak o Putinie twierdzi kapitalistyczna gazeta Handelsblatt:

To taki Stalin, który cierpiał na paranoję i zgodnie z własnym upodobaniem masakrował swoich ludzi”[52].

Raczej burżuazyjni opiniotwórcy cierpią na paranoję. Boją się atrakcyjności socjalizmu i osiągnięć stalinowskiego przywództwa, które zostały wprowadzone do publicznej dyskusji przez ataki Putina! Przecież to właśnie naczelne dowództwo pod wodzą Stalina doprowadziło do udanego wyzwolenia Ukrainy spod hitlerowskiego faszyzmu. Armia Czerwona, wraz z bohaterskimi partyzantami, pokonała niemiecki Wehrmacht. W imieniu niemieckiego kapitału finansowego Wehrmacht wymordował na Ukrainie cztery miliony ludzi, dziesięć milionów uczynił bezdomnymi, zniszczył 16 150 zakładów przemysłowych i 400 kopalń, zrównał z ziemią 714 miast i 28 880 wsi. Górnicy, którzy odmówili kolaboracji [53] z hitlerowskim faszyzmem, byli wrzucani żywcem do szybów.[54]

Natomiast z faszyzmem kolaborowały ukraińskie organizacje faszystowskie, takie jak ta kierowana przez Stepana Banderę. To skandal, że ambasador Ukrainy w Niemczech, przyjaciel faszystów Andrij Melnyk, może nadal bezkarnie czcić go jako «bohatera»[55]. Bandera był zagorzałym antysemitą i w czasie II wojny światowej, razem z faszystami hitlerowskimi, był współodpowiedzialny za deportację i wymordowanie 800.000 Żydów na Ukrainie.[56] Ze strony świętobliwych bojowników przeciwko antysemityzmowi w niemieckich partiach burżuazyjnych nie słychać ani słowa protestu, gdy Melnyk szerzy swoje prowokacyjne podżeganie do wojny!

Liberalne postępowanie z faszystami na Ukrainie i ich częściowo systematyczne wspieranie, skończywszy na włączeniu faszystowskiej Brygady Azowskiej do armii ukraińskiej, służy Putinowi jako jedna z linii usprawiedliwiających jego inwazję na Ukrainę. Mieszając prawdy, półprawdy i kłamstwa, demagogicznie nawiązuje on do uzasadnionej dumy mas rosyjskich i ukraińskich ze zwycięstwa socjalistycznego Związku Radzieckiego nad hitlerowskim faszyzmem. W ten sposób odwraca on uwagę od prawdziwych motywów wojny napastniczej: aktualnej walki rosyjskiego nowego imperializmu o dominację w Europie.

3.2 Ukraina - na wskroś reakcyjne państwo kapitalistyczne

To kpina, gdy kanclerz Olaf Scholz/SPD twierdzi: wojna Rosji przeciwko Ukrainie „jest skierowana przeciwko wszystkiemu, co reprezentuje demokrację”.[57] W rzeczywistości, pod rządami oligarchów, a także pod rządami Wołodymyra Zełenskiego, wszystko, co stanowi demokrację burżuazyjną, zostało już w poprzednich latach na Ukrainie stłumione. W 2015 roku zostały zakazane symbole komunistyczne. Po objęciu władzy przez rząd Zełenskiego doszło do tłumienia walk robotniczych. Przez lata UE odrzucała wniosek Ukrainy o członkostwo, ponieważ nie spełniała ona zasadniczych kryteriów przyjęcia, takich jak „stabilna demokracja oparta na rządach prawa, (...) ale także (...) sprawna i konkurencyjna gospodarka rynkowa”.[58] Jeszcze we wrześniu 2021 roku, a więc długo po wyborze Zełenskiego na prezydenta w 2019 roku, Europejski Trybunał Obrachunkowy (ETO) poświadczył, że w Ukrainie „korupcja na dużą skalę (jest) centralnym problem”.[59] Organizacja pomocowa Humedica już 2021 roku oświadczyła na temat sytuacji społecznej na Ukrainie:

Miesięczny dochód na poziomie około 350 euro i koszty utrzymania na poziomie zachodnioeuropejskim - dziś ponad 45 proc. społeczeństwa uważane jest za ubogie. (...) Każdego na Ukrainie, kto jest uzależniony od pomocy medycznej lub rodzi chore lub niepełnosprawne dziecko, często czeka ruina finansowa.”[60].

Dla porównania, w 2021 roku siedmiu najbogatszych mężczyzn w samym kraju dysponowało prywatnym majątkiem w wysokości 11,9 mld dolarów.[61] W styczniu 2022 roku na Ukrainie weszła w życie rasistowska ustawa językowa, która dyskryminuje język rosyjski w sferze publicznej - mimo że 40 procent mieszkańców Ukrainy posługuje się prywatnie językiem rosyjskim.

Wraz z rozpoczęciem wojny w Ukrainie wprowadzono stan wojenny i zawieszono wszelkie demokratyczne prawa i wolności. Główną metodą rządzenia stała się przemoc: praca przymusowa, wywłaszczenia, ograniczenie swobody poruszania się, całkowity zakaz zgromadzeń i strajków, zakazy partyjne, cenzura mediów, powszechny pobór do wojska, internowanie cudzoziemców czy zawieszenie wyborów.

Wszelka opozycja względem reżimu Zełenskiego jest obecnie prześladowana i eliminowana pod zarzutem „działalności prorosyjskiej”. Dekretem z 18 marca 2022 roku prezydent zakazał działalności jedenastu partii opozycyjnych, w tym Bloku Sił Lewicowych, Lewej Opozycji i Socjalistycznej Partii Ukrainy. Następnie 20 marca wprowadzono dekret o połączeniu wszystkich krajowych kanałów informacyjnych pod kontrolą rządu.

Organizacja ICOR Rada Koordynacyjna Ruchu Robotniczego Ukrainy (KSRD) informuje o atakach skierowanych szczególnie przeciwko klasie robotniczej:

Jednocześnie podczas stanu wojennego władze Ukrainy zaostrzyły przepisy prawa pracy. ... znacznie łatwiejsze zwalnianie pracownic i pracowników, wydłużenie tygodnia pracy z 40 do 60 godzin oraz zniesienie świąt państwowych. (...) Wszystkie strajki są zakazane”[62].

Hipokryzją jest, kiedy doskonale wystylizowany w oliwkowozielonej koszulce i z trzydniowym zarostem Wołodymyr Zełenski, odgrywa w środkach masowego przekazu na skalę międzynarodową rolę dzielnego obrońcy wolności i demokracji.

Klasa robotnicza i szerokie masy na Ukrainie mają wszelkie prawo do tego, by z bronią w ręku stawiać opór imperialistycznej agresji Rosji. Jednakże ten rząd nie jest szczerym partnerem w walce o natychmiastowy pokój. W walce o wyzwolenie społeczne należy również odnieść zwycięstwo nad własnym rządem i obalić reakcyjny reżim Zełenskiego. Tej skomplikowanej dwu-frontowej wojnie mas ukraińskich należy się pełna solidarność internacjonalizmu proletariackiego.

3.3 Wojna forsuje rozwój prawicowości na całym świecie

24 maja 2022 roku w wyniku pośpiesznie wprowadzonej w parlamencie poprawki do ustawy zasadniczej premier Węgier Viktor Orbán po raz trzeci ogłosił stan wyjątkowy w swoim kraju[63]. Uzasadnił to tym, że „wojna w Ukrainie jest ‘stałym zagrożeniem dla Węgier’”.[64] Jego rząd nadzwyczajny dysponuje bogatym arsenałem środków reakcyjnych takich jak: zawieszenie ustaw lub zawieszenie ich stosowania[65], zakaz strajków, obniżenie o połowę podatku od działalności gospodarczej przedsiębiorstw, samoobsługa ze skarbu państwa[66], karanie niepochlebnej działalności sprawozdawczej karą do pięciu lat więzienia[67].

Ale nie tylko rządy, które są znane z reakcyjności, takie jak rząd Viktora Orbána, zaostrzają swój kurs. W Niemczech, jak i w większości krajów europejskich oraz w USA, następuje forsowanie prawicowego trendu rozwojowego społeczeństwa, wzrasta militaryzacja i faszyzacja państwa.

W Niemczech części przepisów dotyczących stanu wojennego wchodzą w użycie już w przypadku dotyczącym sojuszu[68] oraz całkowicie w tzw. przypadku obrony zgodnie z art. 115a ustawy zasadniczej. W przypadku „nieuchronnego” ataku zbrojnego Bundeswehra może zostać rozmieszczona w kraju i możliwe staje się stosowanie całego arsenału przepisów dotyczących sytuacji nadzwyczajnych. Oznacza to: zakaz zgromadzeń i strajków, masowe ograniczenie wolności słowa i mediów, konfiskatę mienia, nakazane przekształcenie produkcji lub pracę przymusową oraz natychmiastowe aresztowanie osoby, jeśli istnieją „istotne lub faktyczne przesłanki do podejrzeń, że popełnia ona, popiera lub powoduje czyny, które są karalne jako zdrada stanu, zagrożenie dla państwa, zdrada przeciwko krajowi, przestępstwo przeciwko obronie narodowej”[69].

Z tego wszystkiego przemawia jawny strach rządzących przed nieuchronnym oporem wobec biedy, bezrobocia, skutków wojny i kryzysu. Dla międzynarodowego ruchu robotniczego i ludowego niezbędne jest powiązanie walki z wojną i faszyzmem z walką o zachowanie i rozszerzenie demokratycznych praw i wolności jako szkoły walki o socjalizm.

4. Przejście do globalnej wojny ekonomicznej

Państwa NATO zastosowały w stosunku do Rosji broń wojenną w postaci potężnych sankcji. Po pierwszym pakiecie unijnych sankcji z 23 lutego nastąpiło pięć kolejnych do 3 czerwca 2022 roku. Do tego dołączyły sankcje ze strony wielu pojedynczych państw, takich jak USA, Wielka Brytania, Kanada, Japonia, Szwajcaria itd.

Po pierwsze, środki takie jak zamrożenie środków finansowych i zakazy wjazdu skierowane są przeciwko początkowo 1 091 osobom i 80 organizacjom, w tym oligarchom lub ministrowi spraw zagranicznych Rosji Siergiejowi Ławrowowi, a także prezydentowi Władimirowi Putinowi.

Po drugie celem są firmy i banki: m.in. akcje rosyjskich spółek państwowych nie mogą już być przedmiotem transakcji w UE. Rosyjskie banki, w tym rosyjski bank centralny, nie mogą już udzielać kredytów ani pożyczek w UE. Siedem największych rosyjskich banków zostało wykluczonych z systemu płatności SWIFT.

Po trzecie, wymierzono sankcje w import i eksport rosyjskiej gospodarki. Państwa zachodnie, na czele z NATO, zatrzymały niedawno ukończony gazociąg Nord Stream 2. Zakazały też importu rosyjskiego węgla, działalności rosyjskich i białoruskich firm spedycyjnych w UE oraz wpływania statków pod rosyjską banderą do unijnych portów. Wprowadzono również celowe zakazy eksportu do rosyjskich sektorów zaawansowanych technologii o łącznej wartości 10 mld euro, rozszerzone zakazy importu oraz odcięcie Rosji od zamówień publicznych i funduszy europejskich. Przy szóstym pakiecie sankcji UE zdecydowała się na embargo na ropę, które jednak będzie dotyczyło tylko tankowców, a nie rurociągów.

Sankcje w całości nabrały charakteru globalnej wojny gospodarczej z odpowiednimi skutkami dla gospodarki politycznej imperialistycznego systemu światowego. Wbrew pozbawionej sensu zapowiedzi, że sankcje ekonomiczne mogą zatrzymać wojnę, nie mają one bezpośredniego wpływu na jej konkretny przebieg.

Przewodniczący CDU, Friedrich Merz, cel polityki sankcji wobec Rosji widzi w „złamaniu kręgosłupa kompleksu przemysłowo-wojskowego tego kraju”[70].

Zatem strategicznie chodzi o zrujnowanie gospodarki Rosji i powstrzymanie jej dalszego wzrostu jako nowej potęgi imperialistycznej.

W warunkach umiędzynarodowienia produkcji oraz z uwagi na fakt, że 154 kraje świata - w tym duże kraje, takie jak Chiny, Brazylia, Indie, Meksyk, Indonezja, a nawet należąca do NATO Turcja - nie biorą udziału w dotychczasowych sankcjach, NATO z trudem może osiągnąć swoje cele. Sankcje finansowe osłabia na przykład m.in. chińska alternatywa SWIFT - CIPS, a także stworzony przez Rosję system SPFS, do którego podłączonych jest 400 rosyjskich banków. Na przykład Indie, które muszą importować 80 procent swojego zapotrzebowania na ropę, w bezpośrednim związku z decyzjami o sankcjach zgodziły się na „import ponad trzech milionów baryłek ropy z rosyjskiej produkcji”.[71] Wiele krajów Azji, Afryki czy Ameryki Łacińskiej handluje z Rosją jako domyślnym sojusznikiem w walce z neokolonialną eksploatacją ich krajów przez USA. Niektóre z nich chcą również rozszerzyć własne ambicje imperialistyczne.

Ponadto współpraca z zastępczymi dostawcami energii do Europy, które stały się niezbędne, nie jest bynajmniej bezproblemowa. Wkrótce po uzgodnieniu z Katarem alternatywnych dostaw gazu reakcyjny emirat zażądał gwarancji zakupu na co najmniej 20 lat po skandalicznych cenach.[72] Tymczasem jednak Niemcy już od dawna chciały niemal całkowicie zrezygnować z energii kopalnej.

Wbrew wszelkim buńczucznym deklaracjom ze strony zachodnich rządów, główny ciężar imperialistycznej polityki sankcji ponoszą rosyjskie masy - a nie odpowiedzialni za wywołanie wojny podżegacze wojenni i oligarchowie. W samej Moskwie 200 tys. pracowników straciło pracę, ponieważ zagraniczne firmy zaprzestały działalności, a międzynarodowe łańcuchy dostaw zostały w dużej mierze przerwane. Już w marcu 2022 roku inflacja w Rosji wzrosła do 17,3 proc.[73].

Rosja, do 2021 roku ulubiony partner handlowy Niemiec i dostawca 55 procent niemieckiego zapotrzebowania na gaz, jeszcze w połowie kwietnia 2022 roku dostarczała gaz ziemny z przepustowością około 2 400 gigawatogodzin dziennie. Ponadto Niemcy pozyskiwały z Rosji około 50 procent importowanego węgla i około 35 procent ropy naftowej[74].

Przede wszystkim niemieckie koncerny energetyczne, chemiczne i stalowe, które dotychczas szczególnie korzystały z relacji gospodarczych z Rosją, nie chcą doprowadzać sankcji do skrajności. Szef BASF Martin Brudermüller pilnie ostrzegł niemiecki rząd, by nie angażował się w zatrzymanie dostaw rosyjskiego gazu: Takie działanie „mogłoby wprowadzić niemiecką gospodarkę w najgłębszy kryzys od zakończenia II wojny światowej i zniszczyć nasz dobrobyt.”[75].

Wbrew burżuazyjnej propagandzie o wielkiej jedności NATO i UE szef Związku Monopolistów Przemysłu Niemieckiego (BDI) Siegfried Russwurm bez ogródek odrzucił żądanie rządu USA o uniezależnieniu niemieckiej gospodarki od Chin i Rosji już 7 marca 2022 roku:

Nie byliśmy i nie będziemy odbiorcą dyrektyw amerykańskiego rządu. ... Zbrodnie (Putina) nie oznaczają końca globalnego handlu i globalnego podziału pracy. Wymiana, a nie izolacja, pozostaje naszą zasadą.”[76].

Kanclerz Scholz przyłącza się do pogróżki, że embargo na gaz „z dnia na dzień (...) pogrąży nasz kraj i całą Europę w recesji.”[77] Strach przed masowymi protestami politycznymi i rozwojem proletariackiej walki klasowej przeciwko przerzucaniu ciężarów kryzysu i wojny na plecy mas jest siłą napędową zarządzania kryzysowego rządu.

Jednak wraz ze zmianą strategii NATO, o której zadecydowano najpóźniej pod koniec kwietnia, również rząd niemiecki puścił w niepamięć wszelkie istniejące do tej pory zahamowania. Coraz bardziej przerzucał ciężar wojny i kryzysu na masy. Napędzane wyłącznie przez politykę sankcji spekulacje żywnością, wszelkiego rodzaju surowcami i produktami energetycznymi, powodują ogromny wzrost inflacji. Tak zwane «pakiety ulgowe» («Entlastungspakete»)na które zdecydowała się koalicja rządowa (tzw. Ampel-Koalition) są dla części społeczeństwa tylko krótkotrwałym środkiem zaradczym. Wicekanclerz Robert Habeck cynicznie uzasadnia embargo naftowe wobec Rosji słowami:

To (...) będzie oznaczało bezczelność (...) jeśli potem ceny pójdą w górę. (...) to jest cena, którą można i (...) trzeba ponieść”[78].

Propaganda współpracy klasowej i wyrzeczeń stała się istotnym elementem wojny psychologicznej. Portal internetowy Telepolis ujawnia:

Twierdzenie, że inflacja jest produktem wojny na Ukrainie jest więc po prostu fałszywym komunikatem. Od razu można też zauważyć, że wojna nie spowodowała jeszcze żadnych strat w zbiorach w Ukrainie czy Rosji (...) Z Rosji na Zachód płynie też gaz i ropa po uzgodnionych cenach. (…) Ustalanie cen (...) nie jest właśnie zdeterminowane przez bieżące koszty, jak to się zwykle zakłada, ale jest ukierunkowane na przyszłe oczekiwania dotyczące zysku.”[79].

W związku z powyższym magazyn WirtschaftsWoche zachwyca się 18 maja 2022 roku:

Rynek ropy naftowej jest (...) również idealnie przystosowany do tego, aby inwestować w nim pieniądze. ... Każdy, kto na przykład ... postawił na ropę w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy, mógł prawie podwoić swoją stawkę liczoną w stosunku do ceny baryłki ropy.”[80] To oczywiście przeciwdziała skutkom sankcji. W tym roku na przykład Rosja, pomimo embarga, spodziewa się przeznaczyć dodatkowe 13,7 mld euro na eksport paliw kopalnych.[81]

4.1 Otwarty kryzys związany z reorganizacją produkcji międzynarodowej

Ważniejsze od bezpośrednich ekonomicznych reperkusji spowodowanych sankcjami są globalne, a więc strategiczne wstrząsy w strukturze związanej z reorganizacją międzynarodowej produkcji. Ich konsekwencje są trudne do przewidzenia. W przeciwieństwie do monopoli amerykańskich, które produkują i sprzedają swoje produkty głównie na ogromnym rynku krajowym, niemieckie monopole międzynarodowe produkują głównie za granicą i tam realizują swoje maksymalne zyski.[82] Wojna gospodarcza Zachodu z Rosją ma podwójny wydźwięk. Napędza ona Rosję do jeszcze bardziej zdecydowanej rozbudowy «przyjaznych stosunków» z krajami, które nie uznają sankcji, a przede wszystkim z nowo-imperialistycznymi Chinami w ramach wspólnego bloku gospodarczego, politycznego i wojskowego.

W ten sposób polityka sankcji NATO i UE prowokuje zakończenie działalności jednolitego rynku światowego, będącego głównym ekonomicznym warunkiem reorganizacji produkcji międzynarodowej. Już teraz widać, że rozpoczęta globalna wojna gospodarcza będzie się w przyszłości rozszerzać. I tak w maju 2022 roku na Światowym Forum Ekonomicznym w Davos sekretarz generalny NATO Stoltenberg wezwał do uniezależnienia gospodarki od Chin pod demagogicznym hasłem „Wolność jest ważniejsza niż wolny handel”.[83] Zakwestionowano dotychczas istniejący międzynarodowy podział pracy, który jednocześnie pozostaje niezbędną przesłanką dla monopolistycznej produkcji przemysłowej generującej maksymalne zyski. Ważne sieci produkcyjne ulegają rozerwaniu, a całe sektory przemysłowe są odcięte od surowców i produktów podstawowych i zostają pogrążone w permanentnym kryzysie. Ograniczenie lub nawet całkowite odcięcie wcześniej otwartych rynków zbytu utrudnia również sprzedaż zwiększonej masowej produkcji super-monopoli. Konsekwencje dla gospodarki światowej nie są jeszcze możliwe do przewidzenia, zwłaszcza że rozwój ten nakłada się na kryzys logistyczny, energetyczny i surowcowy, a także na eskalację wojen handlowych, które pojawiły się już w okresie poprzedzającym wojnę w Ukrainie. Ze złym przeczuciem niemiecka minister spraw zagranicznych Annalena Baerbock przewidziała przyszły «huragan kryzysów» na całym świecie.[84]

W gospodarce światowej rozpoczął się otwarty kryzys reorganizacji produkcji międzynarodowej, który znacząco przyspiesza destabilizację imperialistycznego systemu światowego. Przejście do światowej wojny gospodarczej stawia na głowie główną sprzeczność między rewolucyjnie zinternacjonalizowanymi siłami produkcyjnymi a władzą państw narodowych i organizacją kapitalistycznych stosunków produkcji. To napędza niebezpieczeństwo trzeciej wojny światowej. W książce «Götterdämmerung über der ›neuen Weltordnung‹» czytamy:

Fakt, że imperializm może zainicjować reorganizację produkcji, ale nigdy nie może stworzyć państwa światowego z powodu swoich nie dających się rozwiązać wewnętrznych sprzeczności, ujawnia, że imperializm osiągnął względną granicę swojego historycznego rozwoju. Nowoczesne siły wytwórcze wymagają stosunków produkcji, które odpowiadają ich międzynarodowemu charakterowi, ale te mogą być zrealizowane tylko w zjednoczonych państwach socjalistycznych świata.”[85].

5. Wojna w Ukrainie przyspiesza rozwój w kierunku globalnej katastrofy ekologicznej

Jeszcze przed kryzysem ukraińskim przejście do globalnej katastrofy ekologicznej ulegało przyspieszeniu. Głównie w odpowiedzi na globalny masowy ruch ekologiczny, zwłaszcza wśród młodzieży, mniej więcej wszystkie kraje imperialistyczne ogłosiły szeroko zakrojone działania na rzecz ochrony środowiska. Ale krótko po rosyjskiej inwazji w Ukrainie zadeklarowali zmianę paradygmatu w polityce ekologicznej. Odtąd ochrona klimatu jako dotychczasowy najwyższy cel została podporządkowana „interesom związanym z bezpieczeństwem”, czyli przygotowaniem trzeciej wojny światowej. 31 marca 2022 roku prezydent USA Biden ogłosił:

Musimy wybrać długoterminowe bezpieczeństwo nad wrażliwością na zmiany energetyczne i klimatyczne”[86].

W ten sposób rozmyślne niszczenie jedności ludzkości i natury nabiera nowej jakości. Demagogiczne hasło Bidena zyskało aprobatę niemieckiego przemysłu zbrojeniowego. Pod koniec 2020 roku dr Hans Christoph Atzpodien, dyrektor generalny niemieckiego Związku Przemysłu Bezpieczeństwa i Obrony, sformułował nową «systemowo istotną» zasadę głoszącą, że „bezpieczeństwo (...) jest "matką" zrównoważonego rozwoju i odpowiadającego mu dobrobytu”.[87] Zadaniem Olafa Scholza i jego ekipy rządowej było dostosowanie ruchu ekologicznego w Niemczech do nowego kursu polityki zagranicznej i ekologicznej. Robert Habeck, filozof i minister ds. gospodarki i ochrony klimatu, demagogicznie odpowiedział na rosnącą krytykę w tym zakresie – krytykę, która jest podzielana nawet przez młodzież skupioną wokół Zielonych - słownym neologizmem «ekologicznego patriotyzmu».[88] Scholz i jego ekipa rządowa byli odpowiedzialni za przycięcie ruchu ekologicznego do nowego kursu polityki zagranicznej i ekologicznej.

«Patriotyzm ekologiczny» Habecka to jednak nic innego jak nowa odmiana socjalszowinizmu.[89] Z tą różnicą, że tym razem robotnicy i szerokie masy mają wyrzec się zarówno swoich uzasadnionych żądań społecznych, ekonomicznych i politycznych, jak i bez oporu przyjąć dramatycznie nasilający się kryzys ekologiczny.

Imperializm amerykański wiąże również swój zwrot w polityce ekologicznej z celem stania się supermocarstwem energetycznym. W związku z nałożonym 8 marca 2022 roku przez USA zakazem importu rosyjskiej ropy, węgla i gazu[90], New York Times komentuje, że „prezydent Biden przestał promować swoje ambitne plany walki ze zmianami klimatycznymi, skupiając się zamiast tego na pompowaniu jak największej ilości ropy i gazu.”[91].

Biden chce także zwiększyć uzależnienie Europy od USA. Jego celem jest zarówno odzyskanie utraconej pozycji w gospodarce światowej, jak i odzyskanie zaufania mieszkańców USA do swojej administracji. W samych Stanach Zjednoczonych państwowa agencja ds. energii planuje do 2030 roku zwiększenie wydobycia gazu za pomocą frackingu o 15 procent[92]. Forum Krajów Eksportujących Gaz żąda nawet globalnego wzrostu wskaźnika do poziomu 66 proc.[93].

W Niemczech zwłaszcza partia Zielonych okazuje się być przy tym ustępliwym sojusznikiem. Minister gospodarki z ramienia Zielonych, Habeck, masowo forsował budowę terminali skroplonego gazu ziemnego (LNG) w Brunsbüttel, Stade i Wilhelmshaven, aby móc importować z USA gaz pochodzący z frackingu, któremu jego partia zawsze się ostro sprzeciwiała. W celu nadania sprawie ekologicznego charakteru, terminale te mają w późniejszym okresie nadawać się również do importu wodoru.

Gaz ziemny i fracking szkodzą klimatowi nie tylko z powodu wytwarzania podczas spalania CO₂ i chemikaliów wpompowywanych w ziemię, ale także poprzez masowe uwalnianie z odwiertów i nieszczelnych rurociągów gazu cieplarnianego, metanu. Metan ma ponad 20 razy większy niż CO₂ potencjał powodowania efektu cieplarnianego[94] i już w 2019 roku był odpowiedzialny za spowodowanie 16,4 proc. globalnego ocieplenia[95].

Pod demagogiczną przykrywką, że już nigdy więcej nie będzie przekazywał pieniędzy na łamanie praw człowieka przez Władimira Putina, rząd niemiecki zrestrukturyzował nie tylko dostawy gazu, ale i ropy oraz zawarł umowy na dostawy z rządem Kataru. Kpiną jest, gdy minister finansów Christian Lindner deklaruje: „Chcemy partnerów handlowych, którzy są również partnerami pod względem wartości.”[96].

Ultrareakcyjni szejkowie Kataru ze swoim feudalno-faszystowskim reżimem to jest właśnie właściwy kierunek! Co Lindnera i Habecka obchodzą systematycznie popełniane naruszenia praw człowieka, oczywiste wsparcie faszystowskich organizacji terrorystycznych IS oraz ideologiczne i polityczne zbliżenie Kataru do faszystowskiego reżimu talibów w Afganistanie? Dla niemieckich burżuazyjnych demokratów można zostać „wartościowym partnerem” będąc po prostu po „właściwej” stronie w globalnej wojnie gospodarczej z Rosją, która jest obecnym głównym konkurentem imperialistycznym.

Z kolei propagowana przez Roberta Habecka i UE rozbudowa odnawialnych źródeł energii pozostaje bardzo rozbita lub jest ściśle ukierunkowana na działalność monopoli. Na przykład art. 8 unijnej taksonomii dla zrównoważonych działań (tzw. «zielona taksonomia«) mówi o tym, że projekty elektrowni wiatrowych realizowane przez przedsiębiorstwa są promowane jako «zielone», jeśli zatrudniają ponad 500 pracowników i są zorientowane na rynek kapitałowy.[97].

Już na początku 2022 roku minister Habeck opowiedział się za zakwalifikowaniem gazu ziemnego jako «technologii pośredniej» («Brückentechnologie») [98] szczególnie wartej promocji, jako przejścia do wykorzystania energii odnawialnych. Komisja UE szybko udzieliła temu swojego poparcia – uwzględniając także poparcie dla promocji energii jądrowej.[99] W czyim interesie leży ta katastrofa ekologiczna, pokazuje otwarcie wyrażone po rozpoczęciu wojny żądanie Federacji Przemysłu Niemieckiego (BDI), aby

bez ideologicznych obiekcji (powinno się) rozważyć rozbudowę trzech wciąż działających elektrowni jądrowych oraz trzech obiektów ostatnio zamkniętych (należy)”[100].

Bez obiekcji ideologicznych” oznacza w dosłownym tłumaczeniu bez zastrzeżeń popierać imperialistyczne plany zachowania i ekspansji energii jądrowej oraz świadomie i w znacznym stopniu zagrażać zdrowiu ludności.

Elektrownie jądrowe stwarzają niemożliwe do przewidzenia zagrożenia. Wszystkie elektrownie jądrowe są uzależnione od stałego źródła zasilania, które umożliwia chłodzenie ich elementów napędowych. Jeśli zostanie ono przerwane np. przez wojnę lub katastrofy naturalne, istnieje groźba niekontrolowanego stopienia się reaktora.[101] Obrazują to historyczne przykłady Czarnobyla i Fukushimy.

Wspieranie elektrowni atomowych jest ściśle związane z militarnym wykorzystaniem energii jądrowej. Prezydent Francji Emanuel Macron otwarcie stwierdził:

Bez cywilnej energii jądrowej, nie ma wojskowej energii jądrowej; bez wojskowej energii jądrowej, nie ma cywilnej energii jądrowej”[102].

Upragniony renesans energii jądrowej jest również jednoznacznie ukierunkowany na uzbrojenie Europy w broń atomową. To samo dotyczy wzmocnienia "nuklearnego udziału" Niemiec w ramach NATO, czego wyrazem jest pozyskanie amerykańskich myśliwców F-35 nadających się na nośniki broni jądrowej.

5.1 Rosnące zagrożenie wojną atomową

W 2021 roku dziewięć imperialistycznych potęg nuklearnych posiadało łącznie około 13 080 sztuk broni jądrowej. W kategoriach czysto matematycznych ich potencjał destrukcyjny wystarczyłby do kilkukrotnego zniszczenia ziemskiej biosfery. Imperialistyczni stratedzy wojskowi zarówno NATO jak i Rosji opracowują obecnie ponownie - jak w latach 80-tych - zbrodniczą koncepcję ograniczonej wojny jądrowej.

Prezydent Rosji Putin otwarcie grozi użyciem broni jądrowej[103], a prezydent Biden potwierdza roszczenia USA do pierwszego użycia broni jądrowej.[104] Wyposażony w broń jądrową naddźwiękowy pocisk «Dark Eagle» może dotrzeć i zniszczyć Moskwę z Niemiec w 21 minut i 30 sekund.[105] Amerykańscy żołnierze trenują z tym systemem od marca 2022 roku.[106] Do tej pory w ruchu ekologicznym i pokojowym panowała powszechna zgoda co do kwestii odrzucenia wojny atomowej. Tak się składa, że akurat artykuł Greenpeace z 31 marca 2022 roku, przystał na „możliwość ograniczonej wojny nuklearnej”[107] udzielając jej ekologicznej aprobaty:

W przypadku użycia taktycznej broni jądrowej (...) fala cieplna, fala podmuchowa i promieniowanie byłyby prawdopodobnie ograniczone do kilku kilometrów.”[108].

W rzeczywistości każda pojedyncza - nawet taktyczna - broń jądrowa przynosi ogromne zniszczenia, ogromne szkody i masowe ofiary śmiertelne na przestrzeni setek kilometrów kwadratowych. Ekspertka ds. energetyki jądrowej Nina Tannenwald wyjaśnia absurdy tych spekulacji słownych:

Nawet broń jądrowa o 'małej sile rażenia' (0,3 kiloton) spowodowałaby szkody znacznie przewyższające te, które wyrządza konwencjonalny materiał wybuchowy. (...) Opad promieniotwórczy skaziłby powietrze, glebę, wodę i zasoby żywności.”[109].

Broń jądrowa, nazywana w sposób bagatelizujący «mini-nukes» (miniaturowa broń nuklearna), nie czyni uderzenia jądrowego mniej groźnym. Czyni go jeszcze bardziej realną opcją, która może w konsekwencji doprowadzić do niekontrolowanej eskalacji.

Jest to rozpowszechniona, ale bardzo niebezpieczna iluzja, iż rozsądek imperialistów nie dopuściłby do wojny atomowej. Koniecznym jest by wszyscy ekolodzy i obrońcy pokoju połączyli swoją walkę o ratowanie środowiska z walką przeciwko wojnie imperialistycznej. Koniecznym jest, by przeforsowali żądanie zakazu i zniszczenia wszystkich broni ABC (broni masowego rażenia) na całym świecie.

5.2 Niebezpieczna rywalizacja o bazę energetyczną i surowcową

Globalny ruch ekologiczny zdołał wymusić na monopolach i rządach pewne obietnice i ustępstwa dotyczące rozwoju energii odnawialnych. Obficie występująca dzisiaj, przemysłowo tania w produkcji energia oparta na wietrze, słońcu i innych alternatywnych źródłach energii, a także magazynowanie energii jest częścią kompleksowego materialnego przygotowania socjalizmu w jedności człowieka i natury. Jednak pod rządami monopoli ten potencjał postępu naukowo-technicznego nie urzeczywistnia się, a wręcz przeciwnie, przekształca się w biznes nastawiony na maksymalizację zysku i dążenie do zdobycia pozycji lidera na rynku światowym.

Obecnie 98 procent wszystkich fotoogniw produkowanych jest w nowo-imperialistycznych krajach azjatyckich, w tym 77,7 procent przez same monopole chińskie,[110] podczas gdy udział monopoli amerykańskich i unijnych uległ zmniejszeniu.[111] W produkcji turbin wiatrowych monopole unijne Vestas, Siemens-Gamesa, Nordex i Enercon mają udział w światowym rynku 29,7 procent, ale pozostają za Chinami, które produkują 54,6 procent. Również w tym przypadku USA pozostają daleko w tyle z zaledwie 11,7 procentami.[112] Wraz z kryzysem związanym z wojną w Ukrainie następuje kulminacja między-imperialistycznej rywalizacji o bazę energetyczną i surowcową.

5.3 Otwarty kryzys imperialistycznego ekologizmu

Dotychczasowe warianty imperialistycznego ekologizmu znalazły się w otwartym kryzysie. Ich credo stanowiła rzekoma „zgodność ekologii i gospodarki kapitalistycznej”. Propagandystyczne bałwochwalstwo dotyczące od dawna chybionego celu nie wyższego niż 1,5 stopnia w paryskim porozumieniu klimatycznym z 2015 roku również otwarcie zawiodło.

Nawet ONZ-owski, skądinąd dotychczas raczej bagatelizujący sprawę, Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu, od 2021 roku ostrzega, że ziemię czeka gorący okres, który grozi ludziom śmiertelnymi falami upałów.[113] W lutym 2022 roku przewidział on niebezpieczeństwo niekontrolowanych „reakcji łańcuchowych”, które w dotkliwy sposób zagrażałyby 3,6 miliardom ludzi. To jednak jest międzynarodowym monopolom energetycznym i surowcowym zupełnie obojętne. Nie myślą nawet o tym, by powstrzymać się od dalszego rozbudowania i eksploatacji kopalnych źródeł energii. W 2017 roku 100 samych supermonopoli spowodowało 71 procent wszystkich przemysłowych emisji CO₂ na świecie.[114] Od 2008 do 2020 roku globalna produkcja węgla wzrosła o 16,6 procent[115], produkcja ropy o 4,1 procent[116], a produkcja gazu ziemnego o 27 procent[117].

5.4 Celowo wywołane kryzysy żywnościowe i głodowe

Rosja i Ukraina wytwarzają razem 64 procent oleju słonecznikowego, 23 procent pszenicy i 18 procent kukurydzy, stanowiąc przy tym znaczną część światowego eksportu żywności.[118] Agresja militarna Rosji przeciwko Ukrainie niszczy i zagrabia produkcję i dystrybucję tych istotnych światowych produktów żywnościowych. Według Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO), tylko do końca kwietnia 2022 roku, blisko 25 milionów ton zboża utknęło w Ukrainie, zablokowanej przez rosyjską armię i zaminowane porty.[119] Dodajmy do tego imperialistyczną politykę sankcji, która masowo ogranicza eksport tej egzystencjalnie niezbędnej żywności do wielu krajów Azji i Afryki.

W rezultacie szalejący kryzys żywnościowy przeradza się skokowo w międzynarodowy kryzys żywnościowy o daleko idących konsekwencjach gospodarczych, politycznych i społecznych. Na całym świecie jest już 811 milionów ludzi głodujących, a dwa miliardy cierpi z powodu niedożywienia.[120] Od lutego 2022 roku ceny żywności na całym świecie eksplodowały.[121] Aby wykorzystać dla siebie niedobór podstawowych artykułów spożywczych, monopole rolnicze w UE naciskają na zwiększenie produkcji zboża i nadmiernie podnoszą ceny żywności.

W tym celu ma dojść do zniesienia „uciążliwych” wymogów dotyczących ochrony środowiska w rolnictwie. Głoszone w umowie koalicyjnej obecnego rządu cele dotyczące zachowania bioróżnorodności [122] zniknęły w szufladzie: np. plany ekologicznej uprawy 25 procent gruntów rolnych do 2030 roku, pozostawienia od 2023 roku czterech procent gruntów rolnych odłogiem i zmniejszenia o połowę stosowania pestycydów.[123] W obliczu faktu dramatycznego wymierania gatunków jest to tym bardziej katastrofalne - na całym świecie ponad milion gatunków jest zagrożonych wyginięciem.

5.5 Rabunkowa gospodarka zasobów naturalnych

Ogólnoświatowy wzrost poziomu uzbrojenia - w 2021 roku na zbrojenia wydane zostaną ponad dwa biliony dolarów,[124] - a jeszcze bardziej wojny są decydującymi czynnikami kryzysu ekologicznego. Nie tylko niszczone są dziesiątki tysięcy ludzkich istnień i warunki życia milionów ludzi, ale także w przyspieszonym tempie niszczona jest biosfera, marnowane są surowce i nasila się globalne ocieplenie. Same tylko siły zbrojne USA emitują więcej CO₂ niż przeciętny kraj uprzemysłowiony Szwecja.[125] Do tego dochodzi marnowanie zasobów, pustoszenie ziemi oraz zanieczyszczenie wody przez bazy wojskowe i transporty wojskowe.

Wraz z wojną w Ukrainie rozwija się regionalna katastrofa ekologiczna. Region Donbasu w którym znajduje się 900 dużych zakładów przemysłowych, w tym 248 kopalń, 177 niebezpiecznych zakładów chemicznych i 113 zakładów wykorzystujących substancje radioaktywne jest jednym z najbardziej skażonych obszarów na ziemi.[126] Do 2021 roku rozwinęło się już powszechne skażenie wód gruntowych spowodowane głównie przez zalewania kopalń, przez co około 3,4 mln ludzi nie ma dostępu do czystej wody.[127] Bombardowanie hut, takich jak w Mariupolu, uwolniło ogromne ilości toksyn i metali ciężkich. Całe regiony mogą więc stać się na długi czas niezdatne do zamieszkania.

W światowym kryzysie ekologicznym ujawnia się cały rozkład i przeżytkowość imperialistycznego systemu światowego. Kluczowe jest, aby masy rozpoznały i świadomie przetworzyły ten rozwój, tak aby podjęły zmieniającą społeczeństwo walkę ekologiczną pod przywództwem klasy robotniczej z perspektywą prawdziwego socjalizmu.

6. Przejście oportunizmu w socjalszowinizm

Od początku 2022 roku na całym świecie rozpoczęto manipulowanie opinią publiczną z wykorzystaniem wojny psychologicznej w celu pozyskania mas do wojny imperialistycznej.

Wraz z początkiem wojny w Ukrainie ponadnarodowy socjalszowinizm przybrał nowy wymiar nieustannego oddziaływania na opinię mas. Każde państwo imperialistyczne stosowało za pomocą własnych zmonopolizowanych środków masowego przekazu dezinformację aż do otwartego podżegania do wojny włącznie. Książka «Kryzys burżuazyjnej ideologii i oportunizmu» wykazuje:

W kryzysach, kiedy ich koszta i ciężary przerzucane są na masy, kiedy burżuazja walczy z postępami rewolucji lub jest na kursie wojennym - krótko mówiąc, kiedy sprzeczności się nasilają, oportunizm zgodnie z prawem przechodzi w socjalszowinizm. Jego naczelną zasadą jest propagowanie całkowitego podporządkowania klasy robotniczej narodowym interesom klasowym burżuazji.”[128].

Na Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa 19 lutego 2021 roku - już na rok przed wojną na Ukrainie - prezydent USA Joe Biden zaprzysiągł, że USA i inne imperialistyczne państwa NATO „staną w obronie suwerenności i integralności terytorialnej Ukrainy”.[129] Biden nie porzucił polityki «America first» Donalda Trumpa, jak stara się koloryzować tę kwestię większość burżuazyjnych analityków, ale usystematyzował ją w strategię i taktykę hegemonicznego roszczenia USA do władzy. Aby ukryć ten podstawowy fakt, sprzedaje opinii publicznej projekt z szowinistyczną i socjalszowinistyczną obłudą jako zaangażowanie na rzecz zachodnich demokracji.

Doprowadziło to do nowego etapu rozpowszechniania się drobnomieszczańsko-socjalszowinistycznej sposobu myślenia zgodnie z którym międzynarodowa klasa robotnicza powinna patriotycznie identyfikować się z imperialistycznym wyzyskiem i podżeganiem do wojny we własnym kraju. Zamiast realizować swoje proletariackie interesy klasowe, uczestniczyć w aktywnym oporze wobec przygotowywania III wojny światowej i zwrócić się ku przygotowaniu międzynarodowej rewolucji socjalistycznej, powinna pogodzić się z «mniejszym złem»: «demokracją» imperializmu amerykańskiego czy zachodnioeuropejskiego, która jest rzekomo o wiele lepsza od imperializmu rosyjskiego czy chińskiego.

Prezydent Rosji Władimir Putin również podsycał drobnomieszczańsko-socjalszowinistyczną mentalność mas w Rosji na długo przed inwazją na Ukrainę. W artykule «O historycznej jedności Rosjan i Ukraińców» szerzył rasistowską demagogię (völkischer Demagogie) *:

Rosjanie, Ukraińcy i Białorusini są wszyscy potomkami dawnej Rusi, która była największym państwem w Europie”[130].

Za pomocą takiego wielkoruskiego szowinizmu Putin nie tylko przygotowywał pod względem ideologicznym inwazję na Ukrainę, ale także dalsze działania militarne. W swoim nacjonalistycznym urojeniu przeoczył historyczny fakt, że dawna Ruś Kijowska była związkiem głównie ukraińskich plemion tworzących feudalne państwo. W następnym okresie rosyjscy carowie wtłoczyli nierosyjskie ludy i terytoria do swojego imperium i zamienili Rosję w więzienie narodów.

Wszystkim tym, którzy bronią którejkolwiek z dwóch walczących imperialistycznych stron, niech będzie dana dobra rada, którą Lenin bezbłędnie dał na temat zwodniczych wyjaśnień pochodzenia wojen imperialistycznych:

Zagadnienie, która grupa zadała pierwszy cios wojenny czy też pierwsza wypowiedziała wojnę, nie ma żadnego znaczenia przy określaniu taktyki socjalistów. Frazesy o obronie ojczyzny, o odparciu wrogiego najazdu, o wojnie obronnej itp. z obu stron są jednym wielkim oszukiwaniem ludu.” [131]

Machina propagandowa amerykańskiego imperializmu oddziałuje na ponad miliard ludzi w 212 krajach, przede wszystkim za pośrednictwem kanału informacyjnego CNN International.[132] Za pośrednictwem Russia Today (RT), Sputnika i poprzez celowo rozpowszechniane komunikaty w «sieciach społecznościowych» - przez tzw. «armię trolli» - rosyjscy nowo-imperialiści dokonują gloryfikacji swojej agresji militarnej w ponad 100 krajach.[133] W samej Ameryce Łacińskiej RT ma prawie 30 milionów zwolenników. „Niemieckie ... punkty widzenia”[134] są rozpowszechniane w 32 językach wśród 289 milionów «użytkowników» na czterech kontynentach w szczególności przez Deutsche Welle.

Dziennikarze z całego świata od rana do nocy relacjonują «na żywo» prosto z terenów objętych wojną: przerażające obrazy zbombardowanych domów, zrozpaczone ukraińskie dzieci i zdjęcia okrucieństw popełnianych przez rosyjską armię, wywiady z osobami poszkodowanymi - wszystko to sprawia wrażenie obiektywnej informacji i obcowania z wydarzeniami z bliska. O ukraińskich działaniach wojennych nie słyszy się nic poza tym, że żołnierze stawiają «heroiczny opór».

Środki masowego przekazu opierają się przy tym przede wszystkim na mobilizacji emocji. Niespodziewanie dostawy broni stały się kwestią czysto moralną i pozbawionym alternatywy wyrazem współczucia, empatii i solidarności.

Nowością w Niemczech była ogólna militaryzacja wiadomości i talk show. Rzeczą oczywistą było, że wysocy rangą oficerowie wojskowi udzielali codziennych wywiadów i angażowali masy w strategiczne rozważania dotyczące kursu wojennego niemieckiego imperializmu. Przez wiele tygodni cenzorzy burżuazyjnych mediów blokowali przedstawicieli wszelkich poglądów krytycznych, postępowych i pacyfistycznych. Jeśli przyjmowano ich sporadycznie, to zwykle określano ich jako «przyjaciół Putina». «Krytyczne dociekania» moderatorów talk show pochodziły w większości z prawicy. W większości bezkrytycznie przekazywali oni do wiadomości podżegające manipulacje Wołodymyra Zełenskiego i jego ambasadora w Niemczech Andrija Melnyka w celu doprowadzenia do masowych dostaw broni.

Wraz z przejściem na kurs socjalszowinistyczny we wszystkich partiach reformatorskich rozwinęły się procesy o charakterze kryzysowym: «Zieloni» jeszcze w swoim programie do wyborów do Bundestagu w 2021 roku obiecywali „zakończenie eksportu broni z Europy (...) do stref wojennych.”[135]

Jednak nowa odpowiedzialność rządu domagała się «ukształtowania» zmiany strategii niemieckiej polityki zagranicznej. Anton Hofreiter, znany wcześniej jako wyraziciel «lewego» skrzydła «Zielonych», okazał się jednym z największych agitatorów wojennych. W odpowiedzi na „bezwzględną i brutalną naturę” rosyjskiego nowego imperializmu domagał się od niemieckiego imperializmu „realpolitik w jego najbardziej brutalnej formie”.[136] Jego reakcyjny pragmatyzm w bardzo krótkim czasie przekształcił byłego działacza występującego przeciwko energii jądrowej[137] Hofreitera w niepohamowanego podżegacza wojennego.

Szczerze i słusznie zaniepokojonych 89 członków «Zielonych» bezskutecznie ostrzegało kierownictwo partii: „Co zrobicie w przypadku dalszej eskalacji ... ? Czy NATO użyje wtedy broni jądrowej przeciwko Rosji?”[138].

Lewicowa reformatorska partia «DIE LINKE» pogrążyła się w kryzysie o charakterze egzystencjalnym po tym, jak jej wieloletnia trywializacja polityki nowo-imperialistycznej Rosji poniosła jawną klęskę. Sprzeczności wewnątrz partii dotyczyły programu zbrojeniowego rządu, który - wbrew temu, jak głosowała frakcja w Bundestagu - niektórzy czołowi przedstawiciele gorliwie poparli.

Na przykład Bodo Ramelow/«DIE LINKE», premier Turyngii, powiedział na demonstracji pokojowej w Gerze 2 marca 2022 roku: „Jesteśmy w stanie wojny (...) Teraz musimy podejmować działania militarne.”[139] Ostro skrytykował wciąż licznych przeciwników wojny w swojej partii: „Zwykłe szkalowanie NATO nie rozwiązuje tutaj żadnego problemu.”[140]

«Lewicowy» premier demonstruje w ten sposób swoją bezwarunkową lojalność wobec niemieckiego imperializmu. Przy szerokim odbiorze medialnym, bez jakichkolwiek zahamowań, złożył 14 stycznia 2019 roku wiązankę kwiatów na grobie Karla Liebknechta, współzałożyciela KPD.[141] Nierozerwalnie z Liebknechtem związane jest niezwykle aktualne obecnie hasło: „Ani człowieka, ani grosza za ten system!”.

Rozpowszechnienie szowinizmu idzie tak daleko, że nawet w mediach często uznawanych za lewicowo-liberalne, faszyzm zostaje poważnie bagatelizowany. Na przykład 20 maja 2022 roku ambasador Ukrainy Andrij Melnyk udzielił całostronicowego wywiadu RedaktionsNetzwerk Deutschland, w którym potrafił przedstawić faszystowski pułk Azow jako zupełnie nieszkodliwych i „dzielnych bojowników”[142]. Należy podkreślić, że jest to pułk, który używa faszystowskich symboli SS oraz zaangażowany jest od 2014 roku w zbrodnie wojenne przeciwko ludziom w Donbasie. Jego pierwszy dowódca Andrij Biłecki zaledwie kilka lat temu otwarcie deklarował się jako faszysta i antysemita na rzecz „krucjaty” „białych ras świata (...) przeciwko podludziom o semickich poglądach”[143]. Głównym finansistą pułku Azow jest drugi co do wielkości ukraiński monopolistyczny kapitalista i oligarcha Ihor Kołomojski, który udzielił Zełenskiemu rozstrzygającego poparcia w wyborach,[144] czyniąc go uprzednio, za pomocą swojego prywatnego kanału telewizyjnego 1+1, kimś znaczącym na scenie politycznej.

Przystąpienie Finlandii do NATO jest uzasadniane w talk showach na zasadzie ciągłego powtarzania, jakoby przemawiałaby za tym również historia bohaterskiej wojny Finlandii ze Związkiem Radzieckim w latach 1939/40. W tym czasie reakcyjny rząd fiński - działając w imieniu profaszystowskich i imperialistycznych rządów - odmówił zgody na przeprowadzenie poważnych negocjacji z socjalistycznym Związkiem Radzieckim w sprawie korekt granic, które były absolutnie niezbędne dla Związku Radzieckiego i zarazem korzystne dla Finlandii. Chodziło o ochronę przede wszystkim Leningradu przed zbliżającą się inwazją hitlerowskich faszystów. Finlandia zamiast tego zaatakowała rosyjskie oddziały graniczne. Po pokonaniu wojsk fińskich dowodzonych przez arcyreakcyjnego generała Mannerheima, Związek Radziecki powstrzymał się od okupacji kraju. Rząd fiński «odpłacił» się za to dopiero rok później, uczestnicząc w faszystowskiej wojnie Hitlera przeciwko Związkowi Radzieckiemu.

Tylko stanowisko klasy proletariackiej pomaga jak kompas, dzięki któremu można przejrzeć szowinistyczne, socjalszowinistyczne i antykomunistyczne argumenty rozpowszechniane z dużym patosem. Umożliwia ono wyciągnięcie z tego właściwych wniosków. Wraz z wydłużaniem się czasu trwania wojny, wzrastają nastroje zarówno przeciwko samej wojnie, jak i jej rozszerzaniu. W połowie marca 2022 roku sondaże pokazywały, że 67 procent niemieckiego społeczeństwa nadal aprobuje dostawy broni na Ukrainę.[145] Jeszcze 3 maja tylko 46 procent było za dostarczeniem broni ofensywnej.[146] Coraz częściej pojawiają się głosy krytyczne wobec NATO i polityki wojennej niemieckiego rządu.

Rządzący nie są w stanie na trwałe pozyskać mas dla wojny imperialistycznej! Nie udaje im się to nawet wtedy, gdy używają argumentu, który głosi, że odmowa dostarczenia broni to „nieudzielenie pomocy” i pozostawienie narodu ukraińskiego na pastwę niepohamowanego szału rosyjskiego agresora! Jakkolwiek skomplikowana jest sytuacja, wojny narodów imperialistycznych i ich sojuszy nigdy nie były prowadzone z myślą o pomocy i solidarności z narodami! Jest tylko jedna alternatywa: rewolucyjna walka wyzyskiwanych i uciskanych w tych krajach, zarówno w Ukrainie, jak i w Rosji, przeciwko ich rządom, które prowadzą tę wojnę w celu zniszczenia swoich wrogów. W samym środku pierwszej wojny światowej Lenin przedstawił międzynarodowej klasie robotniczej koncepcję ideologicznej walki z oportunistami i szowinistami:

Burżuazja i jej stronnicy w ruchu robotniczym, (…) zazwyczaj ujmują kwestię tak: albo zasadniczo uznajemy obowiązek obrony ojczyzny, albo pozostawiamy nasz kraj bez obrony. Takie ujęcie jest z gruntu błędne. W rzeczywistości sprawa przedstawia się tak: albo pozwolimy się zabijać w interesie imperialistycznej burżuazji, albo będziemy systematycznie przygotowywać większość wyzyskiwanych i samych siebie do tego, (…) by w ogóle położyć kres i drożyźnie i wojnom.”[147]

7. Nowa faza przyspieszonej destabilizacji imperialistycznego systemu światowego

Po raz pierwszy od zakończenia II wojny światowej w 2022 roku doszło do bezpośredniej konfrontacji militarnej między imperialistycznymi siłami i obozami władzy. Położyło to kres trwającemu od ponad siedmiu dekad pokojowi imperialistycznemu. Do tej pory zdarzały się inwazje wojsk państw imperialistycznych lub wojny zastępcze, ale odgrywały one - niezależnie od całej brutalności, niszczenia ludzkich istnień, miejsc produkcji i przestrzeni życiowych - jedynie ograniczoną i podrzędną rolę w polityce światowej.

Wraz z wojną w Ukrainie i poważnym zagrożeniem III wojną światową oraz w ramach ogólnego kryzysu kapitalizmu, pojawiła się nowa faza przyspieszonej destabilizacji imperialistycznego systemu światowego. Przygotowuje ona grunt pod rewolucyjny kryzys światowy. Wraz z tym ogólny kryzys imperializmu nabiera nowej jakości. Ma miejsce gwałtowne zaostrzenie się głównych sprzeczności imperialistycznego systemu światowego.

7.1 Otwarty kryzys światowy

Wraz z konfliktem w Ukrainie wybuchł otwarty kryzys światowy o charakterze politycznym, ekonomicznym, ekologicznym i militarnym. Ta nowa okoliczność wpłynęła gwałtownie na zmianę zadania rewolucyjnej walki klasowej.

1. W wymiarze politycznym otwarty światowy kryzys wyraża się w powszechnym i niekontrolowanym zaburzeniu dotychczasowej wielobiegunowej struktury. To zasadniczo kwestionuje istniejący imperialistyczny porządek świata i jego instytucje. Wypracowane mozolnie paragrafy prawa międzynarodowego, praw człowieka i obowiązujących na arenie międzynarodowej traktatów rozbrojeniowych nagle nie były warte papieru, na którym zostały napisane. Organizacje międzynarodowe takie jak ONZ, NATO czy UE pogrążyły się w mniej lub bardziej otwartych kryzysach z powodu pojawiającego się antagonizmu[148] między poszczególnymi interesami narodowymi pojedynczych państw. I tak 24 marca 2022 roku 53 z 193 państw członkowskich ONZ odmówiło zatwierdzenia rezolucji Zgromadzenia Ogólnego w sprawie natychmiastowego zaprzestania działań wojennych Rosji wobec Ukrainy.[149] Ze wszystkich państw, USA , które pozostają światowym podżegaczem wojennym nr 1, forsują utworzenie zdominowanego przez USA «przymierza demokracji» jako alternatywy dla sparaliżowanego ONZ.[150]

2. Z ekonomicznego punktu widzenia otwarty kryzys reorganizacji produkcji międzynarodowej pojawił się na bazie globalnego kryzysu gospodarczego i finansowego, który wybuchł w 2018 roku i od tego czasu jeszcze bardziej się pogłębił.

3. Wolny handel światowy został w ten sposób zakwestionowany. Doszło do wybuchu wojny handlowej, a poprzez sankcje wobec Rosji do przerodzenia się w globalną wojnę gospodarczą, w którą zaangażowane są bezpośrednio lub pośrednio mniej więcej wszystkie państwa imperialistyczne.

4. Pod względem ekologicznym skok jakościowy polega na tym, że tzw. «polityka bezpieczeństwa» stała się nadrzędna w stosunku do dotychczas uprawianej polityki ekologicznej. Tendencja ta wraz z wojną imperialistyczną prowadzi do drastycznej intensyfikacji wszystkich aspektów przejścia do globalnej katastrofy ekologicznej.

5. Ogólnoświatowy kryzys militarny doprowadza do załamania się międzynarodowej dyplomacji i jej dotychczasowych założeń: pacyfizmu i imperialistycznego pokoju. Na jego miejscu stoi mniej lub bardziej otwarte aktywne przygotowanie prawie wszystkich państw imperialistycznych do trzeciej wojny światowej.

6. Wiąże się to z masowym rozwojem tendencji prawicowej, która objawia faszyzacją aparatów państwowych, oraz przejściem wielu państw do faszyzmu.

7. Po raz pierwszy od dziesięcioleci zarówno Rosja, jak i USA/NATO z zimnym wykalkulowaniem aktywnie przygotowują się do wojny atomowej, świadomie wprowadzając ją do dyskusji publicznej.

8. Przejście do aktywnego przygotowania wojny światowej wzmaga również sprzeczności społeczne w Niemczech. Narastają one zarówno w obrębie niemieckiego kapitału finansowego, jak i w rządzie oraz partiach burżuazyjnych. Jednocześnie narasta też kryzys zaufania mas do rządu i partii burżuazyjnych.

9. Kryzys ideologii burżuazyjnej pogłębia się, przede wszystkim jako otwarty kryzys fundamentalnych iluzji, które do tej pory uważano za niepodważalne. Przykładem może tu być «polityka zagraniczna nastawiona na pokój», «zmiana poprzez wymianę handlową» czy liczne warianty imperialistycznego ekologizmu. Ponownie wykorzystywane iluzje rządu, takie jak obietnica «transformacji społeczno-ekologicznej», ulegają zużyciu już wkrótce po ich wymyśleniu.

10. Dotychczasowe kryzysy zaostrzają się nawzajem: światowy kryzys gospodarczy i finansowy, różne kryzysy strukturalne w procesie reprodukcji, kryzys zadłużenia, przyspieszony zwrot w kierunku globalnej katastrofy ekologicznej, kryzys burżuazyjnej polityki dotyczącej uchodźstwa i kryzys burżuazyjnego wzorca porządku rodzinnego, kryzysy głodu w coraz większej liczbie państw, drastycznie rosnąca inflacja czy kryzysy społeczne w skali światowej. Łączą się one w międzynarodowy trend ogólnych kryzysów społecznych w większości państw świata.

11. Zasadnicza sprzeczność naszej epoki między kapitalizmem a socjalizmem wymaga pilnego rozwiązania na skalę międzynarodową. To jest obiektywna podstawa przejścia do walki klasowej we właściwym znaczeniu.

Lenin pisał o ogólnych cechach sytuacji rewolucyjnej:

Na pewno nie omylimy się wskazując następujące trzy główne oznaki: 1. Niemożność utrzymania przez klasy panujące w formie niezmienionej swego panowania; taki lub inny kryzys «gór», kryzys polityki klasy panującej, stwarzający szczelinę, przez którą przedziera się niezadowolenie i oburzenie klas uciskanych. Aby nastąpiła rewolucja, nie wystarczy zazwyczaj, by «doły nie chciały», trzeba jeszcze, by «góry nie mogły» żyć po dawnemu. 2. Zaostrzenie, ponad zwykłą miarę, nędzy i niedoli klas uciskanych. 3. Znaczny wzrost , z wyżej wskazanych przyczyn, aktywności mas, które w «pokojowym» okresie spokojnie pozwalają się grabić, a w czasach burzliwych wciągane są zarówno przez ogół warunków kryzysu jak i przez same «góry» do samodzielnego wystąpienia dziejowego.” [151]

Przejście od stadium sytuacji nierewolucyjnej do stadium otwartej sytuacji rewolucyjnej jest początkowo inicjowane przede wszystkim przez czynniki obiektywne. Zbieżność czynnika subiektywnego z obiektywnym nie następuje nagle, lecz rozwija się jako mniej lub bardziej długotrwały, najpierw polityczny, a potem rewolucyjny proces fermentacji, który przebiega pod wpływem środków antykryzysowych oraz za sprawą manipulacji opinią publiczną. Rozwinięcie się rewolucyjnego kryzysu światowego zależy w decydujący sposób od rozwoju świadomości klasowej międzynarodowego proletariatu przemysłowego. Musi on zdobyć zdolność do zrewolucjonizowania i koordynacji swojej walki na poziomie międzynarodowym oraz stanąć na czele aktywnego sprzeciwu mas. Czynnikiem decydującym o determinacji, głębokości i stabilności tego procesu jest powstawanie i umacnianie się partii marksistowsko-leninowskich mających wpływ na całe społeczeństwo.

Rewolucyjna czujność musi jednak liczyć się także z możliwością rozwoju reakcyjnej, a nawet faszystowskiej bazy wśród części mas o niskiej świadomości. Świadczy to o wyostrzonej sprzeczności w dziedzinie ideologicznej między reakcyjnym antykomunizmem a perspektywicznym socjalizmem naukowym.

Nikt nie jest w stanie przewidzieć konkretnego przebiegu imperialistycznej wojny w Ukrainie. Jednak celowe nasilenie działań wojennych przez walczące strony, a także jej rozmach oznaczają, że militarna wymiana ciosów zmierza w kierunku przejścia do III wojny światowej. Opiera się to na prawidłowości, którą odkrył już Clausewitz:

Wojna jest aktem przemocy i nie ma żadnych ograniczeń w jej stosowaniu; dlatego każdy udziela prawa drugiemu, powstaje wzajemne oddziaływanie, które zgodnie z koncepcją musi prowadzić do skrajności.”[152].

W tej fazie przyspieszonej destabilizacji imperialistycznego systemu światowego istnieją w zasadzie tylko dwie opcje: wybuch III wojny światowej lub międzynarodowa rewolucja socjalistyczna.

Przekonanie to jest wyrazem prawidłowości rozwoju społecznego i krytykuje natrętne bagatelizowanie wyrazistości tego rozwoju stosowane przez powszechną manipulację opinii publicznej. Możliwe jest również, że faza ta zostanie zatrzymana albo przez opór mas, z powodu sprzeczności między imperialistami, albo z powodu kapitulacji jednej lub drugiej strony konfliktu wojennego. Nawet wtedy jednak nie byłoby łatwego powrotu do czasów sprzed wojny w Ukrainie. Jednak dopóki trwa to stadium, ogólna strategia i taktyka międzynarodowej rewolucji socjalistycznej musi być skierowana przeciwko poważnemu niebezpieczeństwu trzeciej wojny światowej. Stawia sobie za cel przyspieszenie przejścia z etapu sytuacji nierewolucyjnej do etapu sytuacji rewolucyjnej w skali światowej. Aktywne przygotowywanie wojny światowej przez rządy imperialistyczne, przyspieszone niszczenie środowiska naturalnego oraz przerzucanie ciężaru kryzysu i wojny na masy będą w coraz większym stopniu doprowadzać masy do otwartej sprzeczności z imperialistycznym systemem światowym i stanowić będzie wezwanie do walki.

Marksiści-leniniści na całym świecie muszą zrobić wszystko, co w ich mocy, aby wykorzystać otwarty kryzys imperialistycznego systemu światowego do zrewolucjonizowania międzynarodowego proletariatu przemysłowego i szerokich mas.

8. Czynny opór przeciwko III wojnie światowej

Świadomość, organizacja i doświadczenia walki klasy robotniczej i szerokich mas niewątpliwie nie dotrzymują dziś jeszcze kroku przyspieszonej destabilizacji imperialistycznego systemu światowego. Główne państwa imperialistyczne posiadają jeszcze znaczne środki materialne na własne zarządzanie kryzysem, dezorientację, dezorganizację i demoralizację poprzez umiędzynarodowiony system myślenia drobnomieszczańskiego, który jest główną metodą rządzenia w większości krajów. Wykorzystują one także słabości partii rewolucyjnych i ich międzynarodowej współpracy.

Kształtowanie świadomości co do konieczności i rozwoju czynnego oporu przeciwko wojnie imperialistycznej oraz jego organizacja otwierają drogę do doprowadzenia do zharmonizowania obiektywnego i subiektywnego czynnika mającego na celu przygotowanie i realizację międzynarodowej rewolucji socjalistycznej.

Aktywny opór jest częścią budowy nowego ruchu pokojowego. Jego trzonem musi być zjednoczony front przeciwko imperializmowi, faszyzmowi i wojnie pod przewodnictwem międzynarodowego proletariatu przemysłowego.

Nowy ruch pokojowy dał o sobie znać w Niemczech 8 maja 2022 roku. Przeprowadzono imponującą demonstrację z Essen do Gelsenkirchen oraz wiec, w którym wzięło udział ponad 1 500 osób. Do demonstracji i wieców wezwały 24 organizacje na czele z Sojuszem Międzynarodowym («Internationalistisches Bündnis») oraz wiele osób prywatnych. Budowa nowego ruchu pokojowego obejmuje współpracę ze wszystkimi szczerymi siłami dotychczasowego ruchu pokojowego.

8.1 Ogólnoświatowe doświadczenia walki międzynarodowego proletariatu przemysłowego

W Europie początkowo to głównie robotnicy greccy i włoscy odważnie stanęli na czele walki przeciwko wojnie imperialistycznej. Już 14 marca 2022 roku włoscy pracownicy lotniska Galileo Galilei w Pizie wraz ze swoim związkiem Unione Sindacale di Base (USB) skutecznie odmówili załadowania wojskowego ładunku lotniczego zakamuflowanego jako «pomoc humanitarna» dla Ukrainy.

6 kwietnia 2022 roku w 70 miastach Grecji nastąpił strajk generalny przeciwko reakcyjnemu rządowi i działaniom wojennym NATO. Port w Pireusie stanął w bezruchu. Doszło do masowych demonstracji i strajków m.in. w ważnych dużych firmach, portach, transporcie publicznym i sieciach handlowych w kraju. Robotnicy portowi z Aleksandropolis odmówili załadowania ze statków na wagony kolejowe ciężkiej broni przeznaczonej na wojnę w Ukrainie.

20 maja 2022 roku włoskie oddolne związki zawodowe zorganizowały w Bolonii strajk generalny pod hasłem: „Precz z wojną, żądamy zwiększenia płac i wydatków socjalnych!”. W tym samym czasie w ponad 20 miastach odbyły się demonstracje przed bazami NATO.[153]

Jednak zbyt często walki te są jeszcze odizolowane od siebie i nie posiadają jednolitego programu walki. Wymagany czynny opór potrzebuje antyimperialistycznej i antyfaszystowskiej kooperacji oraz współpracy wykraczającej poza granice państw.

8.2 Konieczność przezwyciężenia pacyfistycznych złudzeń

Powszechna wola pokoju i świadomość antyfaszystowska są głęboko zakorzenione wśród mas ludności w Niemczech. Bezpośrednio po wybuchu wojny w Ukrainie na rzecz pokoju demonstrowało w Niemczech około 835 tys. osób. Konieczne jest jednak rozwinięcie gotowości do czynnego oporu przeciwko tej wojnie imperialistycznej oraz przeciwko wszystkim podżegaczom wojennym. W tym celu osoby miłujące pokój muszą rozprawić się z rozpowszechnionym niedocenianiem poważnego niebezpieczeństwa trzeciej wojny światowej oraz wszelkiego rodzaju pacyfistycznymi złudzeniami.

Rewizjonistyczne siły nadal opłakują biurokratyczno-kapitalistyczny ZSRR sprzed 1990/91 roku, jednostronnie obwiniając imperialistyczne NATO za eskalację konfliktu, bezkrytycznie przyjmując usprawiedliwienie Putina lub szerząc pacyfistyczne złudzenia. Rewizjonistyczna Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej (KPFR) oświadczyła:

Jako komuniści i patrioci naszej ojczyzny popieramy decyzję o przeprowadzeniu specjalnej operacji wojskowej w Ukrainie”[154].

Cóż za żałosna uległość wobec rosyjskiego nowo-imperializmu! Czyż Władimir Putin nie splunął przed chwilą w twarz komunistom Leninowi i Stalinowi i nie zarzucił im uznania prawa Ukrainy do samostanowienia?[155].

Przewodnicząca SDAJ Andrea Hornung postrzega Rosję - w przeciwieństwie do kierownictwa DKP - jako kraj imperialistyczny, przy czym ostrzega:

Musimy wyraźnie zdystansować się od jakiegokolwiek 'zrównywania' (Äquidistanz)[156] - stanowiska, zgodnie z którym Rosja i NATO są jednakowo agresywne”[157].

Oczywiście analiza konkretnej sytuacji wymaga zróżnicowanego stanowiska. Musi to być jednak stanowisko przede wszystkim jasne. Ostrzeżenie przed rzekomym „zrównywaniem” nie może - jak u Andrei Hornunga - prowadzić do przedstawiania Rosji jako imperializmu, który jest lepszy:

Rosja znajduje się jednak w defensywie względem NATO i jako marksiści nie możemy być wobec tego obojętni”[158].

Ofensywa i defensywa podczas wojny to dwie nierozłączne formy ruchu. Czy wojna może być tylko dlatego sprawiedliwa, że pretenduje do miana obronnej? Kto chroni imperialistę, ponieważ znajduje się on „w defensywie”, zaprzecza klasowemu charakterowi imperializmu oraz wojnie imperialistycznej. Ten toruję drogę do tego, by bronić raz tego, raz tamtego imperialistę, staczając się tym samym na pozycję socjalszowinistyczną.

Oskar Lafontaine, wieloletni przewodniczący partii wpierw SPD, a potem «DIE LINKE», niewątpliwie ujmuje realistyczną analizą obecnej wojny imperialistycznej i wyraźnie należy do obozu jej zdecydowanych przeciwników. Jednocześnie jednak szerzy iluzję, że imperializm może obejść się bez wojny. Uzasadniał 17 marca 2022 roku swoją rezygnację z członkostwa w partii «DIE LINKE» stwierdzeniem, że „teraz mają zostać usunięte także zasady polityki pokojowej lewicy.”[159]

Te „zasady polityki pokojowej” nie były jednak nigdy niczym więcej niż drobnomieszczańskimi pacyfistycznymi iluzjami o imperialistycznym pokoju. Zgodnie z nimi ten miałby powstać dzięki «równowadze interesów» pomiędzy imperialistycznymi potęgami. Ponieważ jednak imperializm charakteryzuje się nierównomiernym rozwojem poszczególnych państw, to zgodnie obiektywnymi zasadami, od pewnej określonej chwili tak bardzo zachwalane pogodzenie interesów przestaje funkcjonować. Następuje toczona przy użyciu brutalnych środków walka mocarstw imperialistycznych o dominację nad światem w ramach wojny imperialistycznej. Kto chce znieść wojny imperialistyczne, musi być przygotowany na likwidację ich obiektywnych przyczyn i doprowadzić do przezwyciężenia imperializmu.

Dogłębne zrozumienie zmian zachodzących w dzisiejszym imperialistycznym systemie światowym zakłada znajomość istotnych politycznych i ideologicznych podstaw, które są konieczne dla czynnego proletariackiego oporu. Aktywiści muszą zrozumieć, że doszło do powstania szeregu nowych krajów imperialistycznych i że konieczne jest uzyskanie ideologicznej odporności na drobnomieszczańsko-socjalnoszowinistyczny, drobnomieszczańsko-antykomunistyczny, jak również drobnomieszczańsko-oportunistyczny tryb myślenia.

8.3 Strategia i taktyka czynnego oporu

Strategia i taktyka czynnego oporu wobec niebezpieczeństwa wojny światowej ma na celu przejście od strategicznej defensywy międzynarodowej klasy robotniczej do strategicznej ofensywy aż po rewolucję socjalistyczną włącznie. Po raz pierwszy udało się to w rewolucji październikowej 1917 roku w Rosji. Czynny opór wymaga dalszego rozwoju zdolności marksistów-leninistów do bezpośredniego wpływania na masy i przewodzenia im.

Czynny opór jest czymś jakościowo różnym od protestów. W programie MLPD stwierdzono:

Rozwinięcie się czynnego sprzeciwu ludowego (...) charakteryzuje się bojowymi akcjami masowymi przeciwko monopolom i państwu.”[160]

Czynny sprzeciw musi być systematycznie propagowany i rozwijany:

Aby ułatwić masom podjęcie kroku w kierunku czynnego oporu, należy organizować w zakładach pracy i dzielnicach akcje oporu odpowiednie do odpowiedniego poziomu świadomości, wzmacniać jedność działania i formować grupy oporu.”[161]

Czynny opór rozwija się tylko w połączeniu z kształtowaniem świadomości:

  • Od odrzucenia wojny, przestraszenia, zwykłego niezadowolenia, moralnego oburzenia, paraliżu i bierności do praktycznej aktywności.

  • Od spontanicznego potępienia niesprawiedliwej wojny do rozpoznania obiektywnych przyczyn w imperialistycznym systemie światowym.

  • Od skutków zdezorganizowania, dezorganizacji i demoralizacji wywoływanej przez system społeczny mentalności drobnomieszczańskiej do punktu widzenia klasy proletariackiej.

  • Od działań o charakterze wyłącznie defensywnych do ofensywnych form walki.

  • Od rozprawienia się z manipulacją opinią publiczną polegająca na psychologicznym przygotowaniu i prowadzeniu wojny do przejścia do aktywnej działalności uświadamiającej co do społecznych przyczyn wojny.

  • Od rozprawienia się z antykomunizmem do aktywnego uczestnictwa w ruchu «Gib Antikommunismus keine Chance!» («Nie daj antykomunizmowi żadnej szansy!»).

  • Od spontanicznej działalności przeciwko wojnie do organizacji w czynnym oporze i walce o socjalizm.

Opracowanie zaistniałej sytuacji przy wsparciu marksistów-leninistów jest związane z praktycznymi doświadczeniami walki klasy robotniczej i szerokich mas. Zdobędą one swoje doświadczenia z powszechnym przerzucaniem ciężaru kryzysu i wojny na masy, wysyłaniem wojsk Bundeswehry na misje wojenne, poborem rezerwistów, likwidacją demokratycznych praw i wolności itp.

Walka antymilitarystyczna nabiera szczególnego znaczenia wśród młodzieży. Łączy ona działalność praktyczną, np. przeciwko reklamowaniu się Bundeswehry w szkołach oraz przeciwko militaryzacji badań i edukacji, z pracą szkoleniową i edukacyjną. Istotna jest walka o sposób myślenia przeciwko przenikaniu propagandy militarystycznej, demagogii rasistowskiej (völkisch) i ideologii faszystowskiej.

Walczący ruch kobiet - jako kluczowe ogniwo pomiędzy ruchem robotniczym a aktywnym oporem społecznym - stoi przed zadaniem zjednoczenia masy kobiet przeciwko wojnie imperialistycznej.

Czynny opór jest ściśle związany z walkami o zachowanie i rozszerzenie zdobytych osiągnięć socjalnych oraz przeciwko przerzucaniu ciężarów wojny i kryzysu na społeczeństwo. Związany jest także z walką o demokratyczne prawa i wolności.

Niezbędny dziś czynny opór ma na celu nierozerwalną solidarność z klasą robotniczą i szerokimi masami w Ukrainie, które płacą obecnie wysoką cenę w walce z imperialistyczną agresją Rosji oraz zwodzone są przez NATO i UE.

  • Czynny opór potrzebuje programu z jednoznacznymi postulatami:

  • Czynny opór przeciwko przygotowaniu III wojny światowej!

  • Natychmiastowe zakończenie agresji Rosji i wycofanie wszystkich wojsk rosyjskich z Ukrainy!

  • Rosyjskie reparacje za wszystkie szkody wojenne i nieugięte karanie za łamanie praw człowieka!

  • Neutralność militarna Ukrainy i strefa zdemilitaryzowana na granicy Ukrainy i Rosji!

  • Wycofanie wszystkich wojsk i uzbrojenia NATO stacjonujących w Europie Wschodniej!

  • Rozwiązanie NATO i innych sojuszy wojennych, jak również kontrrewolucyjnych sił interwencyjnych, takich jak OUBZ[162]!

  • Zakaz dostaw broni i wsparcia logistycznego dla niesprawiedliwych wojen!

  • Zniesienie embarga na broń wymierzonego w antyimperialistyczne ruchy wyzwoleńcze!

  • Zobowiązanie do wyrzeczenia się pierwszeństwa użycia broni atomowej - zakaz i zniszczenie wszystkich broni ABC!

  • Precz z planami zbrojeniowymi Bundeswehry - precz ze «specjalnym funduszem 100 mld euro»!

  • Wycofanie wszystkich wojsk niemieckich z zagranicy!

  • Dość przerzucania ciężaru kryzysu i wojny na masy! Walka o wzrost wynagrodzeń!

  • Radykalne, natychmiastowe działania na rzecz ochrony środowiska! O ocalenie środowiska przed imperialistyczną gospodarką nastawioną na zysk i przed wojną!

  • Nieodzowne dla czynnego oporu są zasady współpracy na równych prawach, takie jak szeroka demokracja, ponadpartyjność, ideologiczna otwartość na antyfaszystowskie jak też internacjonalistyczne postawy, demokratyczna kultura prowadzenia sporów i finansowa niezależność.

Czynny opór przeciwko imperialistycznym mocarstwom i sojuszom musi być rozwijany i organizowany z perspektywy siły nadrzędnej wobec imperializmu. Porządkiem dnia pozostaje dalsze budowanie i umacnianie światowego antyfaszystowskiego i antyimperialistycznego zjednoczonego frontu, jak to zostało sformułowane we wspólnym wezwaniu ICOR i ILPS[163].[164].

Rewolucyjna organizacja światowa ICOR w swoich rezolucjach jasno określiła swoje stanowisko w czasie przed i po rozpoczęciu wojny.[165] W wielu krajach, nie tylko w Ukrainie i Rosji, jej organizacje członkowskie promują działania antywojenne, aktywnie edukują ludzi na temat imperializmu i wzmacniają siły socjalizmu. Tak brzmiał tytuł deklaracji z nadzwyczajnego posiedzenia Międzynarodowej Grupy Koordynacyjnej (ICC) ICOR w maju 2022 roku:

Zapobiegnijmy III wojnie światowej poprzez umocnienie sił na rzecz socjalizmu.

Jedność ICOR-u, jak i sił zjednoczonego frontu musi zostać wywalczona. Należy się uporać ze skutkami drobnomieszczańsko-socjalszowinistycznego sposobu myślenia, czy bagatelizowania przygotowań do III wojny światowej, która miałaby być rzekomo ograniczona tylko do Europy.

Decydującym chrztem bojowym ICOR będzie nowa jakość proletariackiego internacjonalizmu w czynie na zasadzie ogólnoświatowej współpracy. Dotyczy to zarówno wzmocnienia organizacji ICOR, jak i większego rozwoju praktycznej współpracy i koordynacji w związku z budową i znacznym wzmocnieniem partii rewolucyjnych w coraz większej liczbie państw.

Dla każdego rewolucyjnego marksisty-leninisty w tej sytuacji pozostaje tylko droga naprzód opisana przez Lenina:

Walka o pokój nie związana z rewolucyjną walką klasową proletariatu, jest tylko pacyfistycznym frazesem sentymentalnych lub też oszukujących lud burżua. (…) Powinniśmy więc pomagać masom w obaleniu imperializmu, gdyż bez obalenia imperializmu nie jest możliwy pokój bez aneksji. Oczywiście, ciężka jest walka o obalenia imperializmu, ale masy powinny znać prawdę o ciężkiej, lecz konkretnej walce. Masy nie powinny być usypiane nadziejami na pokój bez obalenia imperializmu.” [166]

O autorkach i autorach

Stefan Engel

Stefan Engel, z wykształcenia ślusarz, a obecnie wolny publicysta, przez 37 lat był przewodniczącym MLPD. Od dziesięcioleci udostępnia rewolucyjnemu ruchowi robotniczemu, także w skali międzynarodowej, swoją pracę teoretyczną i praktyczną wiedzę na temat prowadzenia walk robotniczych.

Od 1991 roku Stefan Engel jest szefem redakcji REVOLUTIONÄRER WEG, organu teoretycznego MLPD. Jest uznanym na całym świecie teoretykiem marksizmu-leninizmu.

Gabi Fechtner

Gabi Fechtner, z wykształcenia specjalistka ds. narzędziowości, od kwietnia 2017 roku jest przewodniczącą MLPD , co czyni ją pierwszą kobietą z klasy robotniczej stojącą na czele partii rewolucyjnej w Niemczech.

Monika Gärtner-Engel

Monika Gärtner-Engel jest odpowiedzialna za sprawy międzynarodowe w MLPD i jest główną koordynatorką rewolucyjnej organizacji światowej ICOR.

Jest współautorką książki «Neue Perspektiven für die Befreiung der Frau» i uznaną reprezentantką w międzynarodowym walczącym ruchu kobiecym.

Odniesienia źródłowe

1. «Baerbock wirft Putin menschenverachtende Wahnvorstellungen und eiskalte Lügen vor», rnd.de 24.2.2022

2. «Oświadczenie rządu kanclerza Olafa Scholza z 27 lutego 2022 roku», bundesregierung.de

3. «Przemówienie Władimira Putina», zeit.de 24.2.2022 roku

4. Willi Dickhut, «Krieg und Frieden und die sozialistische Revolution», Stuttgart, 1983, s. 8 - podkreślenie autora.

5. Carl von Clausewitz, «Vom Kriege», Frankfurt/M, Berlin, Wiedeń, 1980, s. 34

6. Lenin, «Der Imperialismus als höchstes Stadium des Kapitalismus», Werke, Bd. 22, S. 194

7. Wszechstronną analizę reorganizacji produkcji międzynarodowej zawiera książka «Götterdämmerung über der 'neue Weltordnung'» Stefana Engela, Essen, 2003.

8. Należą do nich kraje BRICS - Brazylia, Rosja, Indie, Chiny i RPA, kraje MIST - Meksyk, Indonezja, Korea Południowa i Turcja, a także Argentyna, Arabia Saudyjska, Katar, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Iran.

9. Gesellschaft zur Förderung wissenschaftlicher Studien zur Arbeiterbewegung (GSA) e.V., obliczenia własne na podstawie danych Banku Światowego i ILO 2019.

10. stoją w zróżnicowanych relacjach sił względem siebie

11. cyt. za Malte Lehming, „Ohne die Ukraine ist Russland keine Großmacht” („Bez Ukrainy Rosja nie może być wielkim mocarstwem”) , tagesspiegel.de 22.2.2022

12. «Acess2Markets EU-Ukraina Deep and Comprehensive Free Trade Area», trade.ec.europa.eu

13. Marie Illner, «Russland in Afrika: Wie der Kreml antiwestliche Stimmung anheizt», web.de 16.4.2022

14. foreignpolicy.com

15. Przemówienie Joe Bidena z dnia 26.3.2022 w Warszawie, w: Ambasada i konsulaty USA w Niemczech, usembassy.gov 28.3.202

16. «Vice Foreign Minister Le Yucheng Attends and Addresses the Fourth International Forum on Security and Strategy», fmprc.gov.cn 19.3.2022 – tłumaczenie własnego

17. Phoenix vor Ort, ardmediathek.de 24.5.2022

18. Członkowie kierownictwa gospodarczego, państwowego lub partyjnego byłego zdegenerowanego biurokratyczno-kapitalistycznego Związku Radzieckiego, którzy po upadku ZSRR prywatnie przywłaszczyli sobie dominujące na rynku przedsiębiorstwa państwowe.

19. Frankfurter Rundschau, 25.4.2022

20. «Wolodymyr Selenskyj fordert Rückgabe der Krim», zeit.de 23.8.2021

21. «Ukraine gehört zur europäischen Familie», tagesschau.de 8.4.2022

22. demokratiematrix.de 20.5.2022

23. Thomas Gerlach, «Reichster Oligarch der Ukraine: Der Strippenzieher», taz.de 23.3.2022

24. Andreas Ernst, «Welche Rolle spielen die ukrainischen Oligarchen im Abwehrkampf gegen Russland?», nzz.ch 2.5.2022

25. Tamże

26. protekcja - ochrona i pomoc

27. Uprzednio autonomiczny region Jugosławii, którego parlament ogłosił niepodległość państwową w 2008 roku.

28. «Partnerstwo dla pokoju: dokument ramowy», 10.1.1994, w: NATO, «Security through Partnership», 2005, s. 5

29. Stała Wspólnota Rada NATO-Rosja

30. Martin A. Smith, «Partnerschaft, Kalter Krieg oder Kalter Frieden?», w: Aus Politik und Zeitgeschichte, bpb.de 1.4.2009

31. Stefan Engel, Essen, 2003, S. 500

32. Lenin Dzieła, tom 21, «O haśle Stanów Zjednoczonych Europy», s. 359-360.

33. ifw-kiel.de 10.5.2022

34. Oprócz 30 członków NATO uczestniczyły w nim następujące państwa: Szwecja, Finlandia, Austria, Irlandia, Cypr, Malta, Izrael, Katar, Kenia, Tunezja, Australia, Japonia, Korea Południowa i Ukraina.

35. «Mehr Fortschritt wagen. Bündnis für Freiheit, Gerechtigkeit und Nachhaltigkeit», Koalitionsvertrag 2021-2025 zwischen SPD, Bündnis90/Die Grünen und FDP, S. 145/146

36. «Blinken und Austin in Kiew», tagesschau.de 25.4.2022

37. Deutscher Bundestag, Drucksache 20/1550

38. rnd.de 26.4.2022

39. Internationale Politik 5/2000, S. 82, cytat za: Stefan Engel, «Götterdämmerung über der ›neuen Weltordnung‹», Essen, 2003, S. 520

40. «Rechtsfragen der militärischen Unterstützung der Ukraine durch NATO-Staaten zwischen Neutralität und Konfliktteilnahme», Wissenschaftliche Dienste, Deutscher Bundestag, 16.3.2022

41. swr.de 11.5.2022

42. Willi Dickhut, «Strategie und Taktik im Klassenkampf», I. Teil, REVOLUTIONÄRER WEG 20, Stuttgart, 1981, S. 52

43. Międzynarodowa Koordynacja Partii i Organizacji Rewolucyjnych

44. List towarzysza MLP do MLPD z 12.3.2022 - tłumaczenie własne

45. Parlament rosyjski

46. Oświadczenie RKRP z 24.2.2022 roku, rkrp-rpk.ru - tłumaczenie własne

47. «Wer beherrscht die EU?», unsere-zeit.de 14.4.2017

48. Patrik Köbele, «Frieden geht nur mit Russland und China», unsere-zeit.de 13.4.2022

49. Włodzimierz Iljicz Lenin (1870-1924), genialny teoretyk marksistowski, przywódca październikowej rewolucji proletariackiej z 1917 roku i budowy socjalistycznego Związku Radzieckiego.

50. Józef Stalin, bliski towarzysz Lenina, sekretarz generalny KPZR (bolszewików) od 1922 roku do śmierci 5.03.1953 roku, uznany przywódca międzynarodowego ruchu marksistowsko-leninowskiego, rewolucyjnego i robotniczego.

51. Władimir Putin, «Rede an die Nation vom 21.2.2022», zeitschrift-osteuropa.de

52. Mathias Brüggmann, «Ist Putin der zweite Stalin?», handelsblatt.com 23.3.2022

53. współpraca z wrogą władzą okupacyjną

54. «Die Befreiung der Ukraine», Folge 13 der US-Filmserie «Der unvergessene Krieg» von Burt Lancaster

55. Grzegorz Rossoliński-Liebe, «Als Volksheld verehrt, als Schurke geschmäht», spiegel.de 26.4.2022

56. deutschlandfunkkultur.de 13.4.2022

57. «Krieg gegen alles, was Demokratie ausmacht», tagesschau.de 29.4.2022

58. Florian Schillat, «Warum die Ukraine der EU nicht rasch beitreten wird», stern.de 1.3.2022

59. Tamże

60. «Ein Leben unterhalb der Armutsgrenze», humedica.org 27.4.2021

61. de.statista.com 24.5.2022

62. «Russische Gräueltaten und Streikverbot durch die ukrainische Regierung», rf-news.de 13.4.2022

63. Wcześniej z powodu kryzysu związanego z uchodźcami i pandemią COVID-19.

64. «Orbán regiert in Ungarn weiter per Notstand», tagesschau.de 25.5.2022

65. proasyl.de 1.4.2020

66. tagesschau.de 25.5.2022

67. deutschlandfunk.de 27.3.2020

68. Artykuł 5 NATO normuje «sprawę sojuszu NATO», czyli zobowiązanie wszystkich państw NATO do militarnej pomocy krajowi członkowskiemu w przypadku zbrojnego ataku na ten kraj.

69. «Notverordnung über Sicherheitsmaßnahmen», cytowane za: Willi Dickhut, «Der staatsmonopolistische Kapitalismus in der BRD», Teil II, Stuttgart, 1979, S. 253

70. Marie Illner, «CDU-Chef Merz bei ›Maybrit Illner‹: Harsche Kritik von der Oppositionsbank», web.de 8.4.2022

71. Arne Perras, «Wie Indien eine Isolation Putins erschwert», sueddeutsche.de 17.3.2022

72. fr.de 10.5.2022

73. rnd.de 25.4.2022

74. handelsblatt.com 12.3.2022

75. Maja Brankovic, Marcus Theurer, «BASF-Chef im Interview: ›Wollen wir sehenden Auges unsere gesamte Volkswirtschaft zerstören?‹», faz.net 4.4.2022

76. Jan Dams, Philipp Vetter, «Es ergibt wenig Sinn, sich selbst schärfer zu bestrafen als den Aggressor», welt.de 7.3.2022

77. Bulletin der Bundesregierung Nr. 37-1, 23.3.2022

78. «Habeck: Haben hart für Ölembargo gearbeitet», zdf.de 2.5.2022

79. Suitbert Cechura, «Inflation, Krieg, Spekulation», heise.de 8.4.2022

80. Anton Riedl, «Diese Ölspekulationen bieten bis zu 50 Prozent Gewinnchance», wiwo.de 18.5.2022

81. n-tv.de 28.5.2022

82. Odsetek sprzedaży zagranicznej/produkcji zagranicznej głównych niemieckich monopolistów międzynarodowych w 2018 roku: BASF 88,9/71,6 - Siemens 86,4/79,2 - VW 88,7 (sprzedaż zagraniczna)/79,1 - ThyssenKrupp 70,8 (sprzedaż zagraniczna).

83. dpa, «Nato-Generalsekretär: Freiheit ist wichtiger als Freihandel», zeit.de 24.5.2022

84. «Baerbock ruft zum Kampf gegen Hunger auf», n-tv.de 14.4.2022

85. Stefan Engel, Essen, 2003, S. 568

86. Coral Davenport, »As Gas Prices Soar, Biden’s Climate Ambitions Sputter«, nytimes.com 1.4.2022

87. Dr. Hans Christoph Atzpodien, «Sicherheit als ›Mutter‹ aller Nachhaltigkeit – Zur aktuellen ›Systemrelevanz‹ von innerer und äußerer Sicherheit», Behörden Spiegel Newsletter Verteidigung. Streitkräfte. Wehrtechnik, 1.10.2020

88. «Habeck präsentiert sein ›Osterpaket‹», tagesschau.de 6.4.2022

89. Szowinizm to skrajny nacjonalizm, socjalszowinizm ubrany i umotywowany w pseudosocjalną bądź pseudoekologiczną otoczkę.

90. manager-magazin.de 8.3.2022

91. Michael Barbaro, «Biden's Climate Shift», nytimes.com 12.4.2022 - tłumaczenie własne

92. U.S. Energy Information Administration, Luty 2021.

93. statista.com 21.2.2022

94. unfccc.int 29.4.2022

95. epa.gov Kwiecień 2021

96. «Scholz, Habeck und Lindner sprechen nach Klausurtagung», focus.de 4.5.2022

97. sueddeutsche.de 4.3.2022

98. Julian Olk, Klaus Stratmann, «Bundesregierung akzeptiert Erdgas für den Übergang», handelsblatt.com 21.1.2022

99. tagesspiegel.de 2.2.2022

100. BDI, «Zeitenwende – Ausstieg aus russischer Energie», bdi.eu 6.4.2022

101. spektrum.de 4.3.2022

102. «Discours du Président de la République au Creusot sur l’Avenir du Nucléaire», 8.12.2020 – tłumaczenie własne

103. thebulletin.org 27.4.2022

104. armscontrol.org April 2022

105. asiatimes.com 14.11.2021

106. army.mil 14.3.2022

107. Hannah Lüdert, Christoph von Lieven, «Was bewirkt eine Atombombe?» greenpeace.de 31.3.2022

108. Tamże

109. Nina Tannenwald, «›Limited‹ Tactical Nuclear Weapons Would Be Catastrophic», Scientific American, 10.3.2022 – tłumaczenie własne

110. futurezone.at 11.2.2022

111. handelsblatt.com 29.7.2020

112. «Global top 15 wind turbine OEMs: market share 2020», Wood Mackenzie, 29.4.2022 – obliczenia własne

113. zeit.de 8.8.2021

114. Paul Griffin, «The Carbon Majors Database», CDP Carbon Majors Report 2017

115. IAE, Coal, Analysis and forecast to 2024, S. 12 und 35

116. ourworldindata.org 10.6.2022

117. Tamże

118. ourworldindata.org 24.3.2022

119. tagesschau.de 6.5.2022

120. welthungerhilfe.de 17.5.2022

121. tagesschau.de 8.4.2022

122. różnorodność biologiczna

123. freitag.de 1.4.2022

124. sipri.org 25.4.2022

125. earth.org 12.11.2021

126. businessinsider.de 25.2.2022

127. vice.com 24.2.2022

128. Stefan Engel, «Die Krise der bürgerlichen Ideologie und des Opportunismus», Essen, 2022, S. 242

129. Joe Biden, Przemówienie na Konferencji Bezpieczeństwa w Monachium, de.usembassy.gov 19.2.2021

* Faszystowski, rasistowski, antykomunistyczny oraz antysemicki pogląd na społeczeństwo jako wspólnotę połączoną więzami krwi.

130. Wladimir Putin, «Über die historische Einheit von Russen und Ukrainern», kremlin.ru 12.7.2021 – tłumaczenie własne

131. Lenin, Dzieła, tom 21, «Konferencja sekcji zagranicznych SDPRR», s. 157.

132. de-academic.com 30.4.2022

133. derstandard.de 3.3.2022

134. Deutsche-Welle-Gesetz vom 16.12.1997, BGBl. I, S. 3094

135. Program wyborczy do Bundestagu BÜNDNIS 90/DIE GRÜNEN, S. 244

136. «Grünen-Mann Hofreiter fordert neue Ukraine-Politik», focus.de 6.4.2022

137. Biografie Anton Hofreiter, was-war-wann.de 28.4.2022

138. «Offener Brief an die GRÜNEN», gruene-linke.de 4.3.20

139. cytowane w: Dieter Ilius, «Wir sind im Krieg … Jetzt heißt es, militärisch zu handeln», rf-news.de 5.3.2022

140. «Thüringens Ministerpräsident Bodo Ramelow übt vehemente Kritik an der eigenen Partei», rnd.de 18.5.2022

141. deutschlandfunk.de 14.1.2019

142. Markus Decker, «Melnyk kritisiert Scholz», rnd.de 20.5.2022

143. cytowane w: Florian Hassel, «Ultrarechte Verteidiger von Mariupol», sueddeutsche.de 1.4.2022

144. Tamże i mdr.de 19.11.2019

145. presseportal.zdf.de 11.3.2022

146. rnd.de 3.5.2022

147. Lenin, Dzieła, tom 23, «O ujęciu kwestii obrony ojczyzny», s. 172.

148. nie dająca się pogodzić sprzeczność

149. rnd.de 24.3.2022

150. «Ukraine-Krieg: Zahnloser UN-Sicherheitsrat», dw.com 2.5.2022

151. Lenin, Dzieła, t. 21, Krach II Międzynarodówki, s. 216-217.

152. Carl von Clausewitz, «Vom Kriege», Frankfurt/M, Berlin, Wien, 1980, S. 19

153. rf-news.de 23.5.2022

154. «Vorsitzender Chugaev gab eine detaillierte Analyse der internationalen Lage», komros.info 30.3.2022 – tłumaczenie własne

155. Wladimir Putin, «Rede an die Nation vom 21.2.2022», zeitschrift-osteuropa.de

156. Jednakowa odległość

157. Andrea Hornung, «Wir wollen Frieden! Nein zur Aufrüstung!», unsere-zeit.de 23.3.2022

158. Tamże

159. Oskar Lafontaine, «Warum ich aus der Partei Die Linke ausgetreten bin», oskar-lafontaine.de 17.3.2022

160. «Programm der Marxistisch-Leninistischen Partei», Essen, 2016, S. 146

161. «Politisches Referat des Zentralkomitees der MLPD», 1984, S. 34

162. Organizacja Układu o Bezpieczeństwie Zbiorowym. Jej członkami są Rosja, Białoruś, Kazachstan, Kirgistan, Armenia, Tadżykistan. Na początku 2022 roku kontrrewolucyjnie zdławiła powstanie robotnicze w Kazachstanie, zabijając setki osób.

163. Międzynarodowa Liga Walki Ludowej

164. icor.info 30.12.2019

165. «Aktiver Widerstand gegen psychologische Kriegsführung, die imperialistische Kriegsvorbereitung und Drohungen im Ukraine-Russland-Konflikt!», 14.2.2022 jak i «Die ICOR hält Lenins Fahne hoch – für das Selbstbestimmungsrecht der Nationen», 4.3.2022, icor.info

166. Lenin, Dzieła, t. 21, «Do Międzynarodowej Komisji Socjalistycznej (I.S.K)», s. 395.

Deutsche Übersetzung des türkischen Vorworts zu "Sendikalar ve Sınıf Mücadelesi" aus dem Nisan-Verlag

Vorwort des Herausgebers


Dieses Buch enthält eine umfassende Untersuchung über betriebliche Arbeit und gewerkschaftlichen Kampf in Deutschland. Verfasst wurde sie von Willi Dickhut, der, selbst Arbeiter, gleich nach dem Machtantritt des Hitler-Faschismus in Deutschland verhaftet wurde und längere Zeit im Konzentrationslager verbrachte.

Nach seiner Flucht aus dem KZ lebte Willi Dickhut jahrelang in der Illegalität. Willi Dickhut zählt zu jenen bedeutenden revolutionären Führern, die nach dem Sieg über den Faschismus in Deutschland weiter als Marxisten-Leninisten tätig waren. Er kämpfte lange Jahre zusammen mit seinen Genossen um den Aufbau der kommunistischen Partei und wirkte führend an der Gründung der Marxistisch-Leninistischen Partei Deutschlands (MLPD) mit. Er zählt zu den revolutionären Führern, die für die Gründung der Partei und danach für zahlreiche ihrer theoretischen Arbeiten verantwortlich zeichnen.

Willi Dickhut veröffentlichte das Werk erstmals 1973 unter dem Titel Gewerkschaften und Klassenkampf als Nummern 11 und 12 der Reihe Revolutionärer Weg. Später, 1988, brachte der Verlag Neuer Weg eine 2. Auflage heraus, die einige Korrekturen und Erweiterungen enthielt. Zur Aktualisierung wurde diese 2. Auflage um das Kapitel Vier Jahrzehnte Gewerkschaftskampf und Klassenkampf ergänzt. Eine 3. Auflage erschien 2003.

Das Buch gibt einen kurzen Überblick über die Geschichte der Gewerkschaftsbewegung und über die Entstehung der Gewerkschaften in Deutschland und setzt sich mit falschen Anschauungen auseinander. Darüber hinaus beleuchtet es die Frage, wie revolutionäre Arbeit im Betrieb und in der Gewerkschaftsbewegung durchgeführt werden muss.

Wir betrachten es als sehr bedeutsam, dass wir jetzt eine erste Auflage von Willi Dickhuts Werk Gewerkschaften und Klassenkampf auf Türkisch herausbringen können. Wir hoffen, dass es zur Arbeit in der Arbeiterklasse und zum gewerkschaftlichen Kampf hierzulande seinen Teil beitragen kann.

Verlag Nisan

April 2022

Dazu ist mit Süleyman Gürcan auch ein Interview auf rf-news.de erschienen

Rezension der Broschüre „Der Ukrainekrieg und die offene Krise des imperialistischen Weltsystems“von Stefan Engel durch M.B. Singh, Generalsekretär der Nepal Communist Party (Mashal)

Liebe Genossen,

wir haben das Dokument „Der Ukrainekrieg und die offene Krise des imperialistischen Weltsystems“ durchgelesen. Wir haben festgestellt, dass es eine ideologische und objektive Analyse des Ukrainekrieges und der Rolle sowohl der russischen als auch der westlichen imperialistischen Mächte unter der Führung des US-Imperialismus enthält. Es ist offensichtlich, dass die Möglichkeit eines 3. Weltkrieges nicht ausgeschlossen werden kann, wenn der Krieg nicht aufgehalten wird.

Vor diesem Hintergrund müssen alle antiimperialistischen und antifaschistischen Kräfte gegen alle kriegstreibenden imperialistischen Mächte der Welt antreten. Der Weltfrieden ist eine dringende Notwendigkeit für die Welt.

Das Dokument trägt all diesen Problemen von Krieg und Frieden Rechnung und wird daher von uns voll und ganz unterstützt.

Mit revolutionären Grüßen,

MB Singh

Generalsekretär

NCP (Mashal)    

PDF

İçindekiler


UKRAYNA SAVAŞI VE EMPERYALİST DÜNYA DÜZENİNİN AÇIK KRİZİ





1.Ukrayna savaşı ve üçüncü dünya savaşının akut tehlikesi

NATO ve Rusya arasında yıllardır süren çekişme 24 Şu­bat 2022 tarihinde Rus askerinin Ukrayna’nın ege­men­lik sa­hasına yaptığı geniş çaplı saldırısıyla Av­ru­pa’­nın or­ta­sın­da açık bir savaşa tırmandı.

Aynı gün “Ye­şil­ler” par­tisi üye­si Almanya Dışişleri Ba­ka­nı Annalena Baer­bock de­ma­gojik bir şe­kilde Rusya Cum­hurbaşkanı Vla­di­mir Pu­tin’in “hezeyana san­­la­rı”­nın savaşa sebep ol­du­ğunu be­yan etti ve bunların “dün­ya topluluğu” ta­ra­fın­dan ka­bul edilemeyeceğini söyle­di.1 Almanya Baş­ba­ka­nı Olaf Scholz ise 27 Şubat 2022 ta­rihli açık­la­ma­sın­da savaşın “tek bir sebeple: Uk­ray­na­lı­la­rın özgür­lüğünün (Pu­tin’in) ken­di baskıcı rejimini teh­li­ke­ye düşürdüğünden do­layı”2 baş­latıldığını söyledi. Putin ise bu savaştaki he­de­finin “Uk­rayna’yı askersizleştirmek ve nazilerden arın­dır­mak”3 ol­du­ğu bahanesiyle sal­dı­rı­sı­nı demagojik bir şe­kilde meş­ru­laştırmaya çalıştı.

Ancak bu açıklamaların ve savaşı meş­rulaştırma ça­ba­la­rının hiçbiri olayın aslını yansıtmıyor: Yeni-em­per­ya­list Rusya ile kapitalist Ukrayna arasında sür­dürülen sa­vaş her iki tarafın da haksız olduğu bir savaştır. NA­TO ve onun başındaki ABD tarafından savaşa kış­kır­tı­lan ve ar­tan hızla silahlandırılan Ukrayna bu emperyalist as­keri it­tifakı temsilen hareket ediyor. Güç elde etmeye yö­nelik amaç­larını gerçekleştirmek isteyen Ukrayna, AB ve NATO üye­liğini hedefliyor. Bu savaşın gerçek top­lum­sal ne­de­ni, “emperyalist devletlerin ekonomik ve si­ya­si alan­da eşitsiz ge­liş­me­sinin, varolan etki alanlarının ye­ni­den pay­la­şı­­ zor­lamasında”4 yatmaktadır. Savaş­lar, as­ke­ri bi­li­min kla­siklerinden Carl von Clausewitz’e göre “po­li­tikanın baş­ka araçlarla devamından başka bir şey de­ğil­dir’5. Bu ne­den­le Ukrayna Savaşından öncesine ilişkin ola­rak tüm sa­va­şan güçlerin ve bütün dünya­nın eko­no­mik ya­şamının te­mel­lerine dayanan verileri bir arada ele al­mak”6 ka­çı­nıl­maz­dır.

Dünyanın yeniden paylaşımı mücadelesi

Karşılıklı Ekonomik Yardımlaşma Konseyi’nin (COMECON) ve Sovyetler Birliği’nin sosyal-emperyalist bir süper-güç ola­rak 1990/1991 yıllarında dağılması tek bir dünya pa­za­rı­nın oluşmasına sebep oldu. Bu durum ise ulus­larara­sı ka­pitalist üretimin yeniden ör­güt­len­mesine yol aç­tı. Dün­ya­nın ekonomik ve siyasi alan­da yeniden dü­zen­len­me­si sü­re­ci o ana kadarki bütün em­peryalist dünya dü­ze­nini kök­ten de­ğiştirdi.7 Tüm em­per­yalist ülkeler ve dün­ya­nın ön­de ge­len uluslararası te­kel­leri yeni oluşan dünya pa­za­rın­da üs­tün­lük sağla­mak için amansız bir re­ka­be­te gir­diler.

Bu arada Çin’de ve bir ta­kım yoğun nüfuslu, önceleri ye­ni-sömürgeciliğe bağımlı ülkede ulusal te­keller ve te­kel­ci dev­let kapitalizmine özgü yapılar oluş­muş­tu. So­nuç ola­rak bir dizi yeni-emperyalist ülke or­ta­ya çıktı. Da­ha 2017 yı­lın­da en az 14 yeni-emperyalist ül­ke var­dı; bu ül­ke­ler­de dün­ya nüfusunun yarısından faz­lası ya­şı­yor­du.8 Bu ül­ke­ler, gittikçe büyüyen bo­yut­lar­da ABD, Ja­pon­ya ve AB ül­ke­lerinin sa­tış piyasaları ve et­ki alan­la­rı­nı ken­di el­le­ri­ne ge­çirmeye kalkışıyordu. Söz ko­nusu ül­ke­ler­den bir​ka­çı böl­gesel alanda emperyalist bir he­ge­mon­ya kurmayı ba­şar­dı, özel­likle Hindistan, Tür­kiye, Rus­ya, Gü­ney Af­ri­ka, Suu­di-Arabistan ve Bre­zil­ya. Bu dev­letler ken­di em­per­ya­list egemenlik viz­yon­la­rı­nı iz­le­mek­te, hız­lı bir şe­kil­de bü­yüyen askeri güç ay­gıt­la­rı oluş­tur­mak­ta ve dün­ya ça­pın­da kamuoyunu ma­ni­pü­le ede­bi­le­cek ideolojik-po­litik güç mer­kezlerini ge­liş­tir­mek­tedir. Bu durum tüm em­per­ya­list hükümetlerde teh­li­keli bir sağ­cılaşmaya yol açtı. Gelişmenin ilk do­ruk nok­ta­sı 2016-2020 yıl­la­rı ara­sın­da fa­şist Donald Trump’ın baş­kanlığıydı.

Üretimin ve ticaretin uluslararasılaşmasını sınıf mü­ca­de­lesinin ve sosyal hareketlerin ulus­la­ra­ra­­laş­ma­ ta­kip etti. Büyüyen ve şu an yaklaşık 746 mil­yon sa­na­yi işçisi kapsayan9 bir uluslararası sanayi proletaryası ge­lişti. Bu uluslararası sanayi proletaryası bundan sonra tüm dünya­da önemli grevlere ve sınıf çatışmalarına ön­der­lik etti. Aynı zamanda mücadeleci kadın, gençlik ve çev­re hareketi birçok ülkede yeniden bir yükseliş yaşadı; de­mokratik hak ve öz­gürlükler için verilen mücadele ge­lişti.

Emperyalistler arasındaki rekabet 2020’den sonra özel­lik­le 2018 yılında başlayan dünya ekonomik ve mali kri­zinin yıkıcı korona pandemisiyle etkileşmesiyle iyi­ce şid­detlendi. Bu süreçte önceden tek süper-güç olan ABD eko­no­mik ve politik açıdan önemli bir ölçüde ge­ri­le­miş­ti. Çin ise aynı dönemde ekonomik bir süper-gü­ce dö­nüş­tü; ABD’­nin başta gelen rolünü ele geçirmek üze­rey­di. Çin bü­yük gayretle bu ro­lü askeri ve siyasi alanda da almaya ça­ba­lı­yor. Bu doğrultuda 2013 yılından be­ri de­va­sa “Yeni İpek Yo­lu” projesini gerçek­leştiriyor. ABD ile Çin ara­sın­da­ki rekabet bu sırada em­per­ya­listler ara­sı çe­liş­ki­ler­de ge­nel­likle ağır basıyor. Aynı za­manda bu çe­liş­kiler çok ku­tup­lu bir şekilde10 gelişiyor. Av­rupa Bir­li­ği’­nin oluş­tur­du­ğu emperyalist blok da git­gide ABD ile, ama ay­nı za­man­da Çin ile rekabete gi­ri­yor. Avrupa kı­ta­sın­da AB ve Rusya si­yasi egemenliği elde et­mek için ya­rı­şı­yor­lar.

Rusya yeni-emperyalist güç olarak özel profilini baş­lı­ca ola­ğanüstü büyük fosil yakıt zenginliklerine da­yan­dı­rı­yor. Öte yandan Rusya, dünyanın nükleer silaha sa­hip en bü­yük devletinden biri olarak sosyal-em­per­ya­list Sovyetler Bir­liği döneminden arta kalan askeri gü­­ muhafaza edi­yor. 2008’den beri bu gücünü daha da geliştiriyor. Bu­nun aksine Rusya halen ekonomik açı­dan zayıf. Rusya’nın sa­nayi üretimi 2020’de Almanya’nın sa­nayi üretiminin ya­rı­sından azdı. Rus emperyalistleri, bir büyük Rus süper-güç kurma hayallerinin ger­çek­leş­me­si için tek yolun eski Sov­yet Cumhuriyetlerinin po­tan­siyelini zapt etmek ol­du­ğu­nun farkındalar. Daha 1997 yılında eski ABD Güvenlik Da­nışmanı Brzezinski bu ko­nuda şu ifadelerde bu­lun­muş­tu: Rusya, kendi top­rak­la­rına Ukrayna’yı katmadan bir Av­ras­ya impa­ratorluğu ola­maz.”11

En geç o tarihten itibaren Ukrayna, emperyalistler ara­sın­da­ki güç kavgasının odak noktası haline geldi. Hem ABD ve AB hem de Rusya Avrupa’daki etki alan­la­rı­nı stra­te­jik dü­zey­de genişletme çabalarını Ukrayna’ya yo­ğun­laş­tı­rı­yor.

Rusya’nın emperyalist güç politikası

2014 yılında batı devletleri Rusya yanlısı Yanukoviç hü­kümetinin yıkılmasını teşvik ettiler, ve Ukrayna batı yan­lısı Ya­çen­yuk hükümeti altında AB’ye ortaklık sta­tü­sü­nü kabul etti. Bu süreç 2016’da AB-Ukrayna serbest ti­ca­ret bölge­sinin ilan edilmesine geçiyordu.12 ABD ve AB em­per­ya­list­le­ri, başta ma­den­cilik ve tarım sek­tör­le­rin­de ol­mak üzere yüzlerce ka­mu şirketinin özelleştirilmesiyle Uk­rayna’yı gittikçe daha çok kendi etki alan­larına kat­ma­yı başarıyorlardı. Aynı za­manda Rusya, Don­bas böl­ge­sin­de Rus azınlığının ezilmesinden ya­rar­la­na­rak bir sa­vaş başlattı. Savaşın hedefi ise Ukrayna’nın bü­yük ham mad­de re­zervlerine sahip olan doğu­sundaki Don­bas böl­ge­sinin bir kısmını ilhak etmekti.

Rus emperyalizmi sosyalist Sovyetler Birliğine te­mel­den zıt olarak sistematik bir şekilde başka ül­ke­le­rin iç iş­lerine karışıyor: 2008 yılında Rus askeri, hü­kü­me­ti batıya yönelen Gürcistan’a girdi. O tarihten be­ri Rus­ya, Gürcistan’ın bir bölümünü işgal altında tutmaya de­vam edi­yor. 2014’te ise Rusya, bir askeri harekatla ­rım’ı ilhak etti; şimdi oradan tüm Ka­ra­de­niz’i kont­rol ede­biliyor. 2015 yılında Rusya, Suriye’nin o dönemde iyi​ce köşeye sıkışan Esad rejiminin imdadına ye­tiş​ti ve in­sanları hiçe sayan hava saldırılarıyla hem Esad re­ji­mi­ni kurtardı hem de Yakın ve Orta Doğu’da ken­di stra­tejik et­kisini arttırdı. Rusya, Afri­ka’nın 54 ül­ke­sin­den 40’ı ile söz­de güvenlik anlaşmalarına sahip ve­ya baş­ka bir şe­kil­de onlarla işbirliği yürütmekte.13

Rusya’nın başarıları ABD emperyalizminin ve diğer NA­TO güçlerinin stratejik alanda zayıflanmasına ne­den ol­du. Bu gelişmenin sebeplerinden biri de 2003 yı­lın­da ABD ta­rafından çıkarılan ve hedefine hiçbir zaman ula­şamayan Irak savaşı ile NATO’nun 2001’den 2021’e ka­dar süren ve hüs­rana uğrayan Afganistan seferiydi. 2015 yılında Rusya ken­di liderliği altında, Beyaz Rusya, Ka­zakistan, Kır­gı­zis­tan ve Ermenistan’la birlikte Av­ras­ya Ekonomik Bir­li­ği’­ni kur­du. Ukrayna’nın bu kuruluşa üye olmayı reddetmesi Rus emper­yalizminin büyük güç ol­ma emellerine ağır dar­be anla­mına geliyordu.

Çin ve ABD emperyalistleri arasındaki rekabet

Ukrayna Savaşı ile aynı zamanda ABD ve Çin arasında Hint-Pasifik bölgesi üzerinde hakimiyet kazanmak için cid­di bir mücadele başladı. Amerikan Foreign Policy der­gi­si 18 Şu­bat 2022 tarihinde, yani Rusya’nın emperyalist sal­dı­rı­sı baş­lamadan kısa bir süre önce Washington’un hem Rus­ya’­ya hem de Çin’e karşı savaş hazırlıklarında bu­lun­ma­sı ge­rek­tiği”14 görüşündeydi.

ABD başkanı Joe Biden, Mart 2022’de yaptığı bir ko­nuş­ma­da, Ukrayna’daki savaşın demokrasi ile otokrasi, öz­gür­lük ile zulüm, kurallar üzerine kurulu bir dü­zen ile şid­det üze­rine kurulu bir düzenin … arasında mey­da­na ge­len ­yük bir mücadelenin15 bir parçası ol­du­ğu id­dia­sın­da bu­lun­du.

Oysa Biden’ın çok övdüğü “kurallar üzerine kurulu­zen”, mutlak egemenliğe sahip uluslararası mali-serma­ye­nin ABD liderliği altında batı müttefikleriyle bir­lik­te sür­dür­düğü diktatörlükten başka bir şey değildir.

Çin Dışişleri Bakan Yardımcısı Le Yuçeng, Mart 2022’de Uk­rayna Savaşına değinirken şu uyarıda bulundu:

ABD’nin Hint-Pasifik stratejisi NATO’nun Avrupa’daki do­ğuya doğru genişleme stratejisi kadar tehlikeli. Bu stra­teji kont­rol altına alınmazsa akıl almaz sonuçlara yol aça­cak, Asya-Pasifik bölgesini uçuruma sü­rük­le­ye­cek­tir.”16

Bu arada Çin, süper-güç olma emellerini sağlama al­mak için bu ara­da dünyanın sayısal açıdan en bü­yük or­du­sunu kur­muş­tur. Nükleer silahlara sahip Çin ve Rus­ya’­nın ön­der­li­ğindeki askeri ittifak “Şanghay İşbirliği Ör­gütü” ön­ce­likle NATO’nun etkisine yö­ne­lik­tir.

Rusya’nın NATO tarafından tehdit edilmesi

ABD ve NATO 1990 yılından beri ‒ ilk yıllarda tam ter­sini vadettikleri ne kadar kesin olsa da ‒ doğuya doğ­ru ge­niş­le­melerini sürekli ilerletmişti. Böylece NA­TO birlikleri birçok nok­ta­da Rusya’nın sınırına kadar iler­ledi ve kı­sa menzilli füzeler doğrudan Rus top­rak­la­rı­nı teh­dit ediyor. ABD, Baltık ülkeleri, Polonya, Çek Cum­hu­ri­ye­ti, Slovakya, Ma­caristan, Romanya ve Bulgaristan, Slo­ven­ya, Arnavutluk ve Hırvatistan, Karadağ ve Kuzey Ma­ke­donya gibi ülkelerin NATO’ya üye olmasının ar­dın­dan Ukrayna’yı da NATO’ya katmaya çalıştı. Bu girişim ilk aşa­mada AB’nin ve özellikle Almanya ve Fransa’nın di­renmesinden dolayı gerçekleşe­medi. Bu ül­ke­ler Rus­ya ile olan ekonomik ve siyasi ilişkilerini teh­li­ke­ye sok­mak is­te­miyordu.

NATO Genel Sekreteri Jens Stoltenberg Davos’taki 2022 Dün­ya Ekonomik Forumunda NATO’nun Ukrayna’yı ele ge­çir­me savaşında aldığı tedbirlerle şöyle övü­nü­yor­du:

Bugün… direkt olarak NATO komutası altında 40 000­den fazla askerimiz var. Bu birlikler hatırı sayılır çap­ta ha­va ve de­niz kuvvet­leri ta­ra­fın­dan destekleniyor. Bal­tık De­ni­zi bölgesinden Karadeniz’e ka­dar muharebe grup­ları ko­nuş­landırdık; yüz bin­ler­ce asker en yüksek alarm se­vi­ye­sin­de­ler. …Tatbikatlarımızı arttırdık… ve ilk de­fa ABD’nin am­fi­bik birliklerinden biri de NATO komutası al­­na girdi.”17

Ukrayna toplumunun gericiliği

Ukrayna günümüzde yeni-emperyalist bir ülke ha­lin­de geliş­mek için gereken önemli özelliklere sa­hip­tir. Av­rupa’nın ikin­ci en büyük ülkesi olarak kap­samlı yer altı kay­naklarına, büyük arazilerde verimli ka­ra top­rak­lara, iyi ye­tişmiş bir işçi sınıfına ve bir kıs­mı dev­le­tin, bir kısmı ise oli­garkla­rın18 elinde olan tekellere sa­hip­tir. Ukrayna, Rus em­per­yalizminin en direkt kom­şu­su ol­arak ciddi bir ra­ki­bine dönüştü.

Özel­likle ABD Rusya’nın Kırım’ı ilhakından sonra Uk­ray­na’­yı aşırı boyutlarda silahlandırdı ve askeri eğitim ver­di. Uk­rayna birlikleri NATO tatbikatlarına katıldı. Uk­ray­na’nın si­lahlanma harcamaları 2012-2021 yılları ara­sın­da yüzde 142 arttı.19 2019 yılı başında Ukrayna par­lamen­to­su NA­TO’­ya ve AB’ye üye olma hedefini ana­ya­saya ekledi. Ağus­tos 2021’­de ise Ukrayna Cum­hur­baş­ka­nı Volodimir Ze­lenski, şo­venist taşkınlıkla Kırım’ı “iş­galden kur­tar­manın geri sa­­mının başladığını söy­le­di.20

Nisan 2022’de AB Komisyonu Başkanı CDUlu Ursula von der Leyen dünya basını önünde Ukrayna Cum­hur­baş­kanı Zelenski’yi özgürlük ve demokrasi mü­ca­delesi kah­ramanı diye göklere çıkardı:

Avrupa hayalini gördüğünüzde biz sizin ya­nın­da­yız… Bu­gün size Ukrayna Avrupa ailesinin bir men­su­bu­dur’ me­sajını veriyorum.”21

Şirin Avrupa ailesi yüzeyinin altında kıran kırana çe­kiş­me ve kavga olurken, üyeliği çok istenilen Uk­ray­na’­nın durumu gerçekte Rusya’daki oligarşinin ya­rat­tığı ger­çeklerden hiç de farklı değildir. Daha 2020 yılında Würz­burg Üniversitesi’nin burjuva “Demokrasiler Sı­ra­la­ma­sı”, Ukrayna’yı “eksik demokrasilerin ardından bile sı­ra­la­yıp “demokrasi ile “otokrasi arasındaki “melez re­jim” ola­rak sınıflandırmıştı.22

Örneğin Ukrayna’nın en zengin adamı Rinat Ah­me­tov 7,6 milyar ABD Dolarlık özel servete sa­hip. Da­ha önce uzun yıllar Putin yanlısı olan Ah­me­tov bu­gün, kendi şir­ket imparatorluğunu kurtarmak istediği için NATO ve AB’­yi destekliyor. Bu imparatorluk “çelik ve bo­ru fab­ri­ka­la­rı, kömür madenleri, ter­mik santraller, te­le­ko­mü­ni­kas­yon fir­ma­la­rı, bir gemicilik şirketi, banka­lar, si­gor­ta­lar, te­levizyon kanalları, gazeteler, ma­ğa­za­lar, lo­jis­tik mer­kez­leri, tarım işletme­le­ri ve Ah­me­tov’un ­nül ver­diği fut­bol kulü Şahtar’ı23 kapsamaktadır. Ülkenin di­ğer “Bü­yükler”i arasında armatör Andri Ştav­ni­çer ya da ta­rım sa­nayicisi Vadim Nesterenko” da var.24 Ba­tı med­ya­sı­nın ha­ber­lerinde bu oligarklar Ze­lens­ki’nin “mü­kem­mel­li­ği” ar­ka­sın­da adeta görünmez hal­de­dir. 23 Şu­bat 2022 ta­ri­hin­de, ya­ni Rusya’nın askeri sal­dı­rı­sın­dan tam bir gün ön­ce, Uk­ray­na’nın en zengin 50 te­kel­ci­si ve Ze­lens­ki “ulu­sal bir­li­ği güçlendirmek ve ülkenin iş­ga­lini ön­le­mek uğ­ru­na el­den ge­leni yapmaya” yemin ettiler.25

Ukrayna halkı NATO ve AB’ye entegre olup “kur­ta­rıl­sa”, pers­pektifleri pek de parlak olmamalıymış. Bu kur­tu­lu­şun “key­fini” daha önce yaşamış olan başka ülkelerdeki ger­çek­lik­ler bunu gösteri­yor: Sırbistan’ın 1999’daki NATO sa­va­şın­da bom­balarla yerle bir edilen şehirleri, Bal­kan ül­ke­le­ri­nin bü­yük bir çoğunluğu­nun AB em­per­ya­liz­mi tarafından ye­ni-sömürgeci yöntemlerle bağımlı kı­lı­nıp entegre edil­me­si, Af­ga­nis­tan’­da iktidarın Taliban’a tes­lim edilmesi, AB ta­rafından kollanan Kosova’ya26 ha­kim olan yok­sulluk, kaos ve rüşvetçilik, Po­lon­ya ve Ma­ca­ristan’da tekellere, oli­gark­la­ra ve onların çıkarlarını sa­vunan sağ hü­kümetlere des­tek, Yu­nanis­tan’da AB ta­ra­fın­dan dikte edilen kriz prog­ram­ları so­nucunda hüküm sü­ren yoksulluk ve kamu mül­kü­nün bü­yük ölçüde özel­leş­ti­ril­mesi. Ukrayna’yı NATO’ya ve AB’ye da­hil et­me plan­ları batı emperyalistlerinin insan sev­gisi ifa­de­si değildir. Tam tersine planlarının asıl öne­mi ve de­ğeri Rus emperyalizmini ciddi bir biçimde za­yıf­la­ta­cak ve ken­di ittifaklarına daha fazla ağırlık ka­zan­dı­racak ol­ma­sından geliyor.

2.

2. Emperyalist ülkelerin üçüncü dünya savaşını hazırlayan dış politikası

Emperyalist ülkelerin dış politikası

Uluslararası kapitalist üretimin yeniden ör­güt­len­me­si­nin te­mel yöntemi, ekonomi alanında birbiriyle iç içe geç­me­ye da­ya­lı işbirliği ve koordinasyon po­li­ti­ka­sıy­la re­kabet et­mekti. Uluslararası tekeller ve em­peryalist dev­let­ler bu yoldan ekonomik üstünlük veya si­ya­si ege­men­lik kazanmaya çalışıyordu. Bunu ideo­lo­jik açı­dan “ti­caretle değişim” gibi boş söz­ler­le ol­du­ğun­dan iyi gös­te­riyorlardı. 1994 yılında NATO ve ara­la­rın­da Rus­ya ve bir takım NATO üyesi olmayan baş­ka dev­letler de ol­mak üze­re toplam 23 Avrupa ve As­ya ül­ke­si “Barış İçin Or­tak­lık” projesinin kurulması­nı ilan et­ti. NA­TO, 10 Ocak 1994 tarihli Brük­sel zirve top­lantısında par­lak bir ge­le­cek vadet­ti:

Bu ortaklık, ortakların, Avrupa-Atlantik bölgesindeki is­tikrarın ve gü­venliğin sadece işbirliği içinde ve bir­lik­te ha­reket edi­le­rek sağlanabileceği kanaatinde olduklarının ifa­desidir.”27

2009 yılında “Bundeszentrale für politische Bildung” [Al­man­ya Federal Sivil Eğitim Merkezi], NATO’nun bu pro­je ve 1997 yılında kurulan “NATO-Rusya Kalıcı Or­tak Kon­se­yi” ile sadece Rus­ya’­yı yatıştırmak niyetinde ol­du­ğu­nu ve hiçbir zaman ger­çek tavizlere ha­zır olmadığını şu açık açık söz­lerle itiraf etmişti:

NATO’nun genişleme stratejisinden vazgeçmesi söz ko­nu­su olamazdı. Onun için bu stratejilerine Brük­sel’­de­ki NA­TO Genel Ka­rar­ga­hın­da Rusya’yla danışmakla il­gi­li ye­ni bir işbir­liği şeklini eklediler.”28

Almanca aslı 2003’te, Türkçe baskısı da 2011 yılında ya­yın­lanan Küreselleşme” Tanrıların Gün­ba­­ ki­ta­bın­da bu du­rum şöyle açıklanıyor:

Gerçek gelişme ise, emperyalizmin başlıca yöntemi olan eko­nomik sızmanın savaşları gereksiz kılacağı ve ba­rışçıl bir emperyalizmin olabileceğini sanan her dü­şün­ce­nin tam ter­sini ispatlamaktadır.”29

Rusya’nın Ukrayna’ya saldırısından önceki diplomatik gi­ri­şimler de, ne NATO ne de Rusya tarafından ciddi ola­rak uz­laşmacı çözüm bulmak amacıyla sürdürüldü. Açık­tır ki güç dengelerindeki kayma, emperyalistler ara­sın­da­ki çıkar kar­şıtlıklarının sadece savaş yoluyla çö­zü­le­bi­leceği nok­ta­sı­na gel­miş­tir. Bu gelişme, emperyalist ba­rış po­li­ti­ka­sı­nın em­per­yalist savaş politikası dö­nüş­tüğü niteliksel sıç­ra­ma meydana geldiğini gösteriyor. Bi­rinci Dünya Sa­va­şı sı­rasında Le­nin yasallıkla çıkan şu bağ­lantıya dikkati çek­ti:

Kapitalizmin koşullarında tek tek girişimlerin, ya da tek tek devletlerin eşit ekonomik büyümesi olanak dışıdır. Ka­pi­ta­lizm koşullarında dönemsel olarak bozulan den­ge­nin ye­ni­den kurulmasında, sanayide bunalımdan ve si­ya­set­te de sa­vaştan başka bir araç yoktur.”30

Ukrayna Savaşının tırmanması, hemen hemen tüm em­per­yalist ülkelerin açık­ça saldırgan, üçüncü dünya sa­va­şı­nı ha­zırlayan bir dış ve askeri politikaya dönü­şünü be­ra­berinde getirdi.

Savaş başladıktan sonra tüm NATO ülkeleri aşırı de­re­ce­de silahlandı, askeri harcamalarını yükseltti ve Doğu Av­ru­pa’­daki birliklerine takviye güçleri gönderdiler. Kısa za­man­da, ya­ni 10 Mayıs 2022 tarihine kadar özellikle NA­TO ül­keleri Uk­rayna’ya silah sevkiyatı ve askeri yar­dım için en az 34 milyar Euro harcamalar kabul ettiler. Bu­nun dışın­da ABD, İn­gil­tere, AB, BM ve Dünya Bankası, Uk­rayna’nın sür­dür­dü­ğü sa­vaş için en az 33 milyar Eu­ro­luk mad­di ve “insani” des­tek öde­meleri yaptılar.31 Ka­mu​oyu­nun ma­ni­pü­las­yo­nu psi­ko­lojik savaş niteliğine ulaş­tı ve kimi zaman açık sa­vaş kışkırtı­cılığına dö­nüş­tü.

NATO, “kuzeye genişlemesiyle”, yani Fin­lan­di­ya ve İs­veç’in onyıllardır sürdürdüğü askeri ta­rafsızlık ve blok dışı kalma politikasını terk ederek NA­TO’ya üye­lik başvuruları ile Rusya’yı bir kez daha provoke etti. Böy­le­lik­le NA­TO ve Rusya’nın direkt karşı karşıya gel­diği sı­nır­lara 1.300 kilo­metre daha eklendi. Ay­rı­ca NATO’ya üye ol­ma­yan diğer emperyalist ülkeler de dış po­li­ti­ka­larını ken­di çı­karla­rına göre yeni duruma uydurdular. 40’ın üze­rin­de ülke32 ABD’nin Al­man­ya’­daki Ramstein üs­sün­de NA­TO’­nun askeri stra­te­ji­si­ni desteklemek ama­cıy­la 26 Ni­san 2022 tari­hinde bir ara­ya geldi. Bu şekilde çe­kir­de­ği NA­TO’dan oluşan ve ABD emperyalizminin li­der­li­ğin­de ye­ni bir Rusya karşıtı askeri ittifak yaratıldı; bu tür bu­luşmaların ayda bir gerçekleştirilmesi ka­rar­laş­tı­rıl­dı.

Yeni-emperyalist Hindistan Rusya’ya karşı yürürlüğe ko­nulan yaptırımları reddediyor ve bazen Rusya bazen NA­TO ül­ke­leri ile işbirliği yapma manevraları yapıyor. Ja­ponya eski baş­ba­kanı Şinzo Abe “nükleer katılımı” ka­mu​oyunda tartış­ma konusu haline getirerek ülkenın si­ya­setinde ge­çer­li olan bir tabu kırmaya çalıştı. NATO üye­si yeni-em­peryalist Türkiye ise hem Rusya’ya hem de Uk­ray­na’­ya yakın ilişkilere sahip ve sa­va­şan iki ül­ke ara­sında aracı olarak itibarını arttırmaya ça­lışıyor.

Alman emperyalizminin “Tarihi Dönüm Noktası”

Alman hükü­meti, 26/27 Şubat 2022 kabul ettiği ka­rar­lar­la açıkça sal­dırgan bir emperyalist dış po­li­ti­ka­­na­­şü gerçekleştirdi. SPD (Almanya Sos­yal­demokrat Par­ti­si), FDP (Liberal Demokrat Parti) ve Ye­şil­ler arasında daha bir​kaç ay önce yeni Federal hükümeti oluş­turulurken im­za­la­nan, tumturakla bir “si­lah­sız­lanma atı­lımı ve “silah ih­ra­ca­nı kı­sıt­la­ma politikası33 ger­çek­leş­ti­rileceğine ant içildiği ko­a­lisyon söz­leşmesi ça­bu­cak ha­fızadan silinmiş oldu. Al­man Baş­bakanı Scholz’un Ta­ri­hi Dönüm Noktası adı­nı ver­di­ği ro­ta de­ği­şik­li­ği­nin ger­çek­leşmesinde hükümet ko­a­lis­yo­nun­da, hü­kümet par­tileri için­de ve Federal Par­la­men­to­nun de­ğişik par­ti­le­ri ara­sında şid­detli çelişkiler ge­lişti. Ay­nı za­man­da ege­men te­keller ve halk kitlelerinin ara­sın­da da hü­kü­me­te karşı çe­liş­kiler art­tı. Bu durum ve Al­man­ya’­nın ay­nı za­manda fosil ya­kıt­la­ra, ayrıca küresel ser­ma­ye ve mal ih­ra­cı­na da son derece ba­ğımlı ol­ması ilk başta Uk­ray­na’­ya silah sev­kı­yat­larının ve Rus­ya’­ya uygulanacak olan yap­tı­rım­la­rın ge­cik­mesine se­bep ol­du.

Rus emperyalizminin “özel askeri operasyon”uyla he­def­le­diği hızlı bir “baş kesme hamlesi” yapma ve Kiev’de Rus­ya yan­lı­sı bir hü­kümeti görevlendirme planı başarıya ula­şa­ma­yın­ca as­keri birliklerini doğu ve güney Uk­ray­na’­yı kı­sa zamanda il­hak etmek amacıyla oralara yığdı. Bu ge­lişme sa­vaşın ikin­ci bir saf­hasını açtı.

Ukrayna’nın bu bölgelerinde çelik üretimi, kömür ya­tak­la­rı, hidrolik kırma için uygun ama henüz işletilmemiş gaz sa­haları, nükleer santraller, tekelci büyük tarım sa­na­yi­si ve iyi yetişmiş işgücü özel bir derecede yo­ğun­laş­mış du­rum­da. Rusya Mariupol ve Odessa gibi stra­te­jik açı­dan son de­rece önemli olan liman şehirlerini ele ge­çir­me­siy­le daha ön­ce ilhak ettiği Kırım ya­rım​ada­sı­na ka­ra yolu üze­rin­den bir bağlantı sağlamaya çalışıyor. Ve Ka­ra­de­niz’e ve Azak Denizi’ne girişi kapatmasıyla Uk­ray­na’­nın ih­racat sek­törünü uzun vadeyle ve derin bir bi­çim­de za­yıf­lat­ma­ya çalışıyor.

NATO Ukrayna Savaşındaki hedeflerini değiştiriyor

Ukrayna askerlerinin Kiev’in Rus işgalcileri tarafından ele geçirilmesine karşı başarılı direnişi Ukrayna’ya veri­len destek çerçevesinde NATO’nun stratejik hedefinin ABD emperyalizminin bas­kı­sıy­la de­ğiş­mesine se­bep ol­du: başlangıçta ileri sürülen, “savaşın derhal son­lan­dı­rıl­ma­sı” ta­le­bin­den “Rus işgalcile­rini yenmek he­de­fi­ne ge­çildi. Volodimir Zelenski ile dü­zen­le­nen ve ABD Dış​iş­le­ri Bakanı Antony Blinken’le beraber ale­lacele or­ga­ni­ze edi­len bir buluşmada ABD Savunma Ba­kanı Lloyd Aus­tin 24 Nisan 2022 tarihinde şu açık­la­ma­da bu­lun­muş­tu:

Doğru teçhizata ve doğru desteğe sahip olurlarsa sa­va­şı ka­za­nabilirler… Biz Rusya’nın Ukrayna istilasına ben­zer ope­rasyonları bir daha yapamayacak duruma ge­le­ne ka­dar zayıflatılmasını istiyoruz.34

Elbette dünya halkları haklı olarak Rus askerlerinin Uk­ray­na’ya saldırması gibi olayların bir daha ya­şan­ma­ma­sı­nı diliyor. Ancak şimdi, NATO’nun ın­saniyet süsü altında giz­lenen asıl hedefi gün yüzüne çıktı: yeni-em­per­yalist Rus­ya’yı ve bu­nun­la bir­lik­te ül­kenin Çin ile sürdürdüğü “Şang­hay İşbirliği Ör­gü­tü”­nü stratejik olarak za­yıf­lat­mak. Lakin bu hedefler sa­de­ce Uk­ray­na or­dusuna aşırı bo­yutlarda si­lah­lan­ma­sı ve NA­TO’­nun ağır silahlar gön­der­mesiyle, Ukrayna or­du­su­nun NA­TO ül­kelerinde eği­tim görmesi ve neticede NA­TO’­nun savaşa di­rekt ola­rak mü­dahale etmesiyle gerçekleştirile­bi­lir. Rus­ya’­nın Uk­ray­na’­ya saldırısı ABD em­per­ya­lizmine, ken­di stra­te­jisini da­ya­tıp, AB em­per­ya­list­le­ri­ni saldırgan bir sa­vaş po­litikasına sü­rükleyebilmek için ar­zuladığı or­ta­mı sağ­la­dı.

Alman tekelci sermayesinin belirleyici güçleri, baş­lan­gıç­ta­ izledikleri savaşı sınırlandırma ve bir an önce bi­tir­me stra­te­jisinden vaz​geçerek ABD ve NATO’nun sa­vaş po­li­ti­ka­sı­nı şiddetlendirmesine destek vermeye ka­rar ver­di­ler. 28 Ni­san 2022 tari­hinde Federal Par­la­men­toda “çok bü­yük bir ko­alisyonun” oylarıyla Uk­ray­na’­ya ağır silahların gön­de­ril­me­si kararlaştırıldı.35 Böylelikle Al­manya’nın Uk­ray­na Sa­va­şına katılımı yeni bir ni­te­li­ğe ulaştı.

Rusya, NATO’nun Ukrayna’ya ağır silah gön­der­me­si­ne ce­vap olarak, bu silahların artık Rus ordusunun he­def­le­rin­den biri olduğunu belirtti.36

Rusya, taktik nükleer silahlar kullanma tehdidinde bu­lun­du. Bu tür silahların kullanılması Rusya’nın 2000 yı­lın­da çıkardığı ulusal güvenlik konseptinde bilinçli ola­rak he­sa­ba katılmıştı. Bu güvenlik konseptinin aynı za­manda “Rus­ya’nın süper-güç konumunun sağ­lam­laş­­rıl­masını he­def­lediği belirlenmişti.37 NATO Genel Sek­re­te­ri Jens Stol­ten­berg, NATO-Rusya Kurucu Senedi’nin fes­hini hazırladı; o belgede NATO Doğu Avrupa’ya nük­le­er silah yer­leş­tir­me­me­yi taahhüt etmişti.

NATO ve Alman hükümetinin Mayıs 2022’ye kadar ıs­rar­la, sa­va­şan taraf olmak istemedikleri iddia etme­le­ri iki​yüz­lü bir yalandan başka bir şey değildir. Bu id­dia­nın ak­si­ne Fe­deral Parlamentonun Bilimsel Hizmetler Dai­re­si daha 16 Mart 2022 tarihinde yayınladığı bir ra­por­da kıv­rık bir hu­kukçu dilinde, silah sevkiyatlarına bağ­lı id­man­ların dev­letler hukukuna göre savaşa gir­me ola­rak de­ğer­len­di­ri­lebileceğini belirtti, çünkü “söz ko­nusu sa­va­şan tarafa bu tür silahların kullanı­mı için te­mel bil­gi aktarmak ve­ya eği­tim vermek de olduğundake­sin­likle sa­vaşan taraflar ara­sın­da yer almama ala­­nın terk edilmesi an­la­mına gelir.38

Alman ordusu Bundeswehr, 11 Mayıs 2022’de Al­man­ya’­nın Idar-Oberstein kasabasında 18 Ukraynalı mü­ret­te­ba­tı resmen motorlu obüs “Panzerhaubitze 2000” adlı bir saldırı silahının kullanımın­da eğitmeye başladı.39 NA­TO bu savaşın olası bir nük­leer dünya savaşına tırmanışı için şimdiden Rusya’yı sorumlu tutuyor. Ancak ge­niş­le­til­miş NATO ittifakının değiştirilmiş stratejisi bu sa­va­şın üçün­cü bir dünya savaşı halinde geniş­le­me­si­ni kas­ten ha­zır­lı­yor. Bu tür savaşa katılan güçler böyle bir ça­tış­manın iç di­namizmini kontrol edemeyecek ve tüm ola­sılıkları he­sa­ba kat­ma­la­rı gerekir ‒ nükleer, bi­yo­lojik ve kim­yasal si­lah­ların kullanıldığı korkunç ve yıkıcı top­ye­kun vuruş­ma­ya ka­dar.

3.Faşizm ile savaş arasındaki etkileşim

Emperyalist savaş ile faşizm siyam ikizleri gibidir. Wil­li Dick­hut bu konuda şunları yazmıştı:

Faşizm sadece en karanlık gericiliğin, kendi halkına kar­şı ülke içinde en vahşi zulmün uygulandığı egemenlik bi­çi­mi değil. Faşizm aynı zamanda dışarıya, başka halk­la­ra kar­şı öldürücü bir saldırı anlamına geliyor. Fa­şizm savaş de­mektir!40

Burjuva savaş hukuku askeri bir düşmana karşı savaş baş­ladıktan sonra öl​dür​me­ler, tahripler ve yıkmalar ya​sal​laş­tırır. Genellikle bu durum aynı zamanda iç po­li­ti­kada olağanüstü halin ilan edilmesini beraberinde ge­ti­rir.

Rusya Devlet Başkanı Putin, Rus mali-sermayesinin çı­kar­la­rına göre yıllardır kendi güç konumunu faşizan yön­tem­ler­le art­tır­mıştı. Hükümeti eleştiren muhalefeti et­ki­siz­leş­tir­di, basın özgürlüğünü gittikçe kısıtladı ve eleş­tirel med­ya­yı devlet denetimi altına aldı. Gerçek mark­sist-le­ni­nist­le­re zulmediliyor ve çalışmaları yoğun ve kaba bir biçimde en­gelleniyor.

Vladimir Putin, aralarında Yunan “Altın Şafak” partisi, Al­man AfD, Fransız “Rassemblement national” veya Ma­car Fi­desz partisi olmak üzere Avrupa’daki faşizan ve fa­şist kişi ve örgütlerle çok çeşitli ve sıkı bir işbirliği sür­dü­rüyor. Rus­ya’dan yola çıkan “trol fabrikaları” sosyal med­yada mil­yon­larca defa gerici komplo teorileri, mül­te­ci­lere karşı ırk­çı kışkırtma kam­panyaları ve şovenist pro­pa­ganda ya­yı­yor.

Rusya’nın savaşı başlatmasıyla birlikte ül­ke­de­ki gerici ge­lişme niteliksel bir sıçrama yaşadı. Rus ICOR41 ör­gü­tü “Mark­sist-Leninist Platform” (MLP) bu ko­nu­ya dair tam doğ­ru olarak şun­ları yazıyor:

Rusya’da faşist bir diktatörlük kuruldu.42

Putin, kendi partisi “Birleşik Rusya”nın Duma’da43 üçte iki ço­ğunluğuna sahip olması ve meclisteki tüm par­ti­le­rin eleş­tirisiz bir şe­kil­de emperyalist savaş politikasını des­tek­lemeleri sa­ye­sin­de sıkıyönetimi resmen ilan et­me­den ül­keyi mutlakiyetçi bir şekilde ­ne­te­bi­li­yor. So­nuç ola­rak neredeyse tüm eleştirel medyaların ça­lış­ma­ları im­kânsızlaştırıldı. In­ternet ve “sosyal ağlar” ar­tık sa­dece hü­kümet yan­lısı pro­paganda yapanlar ta­ra­fın­dan kul­la­nı­labiliyordu. San­sür dairesi Roskonınadzor Uk­ray­na’­ya sal­dı­rı­nın “savaş” olarak adlandırılmasını ya­sak­la­dı. 4 Mart 2022 tarihinden beri “Rus­ya Federasyonu Si­lah­lı Kuv­vetlerinin harekatlarının kötülenmesi” ve si­lah­lı kuv­vet­ler hakkında “yan­lış bilgilerin” yayılması en ağır şe­kil­de ce­za­lan­dı­rı­lı­yor. Bu “suçları” tekrarlayanlar 15 yı­la va­ran ha­pis cezalarına çarptırılabiliyor. Uk­ray­na Sa­va­şı­nın he­nüz ilk on gününde, aralarında bu cesur ey­lem­le­re ka­tı­lan birçok marksist-leninist de olmak üze­re en az 13 000 sa­vaş karşıtı tutuklandı ve ağır ce­za­la­ra çarp­­rıldı.

Ukrayna Savaşında antikomünizm

Putin, hile yoluyla Rus halkı içinde kendisine olum­lu tavır takınan bir kitle ta­ba­ elde etmek ama­cıy­la, de­ma­go­jik bir şekilde Rusya’nın sal­dı­rı savaşının teh­li­ke­liliğini hafifseyerek, antifaşist gerekçeli “özel as­ke­ri ope­ras­yo­nu” olduğunu ileri sü­rü­yor.

Neo-revizyonist “solid” ağına üye Rusya Komünist İş­çi Par­tisi RKRP bu gerekçenin yalancılığını şöyle açığa çı­ka­rı­yor:

Duruma sınıf tavrı açısından baktığımızda Rus iktidar sa­hipleri, tıpkı ABD ve AB’deki egemenler gibi Donbas, Rus­ya ve Ukrayna’daki halkın iyiliğini zerre kadar dü­şün­mez. Rus devletinin bu savaştaki ger­çek hedeflerinin ta­ma­men em­peryalist olduğundan hiç şüp­hemiz yok…”44

Buna karşılık Alman Komünist Partisi (DKP) re­viz­yo­nist­le­ri daha 2017 yılında, Rusya’yı “objektif olarak an­ti­em­per­ya­list yönde hareket ediyor diye övmüşlerdi.45 Sa­vaş baş­la­dık­tan sonra, Rusya “direkt olarak yak­la­şan bir sal­­­yı ön­lemek“46 istiyor ve meşru bir şekilde ha­reket ediyor di­ye ma­sal an­la­tıyorlardı.

Bizzat Putin’in, başlattığı saldırıyı meşrulaştırmak ama­cıy­la açık an­ti­ko­mü­niz­mi merkeze alması bile DKP’yi bu saç­ma düşünce­sinden vaz​geçiremiyor. Vladimir Pu­tin, Uk­ray­na’ya em­per­ya­list saldırısını baş­lat­tıktan üç gün önce yap­tığı ilkesel bir açık­lamada, Bolşeviklerin ve özellikle Le­nin47 ve Sta­lin’in48 sosyalist milliyetler po­litikasını çok sert bir biçimde eleştiriyordu. Pu­tin’in söz­lerine gö­re “bu­gün­kü Ukrayna… tamamen ve is­tis­na­sız olarak … bolşevik ko­münist Rusya tarafından (ya­ra­tıl­mıştır). … Le­nin ve ar­ka­daş­ları son derece riayetsız bir şe­kilde Rusya’nın aley­hi­ne” ha­reket et­miş. Putin bunun so­rumluluğunu “Sov­yet dev­le­ti­nin temelini oluşturan kon­fe­dere devlet dü­ze­ni fik­ri ve kon­fe­derasyondan ayrılmak bi­le dahil olmak üzere ulusların ken­di kaderini tayin hak­kı sloganında görü­yor­du.49

Lenin ve Stalin’in önderliği altında gerçekleştirilen sos­ya­list milliyetler politikası ve Rusya’nın emperyalist sal­dı­rısı gerçekten de su ve ateş gibi çelişiyor. SSCB’­de sos­yalist ulusların gönüllü birleşmesi, her ulusun ken­di di­li ve kül­türünün teşviki ile tüm Sovyet Cumhu­ri­yet­le­ri­nin ve etnik grupların en­ter­nas­yonalistçe bir ara­da ya­şa­ma­sı devletin ha­ya­ta geçirmeye başardığı temel dü­şün­ce­siydi. Büyük Va­tan­se­verlik Savaşının ve Hitler fa­şiz­mi­ni yenmenin yükünü Sovyetler Bir­li­ği’­nin tüm mil­li­yet­le­ri sırt­lan­dı.

Alman medyasının antikomünist karalamacıları ne ka­dar da aptal ve küstahlardır! Nakarat gi­bi hep aynı ma­sa­lı anlatıyorlar: Putin, Stalin’in mirasını sür­dürmüş. Ör­ne­ğin kapitalist gazete Handelsblatt Putin hak­kında şun­la­rı öne sürüyor:

O, paranoya pençesine düşen ve kendi halkını dilediği gi­bi katleden bir Sta­lin’­dir.”50

Oysa gerçekte paranoid olanlar, sosyalizmin ve Sta­lin’in devlet yönetimi altında elde edilen ‒ ve Putin’in sal­dırıları nedeniyle tartışılmaya baş­la­nan ‒ ka­zanım­la­rın çekiciliğinden korkan burjuva fikir ma­ni­pü­la­tör­le­ri­dir! As­lında Uk­ray­na’­nın başarılı olarak Hitler fa­şiz­min­den kur­ta­rıl­ma­­na önderlik eden, Stalin’in yö­ne­ti­min­de­ki SSCB başkomutanlığıydı ya! Kızıl Ordu, kah­ra­man par­ti­zan­larla bir­likte Alman ordusu “Wehrmacht”ı yen­di. “Wehr­macht”, Al­man mali-sermayesinin adına Uk­ray­na’da dört mil­yon in­sa­nı katletti, on milyon insa­nı ev­siz barksız bı­rak­tı, 16.150 sa­nayi işletmesini ve 400 ma­deni tahrip et­ti, 714 şehri ve 28.880 köyü yerle bir et­ti. Hitler fa­şiz­miy­le iş­birliği yapmayı reddeden ma­den­ci­ler canlı canlı ku­yu­la­ra atıl­dı.51

Buna karşılık Stepan Bandera ve bir dizi başka ki­şi­le­rin li­derliğindeki Uk­raynalı fa­şist örgütler, faşizm ile iş​bir­li­ği yaptılar. Uk­rayna’nın Al­man­ya’daki büyükelçisi fa­şist dos­tu Andriy Mel­nik’in bugüne kadar Ban­de­ra’ya ce­za al­ma­dan taparcasına kah­ra­man52 diye hayranlık gös­te­re­bil­me­si tam bir skandaldir. Ateşli an­ti­se­mit Ban­de­ra, İkin­ci Dün­ya Savaşında Hitler fa­şist­le­riy­le bir­lik­te Uk­ray­na’­da 800.000 Yahudinin sürgüne yol­la­nıp kat­le­dil­me­sin­den so­rum­luydu.53 Ve Mel­nik pro­vokatif sa­vaş kış­kırt­ma­cı­lı­ğı yap­tı­ğında Almanya’nın bur­ju­va par­tilerinde an­ti­se­mi­tiz­me kar­şı haçlı seferine çıkan kut­sal savaşçılarından hiç​bir pro­tes­to sesi çıkmıyor!

Putin, Ukrayna’da faşistlere karşı takınan Bırakın yap­sın­lar tu­tu­mu ve onlara kısmen sistematik ola­rak ve­rilen des­te­ğin fa­şist Azak Taburu’nun Ukrayna or­du­su­na entegre edil­me­si­ne kadar var­masını Uk­ray­na’­ya baş­lat­tı­ğı saldırı için gerekçe ola­rak gösteriyor. Ger­çek­leri, yarı ger­çekleri ve yalanları karış­tırarak, Rus ve Uk­raynalı kit­le­le­rin haklı olarak sosyalist Sovyetler Bir­li­ği’­nin Hit­ler fa­şiz­mi­ne karşı zaferinden duyduğu gurur ile demagojik bir bağ­lantı ku­ruyor. Böylece Putin dik­kat­le­ri, saldırının ger­çek mo­tif­le­rinden saptırıyor: Rus yeni-em­per­ya­liz­mi­nin gü­nü­müz­de aslında Avrupa’da üs­tün­lü­ğü ele ge­çir­mek için sa­vaş­ma­sı.

Ukrayna ‒ baştan başa gerici bir kapitalist devlet

Alman Başbakanı Olaf Scholz’un (SPD), Rusya’nın Uk­ray­na’­ya karşı sürdürdüğü savaşın “demokrasiyi oluş­tu­ran tüm il­kelere karşı olduğu54 iddiası, gülünç ve saçma bir şey­dir. Gerçekte Ukrayna’da hem oli­gark­la­rın ege­men­li­ği hem de Volodimir Zelenski hükümeti altında bur­juva de­mokrasisinin temel ilkelerini oluşturan her şey önceki yıl­larda da bastırı­lıyordu. 2015 yılında ko­­nist sem­bol­ler yasaklandı; işçi mücadeleleri Ze­lenski hü­kü­me­ti gö­reve başladıktan son­ra da bas­tı­rıl­ma­ya de­vam edil­di. Av­rupa Birliği yıllarca Uk­rayna’nın üye­lik baş­vu­ru­su­nu “hu­kukun üstünlüğüne dayalı is­tik­rar­lı bir de­mok­rasi ve ay­nı zamanda … işleyen ve re­ka­bet gücüne sa­hip bir pi­ya­sa ekonomisi* gibi temel üyelik kri­terlerini ye­rine ge­tir­mediği gerekçesiyle reddetmişti.55 Da­ha 2021 Ey­lül ayın­da, yani Zelenski’nin 2019 yılında cum­hur­baş­ka­nı se­çilmesi­nin ardından uzun bir süre son­ra Av­ru­pa Sa­yış­ta­yı ECA, Ukrayna’da “geniş çaplı rüş­vet­çi­li­ğin mer­ke­zi so­run­lardan biri olduğunu56 tes­pit edi­yor­du. Hu­me­di­ca ör­gütü daha 2021 yılında Uk­ray­na’­da­ki sos­yal ko­şul­lar hak­kında yaptığı bir açıklamada şun­ları belirtti:

Ayda aşağı yukarı 350 Euro gelir ödenirken ge­çim mas­raf­ları batı Av­ru­pa stan­dar­dıy­la aynı düzeydedir iş­te ­­müz­de hal­kın yüzde 45’inden fazlası yok­sul sa­yıl­maktadır… Uk­rayna’da tıbbi desteğe ih­ti­ya­cı olanlar ya da has­ta ve­ya en­gelli bir çocuğa sahip olan­lar çoğu kez if­las eşi­ğin­de bu­lunuyor.”57

Buna karşılık 2021 yılında ülkenin en zengin yedi ada­mı 11,9 milyar Dolarlık bir özel servete sahiptiler.58 Ocak 2022’­de Uk­rayna’da ırkçı bir dil yasası yürürlüğe girdi. Bu ya­saya göre, Ukrayna halkının yüzde 40’ının kendi sos­yal çev­resinde Rusça konuştuğu halde Rusça diline kar­şı ka­mu ala­nında ay­rımcılık yapılıyordu.

Savaş başladığında Ukrayna’da sıkıyönetim ilan edil­di ve tüm demokratik hak ve özgürlükler kal­dı­rıl­dı. Şid­det, esas ik­tidar yöntemi haline geldi: Zorla ça­lış­tır­ma uy­gu­lan­dı, mal mülk ka­mu­laş­tırıldı (el konuldu), serbest dolaşım kı­sıt­lan­dı, top­lan­tı, miting ve grevler tamamen ya­sak­landı, si­ya­sal partiler kapatıldı, medya san­sü­rü uygulandı, genel as­ker­lik yü­kümlülüğü yürürlüğe konuldu, yabancılar göz​al­tına alın­dı, se­çim­ler askıya alındı vs.

Zelenski rejimine karşı olan her türlü muhalefet artık “Rus yan­lısı faaliyet” suçlamasıyla takip ediliyor ve et­ki­siz ha­le ge­tiriliyor. Cumhurbaşkanı 18 Mart 2022 ta­rih­li ka­rar­na­me­siyle, aralarında “Sol Güçler Bloku”, “Sol Mu­halefet” ve “Uk­rayna Soyalist Partisi” olmak üzere on​bir muhalefet par­tisinin faa­liyetleri yasaklandı. Bunun ar­dından 20 Mart ta­rihinde tüm ulusal haber kanallarını hü­kümet kontrolü al­tında birleştiren bir kararname ya­yın­landı.

ICOR’a41 üye olan Ukrayna İşçi Hareketi Ko­or­di­nas­yon Kon­seyi KSRD, işçi sınıfına olağan dışı sal­­­lar­dan ha­ber veriyor:

Ukrayna’nın resmi makamları sıkıyönetimin ilan edil­me­siy­le birlikte iş hukukunu da ağırlaştırdi. İşçi çı­ka­­pek kolaylaştırıldı, haftalık çalışma süresi 40 saat­ten 60 saa­te yükseltildi ve resmi tatil günleri kaldırıldı. … Her tür­lü grev yasaklandı.*59

Volodimir Zelenski, asker tişörtünde ve bakımsız sa­kal­lı yüzüyle mükemmel bir biçimde sahnelenmiş halde ulus­lararası kitle medyasında özgürlüğün ve de­mok­ra­si­nin cesur savunucusu olarak ortaya çıkar ‒ iki­yüz­lü­lüğün dik alası.

Ukrayna’da işçi sınıfı ve geniş kitlelerin kesinlikle ken­di­le­rini Rus­ya’­nın emperyalist saldırısına elinde si­lah­la di­ren­me hakkı var. Ancak bu hü­kü­met, der­hal ba­rış sağ­lama mü­ca­de­le­sinde dü­rüst bir or­tak değildir. Özel­lik­le toplumsal kur­tu­luş mü­ca­delesinde ken­di hü­­me­ti­ni yenmek, yani ge­rici Ze­lenski re­jimini yık­mak da ge­rek­lidir. Uk­ray­na hal­kı­nın bu kar­maşık iki cep­he­li sa­va­şı, pro­leter en­ter­nas­yo­na­liz­min tam da­ya­nış­ma­sını hak edi­yor.

Savaş, dünya çapındaki sağcılaşmayı hızlandırıyor

24 Mayıs 2022 tarihinde Macaristan Başbakanı Viktor Or­bán alelacele bir anayasa de­ği­şikli­ğinin par­la­men­to­dan geçirildikten sonra ülkesinde üçüncü defa60 ola­ğanüs­tü hal ilan etti. Gerekçe olarak “Ukrayna’daki savaşın Ma­ca­ris­tan için sürekli bir tehlike teşkil ettiğini” gös­ter­di.61 Ola­ğanüstü hal hükümeti çok sayıda gerici tedbir ola­naklarına sahip: Yasalar veya yasaların uy­gu­lan­ma­sı as­kıya alı­nabilir62, grevler yasaklanabilir, şir­ket­lerin öde­ye­ceği ti­ca­ri kazanç vergisi yarıya indirilebilir, dev­let ha­zi­ne­sin­den is­tendiği gibi para alınabilir63, hükümete mu­tabık ol­ma­yan ha­ber­ci­lik beş yıla kadar hapis ile ce­za­landı­rı­la­bi­lir v.s.64

Ancak sadece herkesin gerici olarak tanıdığı Viktor Or­bán hü­kümeti gibi hükümetler politikalarını sı­kı­laş­tır­mı­yor. Ço­ğu Avrupa ülkesinde ve ABD’de olduğu gi­bi Al­man­ya’­da da toplumda hızlanan bir sağcılaşma söz ko­nu­su ve dev­letin faşistleştirilmeşi ve mi­li­ta­rist­leş­ti­ril­me­si şid­det­le­ni­yor.

Almanya’da sıkıyönetim, ittifak içi imdat du­ru­mu65 mey­da­na geldiği zaman kısmen, Almanya ana­ya­sa­sın­da­ki 115a mad­desine göre savunma hali ilan edil­di­ği za­man ise ta­ma­men yürürlüğe giriyor. Silahlı bir saldırının sa­de­ce pek ya­kında meydana gelebildiğinde bile Al­man or­dusu Bun­des­wehr yurt için­de devreye sokula­biliyor ve ola­ğanüs­tü hal mevzuatı­nın tüm maddeleri yürürlüğe gi­rer. Bu ya­sa­lar­la top­lantı, mi­ting ve grevler yasaklana­bi­lir, ifade öz­gür­lü­ğü ve medya cid­di bir şekilde kı­sıt­la­na­bilir, mül­ki­ye­te el ko­nulabilir, üre­tim emir yoluyla de­ğiş­tirilebilir, zor­la ça­lış­tır­ma uy­gu­la­nabilir; ayrıca bir ki­şi “ağır hain­lik, dev­leti teh­likeye düşürme, vatan hainliği ve­ya mil­li sa­vun­ma­ya kar­şı suç olarak ce­za­lan­­­la­bi­le­cek ey­lem­ler­de bu­lun­du­ğu, des­teklediği ve­ya başkalarına yap­tırdığı şüp­hesi için cid­di veya ger­çek ip­la­­nın var ol­ması halinde 66 der­hal tu­tuk­la­nabilir.

Bütün bunlar egemenlerin yoksulluğa, işsizliğe, savaş ve kriz sonuçlarına karşı mutlaka oluşacak di­re­niş­ten ne ka­dar çok korktuklarının açık göstergesidir. Uluslararası iş­çi ve halk hareketinin, savaşa ve faşizme karşı mü­ca­de­le ile demokratik hak ve özgürlüklerin ko­run­ma­sı ve ge­nişletilmesi için verilen mücadele ara­sın­da, her ikisi sos­ya­lizm mücadelesi okulu olmalıdır di­ye bağ­lan­tı kur­ma­sı kaçınılmazdır.

4.Dünya çapında ekonomik savaşa geçiş

NATO devletleri, Rusya’ya karşı savaş silahı olarak ağır yap­tırımlar devreye soktu. AB’nin 23 Şu­bat’­ta ka­rar­laş­tırdığı ilk yaptırım paketine 3 Haziran 2022 ta­ri­hi­ne ka­dar 5 yaptırım paketi eklendi. Buna ek ola­rak ABD, İngiltere, Kanada, Japonya, İsviçre gi­bi birçok ül­ke­den yaptırımlar geldi.

Birincisi, varlıkların dondurulması ve ülkeye giriş ya­sak­ları gibi yaptırımlar başlangıçta 1.091 kişi ve 80 ku­ru­lu­şa yönelikti. Bunların arasında oligarklar veya Rusya Dış​iş­leri Bakanı Sergey Lavrov ve Devlet Başkanı Vla­di­mir Pu­tin gibi kişiler yer alıyor.

İkinci hedef şirketler ve bankalar: Mesela Rus kamu ik­tisadi teşebbüslerinin hisse senetleri artık AB’de alınıp sa­tı­la­mı­yor. Rus Merkez Bankası da olmak üzere tüm Rus ban­ka­la­rı artık AB sınırları içinde kredi veremez ve ala­maz. Ye­di büyük Rus bankası Bankalararası Finansal Te­le­ko­mü­ni­kasyon Derneği SWIFT’in ödeme sis­te­min­den çı­karıldı.

Üçüncüsü, yaptırımlar Rus ekonomisinin ithalat ve ih­ra­ca­tına yöneliktir. NATO liderliğinde batı ülkeleri, da­ha ye­ni tamamlanan “Nord Stream 2” adlı do­ğalgaz boru hat­tı­nın işletmeye açılmasını engellediler. Ayrıca Rus­ya’­dan kö­mür it­halatını, Rus ve Beyaz Rus taşımacılık fir­ma­larının AB’­deki faaliyetlerini ve Rus bayraklı ge­milerin AB li­man­la­rı­na girmelerini de yasakladılar. Onun dışında he­defli ola­rak Rus­ya’nın yüksek teknoloji alan­larına 10 mil­yar Euro tu­ta­rın­daki ihracata yasak konuldu, it­ha­lat ya­sakları ge­niş­letildi ve Rusya’nın batı dev­let­le­rinin ka­mu iha­le­lerinden ve Avrupa’nın para kay­nak­la­rın­dan fay­da­lan­ma­sı yasaklandı. Altıncı yaptırım pa­ke­tiy­le AB Rus pet­ro­lü­ne ambargo kararı aldı; ancak bu ka­rar boru hat­ları için de­ğil sadece tankerler için ge­çer­lidir.

Bu yaptırımlar, bir bütün olarak artık dünya çaplı eko­no­mik sa­vaş niteliğine ulaşmıştır ve em­per­ya­list dün­ya sis­te­mi­nin ekonomi politiğini etkiliyor. Eko­no­mik yap­tı­rım­la­rın savaşı durdurabileceğine dair saçma vaat­le­rin ak­si­ne, sa­vaşın somut gidişatı üzerinde doğ­ru­dan hiçbir et­ki­si yok­tur.

CDU başkanı Friedrich Merz, Rusya’ya karşı uy­gu­la­nan yap­tırım politikasının amacı, “bu ülkenin askeri-en­düst­ri­yel komp­leksinin bel kemiğini kırmak olduğu67 gö­rü­şün­de­dir.

Yani stratejik hedef, Rusya’nın ekonomisini yıkıp, ül­ke­nin ye­ni-emperyalist güç olarak yükselmesini dur­dur­mak­tır.

Üretimin uluslararasılaşmışlığı koşullarında ve ara­la­rın­da Çin, Brezilya, Hindistan, Mexika, Endonezya ve hat­ta NA­TO ül­kesi Türkiye gibi büyük ülkelerin de ol­mak üzere dün­ya­nın toplam 154 ülkesinin şu ana ka­dar yaptırımlara ka­tıl­ma­ma­ yüzünden NATO’nun ken­di amaçlarına ulaş­ma­sı pek mümkün değil. Nitekim ma­li yaptırımlar, mesela Çin ta­rafından SWIFT sis­te­mi­ne alternatif olarak sunulan CİPS veya Rusya’nın ge­liş­tir­di­ği ve 400 Rus bankasının bağ­lı olduğu SPFS sis­te­mi­nin kul­la­nılmasıyla deliniyor. Ör­neğin pet­rol ih­ti­ya­cı­nın yüz­de 80’ini ithal etmek zo­run­da olan Hin­distan, yap­tı­rım­ların karar­laş­tı­rıl­ma­sın­dan kısa bir sü­re sonra “Rus­ya’­da üretilen 3 milyon varil pet­ro­lün it­hal edil­mesine” dair bir anlaşma yaptı.68 As­ya, Af­rika ve La­tin Ameri­ka’da bir​çok ülke Rusya ile, yanlışlıkla ABD ta­ra­fın­dan yeni-sö­mürgecilik yön­te­miy­le yağ­ma­lanmaya karşı mü­cadele­de müttefik olduğunu sandıklarından dolayı ti­ca­ret ya­pı­yor. Bazı ülkeler ay­nı zamanda ken­di em­per­ya­list amaçlarını genişletmek is­tiyor.

Üstelik Avrupa’nın enerji ihtiyacının karşılanması için Rus­ya’nın yerine geçirilmesi gereken yedek te­da­rik­çi­ler­le iş​birliği hiç de sorunsuz gelişmiyor. Katar ile al­ter­na­tif gaz tedariğine dair anlaşmaya varıldıktan kısa bir sü­re sonra gerici emirlik en az 20 yıl vadeli alım ga­ran­ti­si ve müthiş fiyatlar talep etti.69 Oysa Almanya o za­ma­na ka­dar çoktan fosil enerji kullanımını neredeyse ta­ma­men bırakmış olacaktı.

Batı hükümetlerinin tüm şatafatlı niyet bildirilerinin ak­si­ne, emperyalist yaptırım politikasının ana yü­­, asıl so­rumlu olan savaş çığırtkanları ve oligarklar de­ğil, Rus kit­leleri taşıyor. Sadece Moskova’da 200.000 emek­çi, yurt​dışı şirketlerin faaliyetlerini dur­dur­ma­sın­dan ve ulus­la­rarası tedarik zincirlerinin büyük öl­çüde kop­muş ol­masından dolayı işini kaybetti. Daha Mart 2022’­de Rus­ya’da enflasyon yüzde 17,3’e çıktı.70

2021 yılına ka­dar Almanya’nın gözde ti­caret ortağı ve Al­man­ya’da tüketilen gazın yüzde 55’inin tedarikçisi olan Rus­ya, Nisan 2022’­nin ortalarında hala günde yak­la­şık 2400 gigavat saat kapasitesiyle doğal gaz tedarik et­me­ye de­vam ediyordu. Onun dışında Almanya ithal et­ti­ği kö­mü­rün yüz­de 50’sini ve petrolünün yaklaşık yüzde 35’i­ni Rus­ya’­dan aldı.71

Özellikle Alman enerji, kimya ve demir çelik hol­ding­le­ri şu ana kadar Rusya ile sürdürülen ekonomik iliş­ki­ler­den en çok faydalanan sektörler olarak yaptırımları en aşı­nok­ta­ya kadar götürmek istemiyorlar. BASF şe­fi Mar­tin Bru­der­müller Alman hükümetini Rus gaz te­da­ri­ği­nin dur­du­rulmasına katılmaması için kesin bir bi­çim­de uyar­dı: Böy­le bir hamlenin “Almanya’nın milli eko­no­mi­si­ni İkin­ci Dün­ya Savaşı sonrasındaki en derin krize sü­rük­le­ye­bi­leceği ve re­fa­hımızı yok edebileceği72 açık­la­ma­sında bu­lun­du.

NATO ile AB’nin büyük birlik beraberlik içinde ol­du­ğu­nu ile­ri süren burjuva propagandasının aksine, Alman te­kel­le­ri­nin çatı örgütü Alman Sanayicileri Birliği BDI’nin baş­kanı Sieg­fried Russwurm, daha 7 Mart 2022’de yap­tı­ğı bir açık­la­mada Alman ekonomisinin Çin ve Rus­ya’­dan ay­rıl­ma­sı­nı ta­lep eden ABD hükümetini tersledi:

Biz Amerikan hükümetinin emir kulu değildik ve ol­ma­ya­ca­ğız da. (Putin’in) işlediği suçlar küresel ticaretin ve kü­re­sel işbölümünün sonu değildir. Bizim ilkemiz baş­ka kim­se­lere karşı kapanmak değil, alıp vermek ka­la­cak­tır.73

Başbakan Scholz bu tehdide katılıyor: Bir gaz am­bar­go­su “bir­den bire … ülkemizi ve tüm Avrupa’yı re­ses­yo­na ­rük­leyeceğini” belirtiyor.74 Alman hü­kü­me­ti­nin yü­rüt­tüğü kriz yö­ne­timinin bir güdüsü, si­yasi kit­le pro­tes­to­la­rın­dan ve kriz ve savaş yükünün kit­le­le­rin sır­tı­na yük­len­me­si­ne karşı gelişecek proleter sınıf mü­ca­de­le­sin­den duy­dukları korkusudur.

Ne var ki Alman hükümeti en geç NATO’nun Nisan so­nun­da stra­te­jisini de­ğiş­tirme kararını alması üzerine o za­ma­na ka­darki çekingenliğini bıraktı. Savaş ve kriz yük­le­ri­ni git­gide daha açık bir şe­kil­de kitlelerin sırtına yük­le­di. Sa­de­ce gıda maddeleri, her türlü ham madde ve ener­ji ürün­le­ri ile yapılan ve yaptırım po­li­ti­ka­sıy­la kö­rük­le­nen spe­külasyon, enflasyonu ina­nılmaz de­re­ce­de yük­sel­ti­yor. “Trafik lambası” koa­lis­yonu75 tarafından hal­kın bir kıs­mı için kararlaştırılan “­kü hafifletme pa­ket­le­ri* sa­dece kısa va­deli bir ra­hat­lat­ma anlamına ge­li­yor. Baş­ba­kan Yardımcısı Robert Ha­beck, Rusya’ya uy­gu­la­nan pet­rol am­bargosunu acımasızlıkla şe­kilde haklı çı­ka­rı­yor:

Sonra fiyatlar yükselince zor dayanılır bir durum çı­ka­cak. … Fakat bu, ödeyebildiğimiz … ve öde­me­miz ge­re­ken bir be­del.“76

Sınıf işbirliği ve feragat etme propagandası psi­ko­lo­jik sa­vaşın belirleyici bir parçası haline geldi. In­ter­net por­ta­li Telepolis şunları meydana çıkarıyordu:

Demek ki enflasyonun Ukrayna Savaşının bir sonucu ol­duğu iddiası bir yalan haberdir. Savaş başladıktan son­ra ne Ukrayna’da ne de Rusya’da hiçbir hasadın im­kan­sız hale geldiği direkt göze çar­pıyor. … Doğal gaz ve pet­rol de da­ha ön­ce anlaşılan fiyatlara Rusya’dan Batı’ya te­da­rik edi­li­yor. … Fiyat oluşumu, çokça id­dia edildiği gibi şu an­ki mas­raf­lar tarafından değil, ge­le­cek­te­ki kâr bek­len­ti­si­ne gö­re şekille­niyor.”77

Bu doğ­rul­tu­da Wirt­schaftswoche dergisi 18 Mayıs 2022’­de coş­kuyla şun­la­rı yazıyordu:

Petrol piyasası da… para yatırmak için ideal koşullar su­nu­yor. … Mesela son on iki ayda … petrole yatırım ya­pan­lar, on iki ay önce ilk yatırdıkları meblağı, bir varil pet­ro­lün fi­ya­tıy­la kı­yas­ladı­ğımızda, neredeyse iki ka­tına çı­ka­ra­bil­di­ler.”78

Bu durum yaptırımların etkisini elbette baltalıyor. Ni­te­kim Rusya, ambargolara rağmen bu sene fosil ya­kıt­la­rın ih­ra­cın­dan 13,7 Milyar Euro ek gelir elde edeceğini bek­li­yor.79

Uluslararası üretimin yeniden örgütlenmesinin açık krizi

Yaptırımların doğrudan ekonomik yansımalarından da­ha önem­li olan şey, uluslararası üretimin yeniden ör­güt­len­me ya­pı­sındaki küresel ve dolayısıyla stratejik bo­yut­lu sar­sıl­ma­lardır. Bu sar­sılmaların uzun vadeli et­kileri ha­len pek ön­gö­rü­le­mi­yor. Al­man­ya’­nın ulus­lar​ara­sı te­kel­le­ri, büyük ölçüde kendi koca iç pa­za­rında üre­tim yapan ve ürün­lerini satan ABD te­kel­le­rin­den fark­lı ola­rak başlıca yurt dı­şında üre­tim yapıp, orada azami kâr­la­rını el­de edi­yor­lar.80 Ba­tının Rusya’ya karşı sür­dür­dü­ğü eko­no­mik sa­va­şın hem olumlu hem olumsuz et­ki­leri var; çün­kü on­lar Rus­ya’yı aynı zamanda yap­tı­rım­la­rı reddeden ül­ke­ler­le ve özel­likle yeni-emperyalist Çin ile var olan “dos­ta­ne iliş­ki­le­ri­ni” daha kararlı bir şekilde bir ekonomik, po­li­tik ve as­ke­ri blok halin­de ge­liş­tir­meye iti­yor.

Böylelikle NATO ve AB’nin yaptırım politikası, ulus­lar​ara­sı üretimin yeniden örgütlenmesinin eko­no­mik ana ko­şulu olan birleşik dünya pazarının sonuna yol aça­bi­lir. Ar­tık başlatılan dünya ekonomik sa­va­şı­nın ge­le­cekte bü­yü­ye­ce­ği daha şimdiden öngörülebilir. Ni­te­kim NA­TO Ge­nel Sek­reteri Jens Stoltenberg Ma­yıs 2022’­de Davos’ta dü­zen­le­nen Dünya Ekonomik Fo­ru­mun­da de­ma­gojik “öz­gür­lük, ser­best ticaret­ten önemlidır” slo­ga­nıy­la eko­no­mik sek­­rün Çin’le olan bağlantılarını kes­me­si­ni ta­lep et­ti.81 Bu­güne kadar sür­dü­rülen ulus­lar​ara­sı iş​bö­lü­mü artık teh­likeye girmiş du­rum­da. Oysa bu iş​bö­lü­mü ay­nı za­man­da azami kârlar elde eden tekelci sa­nayi üre­ti­mi için vaz​geçilmez bir zo­run­lu­luktur. Önem­li bir­le­şik üre­tim sis­temleri parçalanacak, ko­ca sa­na­yi sek­tör­leri bir bü­tün olarak ham madde ve ara mal­lar­dan ko­pa­rılıp, ka­lıcı bu­nalımlara sü­rük­le­necektir. Şu ana ka­dar açık olan sa­tış pazarlarının sı­nır­lan­dı­rıl­ma­sı ve­ya ta­ma­men ko­pa­rıl­ma­sı sü­per-tekellerin artan se­ri üre­timinin sa­tı­şı­nı zor­laş­tırıyor. Bu gelişmelerin sa­vaş­tan ön­ce olu­şan lo­jis­tik, ener­ji ve ham madde kriz­le­riy­le ve tır­manan ti­ca­ret savaşlarıyla bir ara­ya gel­di­ğin­den do­la­yı dün­ya eko­no­misi için çı­kacak so­nuç­la­rı ön­görmek, he­nüz müm­kün de­ğil. Al­man­ya Dışişleri Ba­ka­nı Annalena Baer­bock ka­ram­sar önseziyle ge­lecekte dünyada bir “kriz ka­sır­ga­ yaşanacağı ke­ha­ne­tinde bulundu.82

Dünya ekonomisinde uluslararası üretimin yeniden ör­güt­lenmesinin açık bir krize girmiş olması, em­per­ya­list dün­ya sisteminin istikrarsızlaşmasmı aşırı de­re­ce­de hız­lan­dırmaya devam ediyor. Dünya ekonomik sa­va­şı­na ge­çiş, dev­rimci uluslararasılaşmış üretici güç­ler ile ulus-dev­lete bağ­lı egemenlik ve kapitalist üre­tim iliş­ki­le­ri­nin ör­güt­len­me­si arasında var olan ana çe­lişkiyi en uç nok­ta­sına ka­dar kes­kin­leş­tiriyor. Bu du­rum üçüncü dün­ya sa­va­şı teh­li­ke­sini bü­­­yor. “Kü­reselleşme” Tanrıla­rı­nın Gün­ba­­ ki­tabı bunu şöy­le ele alıyor:

Emperyalizmin, üretimin yeniden örgütlenmesinin yo­lu­nu açmasına rağmen kendi antagonist iç çelişkileri ne­de­niy­le asla bir dünya devletini kuramaması, onun ta­ri­hi ge­li­şi­minin göreli sınırına dayandığını ortaya koy­mak­ta­dır. Mo­dern üretici güçler, uluslararası ni­te­lik­le­rine uy­gun dü­şen üre­tim ilişkilerini istiyor, ama bu iliş­ki­ler sa­de­ce bir­le­şik sos­yalist dünya devletlerinde ger­çek­le­şebilir.“83

5.Ukrayna Savaşı küresel çevre felaketine geçişi hızlandırıyor

Küresel çevre felaketine yaşa­nan geçiş Ukrayna kri­zin­den ön­ce de hızlanmıştı. Neredeyse tüm em­per­ya­list ül­ke­ler özel­likle gençlik arasında yaygınlaşan çevreci kit­le ha­re­ke­ti­ne yanıt olarak çevre korunmasına dair et­ki­li ön­lem­lerde bu­lu­nacaklarını vaat etti. Ancak Rus­ya’­nın Uk­ray­na’­ya sal­dır­masından kısa bir süre sonra bi­le çevre po­li­ti­ka­sı ba­­mın­dan bir paradigma de­ği­şi­mi ilan et­ti­ler. Ege­men­lere göre bundan böyle, şimdiye ka­dar en önem­li he­def olan iklim korumasının, “gü­ven­lik çı­kar­la­rı”, ya­ni üçün­cü bir dünya savaşının ha­zır­lan­ma­uğ­ru­na ge­ri pla­na itil­me­si ge­re­ki­yor­muş. ABD Baş­ka­nı Bi­den 31 Mart’­ta şu açık­lamayı yaptı:

Enerji ve iklim konusundaki hassasiyetimizin yerine uzun vadeli güvenliğe öncelik vermeliyiz. ”84

İnsan-doğa birliğinin bilerek yapılan tahribatı böy­le­ce ye­ni bir niteliğe ulaşıyor. Biden’ın bu demagojik ta­le­bi Al­man si­lah sanayisi tarafından desteklendi. Al­man­ya Gü­ven­lik ve Savunma Sanayicileri Derneği Genel Mü­dü­rü Dr. Hans Christoph Atzpodien daha 2020 yılı so­nun­da, “sis­tem için önem taşıyan” yeni ilke olarak “gü­ven­li­ğin … sür­dü­rülebilirliğinin ve buna göre refahın da ’ana­sı’ ol­du­ğunu” be­lirtmişti.85 Olaf Scholz ve hükümet eki­bine Al­man­ya’­da­ki çevre hareketini de dış ve çev­re po­li­ti­kasının ye­ni rotasına göre hizaya ge­tir­me görevi düştü. Bu tu­tu­ma gittikçe artan ve Yeşiller’in genç­lik ör­gü­tü Grüne Ju­gend’e varan eleş­ti­rilere, fel­se­fe­ci ve Almanya Eko­no­mi ve İklim Ko­ru­ma Ba­kanı Ro­bert Ha­beck yeni uy­dur­du­ğu demagojik “eko­lo­jik va­tan­se­ver­lik parolasıyla kar­şı­lık ver­di.86

Ne var ki Habeck’in “ekolojik vatanseverliği dediği, sos­yal-şovenizmin87 yeni bir varyantından başka bir şey değildir. Ama bu sefer işçiler ve geniş halk kit­le­le­rin­den meşru sosyal, eko­nomik ekolojik ve siyasi ta­lep­le­rin­den vazgeçmeleri ve çevre krizinin yoğun olarak bü­yümesini hiç​bir direniş göster­meden hazmetmeleri bek­leniyor.

ABD emperyalizmi çevre politikasında yaptığı U dö­nü­şüy­le ener­ji alanında süper-güç olma hedefini de ger­çek­leş­tir­me­ye çalı­şı­yor. New York Times gazetesi 8 Mart 2022 ta­ri­hin­de ABD ta­rafından Rus petrolü, kömürü ve do­ğal ga­zı için ilan edi­len ithal yasağı88 bağlamında şu yo­rum­da bu­lu­nuyordu:

Başkan Biden, insanları iklim de­ği­şik­li­ği­ne kar­şı ge­liş­tir­di­ği id­dialı planları için kazanmaktan bü­yük öl­çü­de vazgeç­ti ve bunun yerine mümkün olduğu ka­dar faz­la pet­rol ve gaz çıkarmaya odaklandı.89

Biden ayrıca, Avrupa’nın ABD’ye bağımlılığını art­tır­mak, ül­kenin dünya ekonomisinde kaybettiği konumu ve ABD hal­kı­nın hükümetine azalan güvenini de yeniden ka­zan­mak is­ti­yor. Sade­ce ABD’de ülkenin eneıji kurumu hid­ro­lik kır­ma­ (Fracking) 2030 yılına kadar yüzde 15 ora­nın­da yük­seltmeyi plan­lıyor.90 Gaz İhraç Eden Ül­ke­ler Fo­ru­mu da hid­rolik kır­manın dünya çapında yüzde 66 oranında bi­le art­tırılmasını is­tiyor.91

Almanya’da özellikle “Yeşiller” bunun için itaatkâr bir müt­tefik olduğunu gösteriyorlar. Yeşiller’den Eko­no­mi Ba­ka­nı Ha­beck, ABD’den hidrolik kırma yöntemi ile çı­ka­rılan ga­zın it­hal edilebilmesi için, Brunsbüttel, Stade ve Wil­helms­haven limanlarında Sıvılaştırılmış Doğal Gaz (LNG) Ter­minalle­rinin inşası için yoğunca bas­tı­rı­yor­du ‒ oy­sa kendi partisi daha önce böylesi projeleri ke­sin bir bi­çim­de reddetmişti. Bu ola­ya eko­lo­jik bir imaj ver­mek^ için ter­minallerin son­ra­dan hid­ro­jen gazı it­hal­le­ri için de kul­la­nı­labileceği iddia edi­liyor.

Doğal gaz ve hidrolik kırma yöntemi ile çıkarılan gaz, sa­de­ce yakılmasında oluşan CO2 ve yerin altına pom­pa­la­nan kim­yasal maddelerle iklime zarar vermekle kal­mı­yor; aynı za­manda sondaj kuyularından ve bo­ru hat­tın­da­ki de­lik­ler­den büyük ölçüde se­ra gazı metanın sız­ması ik­lim için son de­rece zararlıdır. Metan gazının CO2’­ten 20 kat da­ha büyük bir sera potansiyeli var92; 2019 yılında kü­resel ısın­ma­nın yüz­de 16,4’üne sebep ol­du.93

Alman hükümeti, “Vladimir Putin’e insan hakları ih­lal­le­ri için bir daha asla para sağlamayacağız” de­ma­go­ji­siy­le, gaz temininin yanı sıra petrol teminini de yeniden ya­pı­lan­dırdı; Katar hükümeti ile tedarik sözleşmeleri im­za­la­dı. Maliye Bakanı Christian Lindnerin “Biz de­ğer­le­ri­mi­zi de pay­laşan ticaret ortakları is­ti­yo­ruz” açık­la­ma­sı94 alçak alayın ta kendisidir!

Öyleyse Katar’ın aşırı gerici şeyhleri ve onların feodal-fa­şist re­jimi rejimi “değer paylaşma”nın birinci adresi el­bet­te! Sis­te­ma­tik olarak işlenen insan hakları ih­lal­le­rin­den, faşist te­rör ör­gü­tü İŞİD’in açıkça desteklen­me­sin­den ve Katar’ın Af­ga­nis­tan’­daki faşist Taliban rejimine ide­o­lojik ve politik ya­kın­lığından Lindner ve Habeck’e ne? Al­man­ya’­nın burjuva demokratları için herkes “de­ğer or­ta­ğı olabilir ‒ yeter ki dünya ekonomik sa­vaşında şu an­ki emperyalist ana rakipleri olan Rus­ya’­ya karşı on­lar­la bir­likte “doğru” tarafta dursun.

Öte yandan, Robert Habeck ve AB tarafından savunulan ye­nilenebilir enerjilerin genişlemesi son derece bö­lük pör­çük kaldı ya da kesin bir biçimde tekellerin çı­kar­la­rı yö­nün­de de­vam ettirildi. Örneğin AB, Sürdürülebilir Faa­li­yet­ler Tak­so­no­misi 8. maddesine göre rüzgar tür­bi­ni pro­jeleri ancak 500’­den fazla çalışanı ve sermaye pi­ya­sa­sı odaklı şirketler ta­rafından yürütülmek kaydıyla “ye­şil” ola­rak teşvik edil­mek­tedir.95

Daha 2022 yılı başında bakan Habeck, doğal gazın özel­lik­le desteklenmesi gereken bir “köprü teknoloji­si96, ya­ni ye­nilenebilir enerjilere doğru bir köprü olarak de­ğer­lendi­ril­mesi gerektiğini savunuyordu. AB komisyonu bu­nu ‒ nük­le­er enerjinin teşvik edilmesini de dahil ede­rek97 ‒ der­hal onay­ladı. Çevre politikasındaki bu fi­yas­ko­nun kimin çı­karına olduğu, Alman Sanayicileri Birliği BDI’­nin savaş baş­ladıktan sonra açık dille ortaya koy­duğu şu ta­lep gös­termektedir:

İdeolojik çekinceler olmaksızın, halen faaliyette olan üç nük­leer santralin ve kapatılan son üç tesisin çalışma sü­re­le­ri­nin uzatılması düşünülmelidir.”98

İdeolojik çekinceler olmaksızın sözü açık ifadeyle, em­per­ya­list­lerin nükleer ener­jiyi sürdürüp genişletme plan­la­rı­nı ka­yıtsız şartsız desteklemek ve böylelikle hal­kın sağ­lı­ğı­nı kas­ten ve ciddi bir şekilde tehlikeye atmak an­la­mı­na ge­li­yor.

Nükleer enerji santralleri tahmin edilemeyen bir teh­li­ke oluş­tur­maktadır. Tüm nükleer tesislerin yakıt de­met­le­­nın so­ğutulması için güvenli bir elektrik teminine ih­ti­yaç­la­rı var­dır. Elektriğin mesela savaş veya doğal afet­ler ne­de­niy­le kesintiye uğraması, kontrol edi­le­me­yen bir nük­le­er eri­me riski oluşturur.99 Çernobil ve Fu­ku­şima’da ya­şa­nan­lar bunun tarihi örnekleridir.

Nükleer enerji santrallerinin teşvik edilmesi sıkı bir şe­kil­de atom ener­jisinin askeri alanda kul­la­l­ma­sıy­la bağ­lan­tı­lı­dır. Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Mac­ron açık­ça şun­ları söylüyordu:

Sivil nükleer güç olmadan, askeri nükleer güç olmaz, as­ke­ri nükleer güç olmadan, sivil nükleer güç olmaz.”100

Nükleer enerjinin yeniden canlandırılması arzusu açık­ça Av­rupa’yı nükleer silahlarla donatmayı amaç­la­mak­ta­dır. Ay­nı şey, Almanya’nın NATO çerçevesindeki “nük­le­er pay­laşım”ının güçlendirilmesi için de geçerlidir ve bu, ABD’­den nükleer silah taşıyıcıları olarak kullanılabilen F-35 sa­vaş uçaklarının satın alınmasına yansımaktadır.

Nükleer savaş tehlikesi artıyor

2021 yılında dokuz emperyalist atom gücü aşa­ğı yu­ka­rı toplam 13 080 nükleer silaha sahipti. Bu silahların yı­kım po­tansiyeli, matematiksel olarak ele alınırsa dün­ya­nın bugünkü biyosferini birkaç defa imha etmek için ye­ter­lidir. Hem NATO’nun hem de Rusya’nın em­per­ya­list as­keri stratejistleri, tıpkı 1980’li yıllarda olduğu gibi bu­gün de canice sınırlı nükleer savaş sürdürme kon­sep­tini ge­liş­ti­ri­yorlar.

Rusya Devlet Başkanı Putin açık açık nükleer silahlarını kul­lanacağına dair tehditlerde bulunurken101 ABD Baş­ka­nı Bi­den, bir kez daha ABD’nin nükleer silahlarıyla ilk vu­ru­şu yap­ma hak­kı olduğunun altını çizdi.102 Nükleer si­lah­lar­la do­na­tılan hi­per­sonik “Dark Eagle” füzesi Al­man­ya’­dan Mos­ko­va’­ya 21 da­kika ve 30 saniyede ulaşıp Rus­ya’­nın başkentini yok ede­bi­lir.103 Mart 2022’den beri ABD as­ker­leri bu sis­tem ile tat­bi­kat yapıyor.104 Bugüne kadar nük­leer savaşın red­de­dil­me­si üzerinde çevre ve barış ha­reketinde her­han­gi tar­tış­ma gerektirmeyen bir fi­kir bir­liği vardı. An­cak Green­peace’in ta kendisi, 31 Mart 2022’­de ya­yın­la­dığı bir ma­ka­le­de “sınırlı nükleer savaş ola­sılığına105 ha­fifseyen bir eko-eti­ket ya­pış­tı­rı­yor­du:

Taktiksel nükleer silah kullanıldığında … ısı ve basınç dal­gaları ve radyasyon muhtemelen birkaç kilometre ile sı­nır­lı olacaktır.106

Gerçekte, her nükleer silah, taktik silahlar dahil, yüz­ler­ce ki­lometrekarede muazzam yıkım, dev bo­yut­lar­da ha­sar ve kit­lesel çapta ölümlere neden olur. Nükleer uz­man Ni­na Tan­nenwald, bu akıl dışı ve hayali nükleer sa­vaş se­nar­yo­la­rı hak­kında açıkça şunu bildi­riyor:

“‘Küçük patlama gücüne’ (0,3 kiloton) sahip bir nükleer si­lah bi­le, geleneksel patlayıcının çok ötesinde hasara ne­den olur. … Radyoaktif serpinti havayı, toprağı, suyu ve gı­da kay­naklarına bulaştıracaktır.107

“Mini-nukes” adıyla olduğundan tehlikesiz gösterilen nük­leer silahlar, nükleer bir saldırıyı daha az tehlikeli yap­maz, hatta daha da gerçek seçenek haline getirir ‒ ve so­nuç­ta kont­rol edi­lemeyen bir tırmanışa yol açar.

Emperyalistlerin sağduyusunun nükleer bir savaşa izin ver­meyeceği yanılsaması, gayet yaygın ama son derece teh­like­lidir. Tüm çevreciler ve barış eylemcileri, çev­re­yi kur­tarmak için verdikleri mücadeleyi emperyalist sa­vaşa kar­şı mücade­leyle birleştirmeli ve dünya çapında tüm nük­le­er, biyolojik ve kimyasal silahların ya­sak­lanıp imha edil­mesi talebini dayatmak için sorumluluk üst­len­me­li­dir­ler.

Enerji ve ham madde kaynakları için tehlikeli rekabet

Dünya çapındaki çevre hareketi, yenilenebilir ener­ji­le­rin ge­nişletil­mesi konusunda tekellerden ve hü­kü­met­ler­den ba­zı vaat ve taviz almayı başardı. Günümüzde bol mik­tar­da bulunan ve en­düst­ri­yel ortamda düşük ma­li­yet­le rüz­gar, güneş ve başka yollardan üretilebilen alter­natif ener­jiler, in­san-do­ğa birliğini gerçekleştiren sos­ya­liz­min kap­sam­lı mad­di hazırlığının bir parçasıdır. Ne var ki te­kel­le­rin ege­menliği altında, bu bilimsel ve tek­nik iler­le­me po­tan­si­ye­li gelişemez, aksine, dünya pa­za­rın­da li­der olmaya yö­nelik ve azami kâr getiren bir ti­ca­re­te dö­nü­şür.

Şu anda tüm güneş pillerinin yüzde 98’i Asya’nın yeni-em­peryalist ülkelerinde üretilir, hatta bunların yüzde 77,7’­si Çin tekelleri tarafından imal edilirken,108 ABD ve AB tekellerinin bu alandaki payı ise çok azaldı.109 Rüz­gar sant­ral üretiminde AB tekelleri Vestas, Sie­mens-Gamesa, Nor­dex ve Enercon dünya pazarında yüzde 29,7’lik bir pa­ya sahip ama, santrallerin yüzde 54,6’­sını imal eden Çin’in gerisinde kalı­yorlar. Bu alanda da sa­dece yüzde 11,7’­lik bir paya sahip olan ABD çok geriye düş­müş du­rum­da.110 Ukrayna kriziyle birlikte emperyalistler ara­sın­da enerji ve ham mad­de kaynakları hakkındaki re­ka­bet doruğa çıkmaktadır.

Emperyalist ekolojizmin açık krizi

Emperyalist ekolojizmin bugüne kadarki varyantları açık krize girdi. Onların kılavuz savı “ekolojinin ka­pi­ta­list eko­nomiyle bağdaştırılabilir” olduğu iddiası idi. 2015 Pa­ris İk­lim Anlaşması’nın küresel ısınmayı 1,5 de­re­cey­le sı­nır­la­ma hedefi zaten çoktan ulaşılamaz hale gel­miş­ken gök­lere çı­karılarak hakkında devam ettirilen pro­pa­gan­da­nın ba­şa­rı­sızlığı besbelli oldu.

Genelde durumu olduğundan tehlikesiz gösteren BM Dün­ya İklim Konseyi IPCC bile 2021’den beri, insanları ölüm­cül sı­cak dalgalarıyla tehdit eden küresel sıcaklık ça­ğı kar­şısında uyarıyor.111 Şu­bat 2022’de IPCC, doğ­ru­dan 3,6 mil­yar insanı tehlikeye sokacak olan kontrolsüz “zin­cir­le­me reaksi­yonları“nın meydana gelmesi teh­li­ke­si­ni gör­dü­ğü­nü açıkladı. Bu durum ulus­lararası enerji ve ham mad­de te­kellerinin hiç umurunda de­ğil. Daha fazla fo­sil ya­kıt çı­kar­mak­tan vazgeçme fikrini aklından bile ge­çir­mi­yor­lar. 2017 yı­lında sa­de­ce 100 süper-tekel, bütün dün­ya­nın sa­nayi sek­tör­lerinin yaptığı CO2 emis­yon­la­rı­nın yüzde 71’i­ne sebep olu­yordu.112 2008-2020 yıl­la­rı ara­sında kömür üre­timi yüz­de 16,6113, petrol üretimi yüz­de 4,1114 ve doğal gaz üretimi yüz­de 27115 oranında art­tırıldı.

Bilinçli olarak tetiklenen gıda ve açlık krizleri

Rusya ve Ukrayna birlikte ayçiçek yağının yüzde 64’ü­nü, buğ­dayın yüzde 23’ünü ve mısırın yüzde 18’ini üre­ti­yor ve bu­nunla dünya gıda ihracatının önemli bir bö­lü­mü­nü ger­çek­leştiriyorlar.116 Rusya’nın Ukrayna’ya sal­dı­rı­sı küresel çap­ta hayati öneme sahip gıda üre­ti­mi ve da­ğı­tı­mı­nı yok edip gasp ediyor. BM Gıda ve Ta­rım Örgütü FAO’­nun ve­ri­le­ri­ne göre sade­ce Nisan 2022 so­nunda ne­re­deyse 25 milyon ton buğday Rus ordusunun abluka ha­rekatları ve li­man­la­rın mayınlanması yü­zün­den Uk­ray­na’dan çı­ka­rı­la­mı­yor­du.117 Ayrıca hayati önem ta­şı­yan bu gı­danın birçok As­ya ve Af­rika ülkesine ih­racatını bü­yük ölçüde kı­sıt­layan em­per­yalist yaptırım po­li­tikası da ek­leniyor.

Bundan dolayı yayılan gıda krizi sıçramalı bir şekilde ge­niş çaplı ekonomik, politik ve sosyal sonuçlar getiren ulusötesi bir açlık krizine tırmanıyor. Gü­nü­müzde dün­ya ça­pında zaten 811 milyon insan açlık çe­ki­yor ve iki mil­yar insan yetersiz beslenmeden muz­da­rip.118 Şubat 2022’­den beri gıda fiyatları tüm dünyada fırlıyor.119 Te­mel gıda ürünle­rindeki kıtlaşmayı ken­di çıkarlarına göre en iyi şekilde istis­mar etmek isteyen AB tarım tekelleri ken­di tahıl üretimleri­nin ge­niş­le­til­me­si için sıkıştırıp gı­da fiyatlarını aşırı derecede arttı­rı­yor.

Bunun için çevre koruma uğruna tarım sek­tö­rü­ne ge­tirilen “ra­hatsız edici” yükümlülüklerin kalk­ması is­te­niyor. Mevcut Alman hü­kümetinin göreve baş­lama gün­le­rin­de çıkarılan koalisyon an­laş­ma­sın­da ilan et­tiği bi­yolojik çe­şitliliği koruma hedefleri kenara atıl­dı: en geç 2030 yı­lın­da tarım arazilerinin yüzde 25’i­nin or­ga­nik olarak iş­len­me­si, 2023’ten itibaren tarım ara­zi­le­ri­nin yüz­de dördünün na­da­sa bırakılması ve pes­ti­sit kul­la­nı­mı­nın ya­rıya indirilmesi v.s. sahneden çekildi120 Dünya ça­pın­da bir mil­yon­dan faz­la tü­rün tükenme teh­likesiyle kar­şı kar­şı­ya bu­lun­du­ğu göz önün­de bu­lun­du­rul­du­ğun­da du­ru­mun ne ka­dar yıkıcı ol­du­ğu belli olu­yor.

Doğal kaynakların yağmalanması

Dünya çapında 2021 yılında iki trilyon Dolardan faz­la­sı­na arttırılan silahlanma harcamaları121 ve özel­lik­le sa­va­şın ken­di­si, çevre krizinin çok önemli fak­tör­le­ri­dir. Sa­de­ce on bin­ler­ce insanın hayatının ve milyonlarca in­sa­nın ya­şam ko­şul­larının yok edilmesiyle kalmıyor; bi­yos­ferin tah­ri­bi de hız­landırılıyor, ham mad­de­ler is­raf edi­li­yor ve kü­re­sel ısın­ma da­ha da art­tı­­lı­yor. Sadece ABD si­lahlı kuv­vet­le­ri, or­ta öl­çek­li sanayi ül­ke­si İs­veç’­ten faz­la CO2 sa­lı­yor.122 Bu­na, as­keri üslerin ve as­ker sev­ki­yat­la­rının ne­den ol­du­ğu kay­nak is­rafı ve top­rak ve suyun kir­le­nip ıs­sız­laş­ma­sı da ek­len­me­li­dir.

Savaş bağlamında Ukrayna’da bölgesel çevre fe­la­ke­ti ge­li­şiyor. Donbas bölgesi, 248 maden, 177 teh­li­ke­li kim­ya te­sisi ve radyoaktif maddeler kullanan 113 te­sisten olu­şan 900 büyük sanayi tesisi ile dünyanın en kir­li ve ze­hir­li böl­ge­le­rin­den birisidir.123 Daha 2021 yı­lı­na kadar, bil­has­sa ma­den ocak­larının doldurulduğu su­yun bü­yük öl­çü­de yeraltı su­yuna bulaşması sonucu, yak­la­şık 3,4 mil­yon in­san te­miz su­ya erişemiyor.124 Ma­riu­pol’­de ve başka kent­lerdeki çe­lik fab­rikalarının bom­ba­lan­ması muazzam mik­tarda aşı­rı teh­li­keli zehirler ve ağır metal çevreye sa­çıl­dı. Böy­le­ce tüm böl­geler uzun sü­re yaşanmaz hale ge­le­bilir.

Ekolojik dünya krizinde emperyalist dünya sis­te­mi­nin çü­rümüşlüğü ve köhneleşmişliği tümüyle ortaya çık­mak­ta­dır. Kit­leler, işçi sınıfının önderliğinde gerçek sos­ya­liz­min pers­pek­tifiyle toplumu değiştiren bir çev­re mü­ca­de­lesi ver­mesi için, bu gelişimin tanınması ve bi­linç­lice özüm­senmesi belirleyicidir.

6.Oportünizmden sosyal-şovenizme geçiş

2022 yılı başından beri kitleleri emperyalist bir sa­va­şa ka­zanmak için bütün dünyada kamuoyunun psi­ko­lojik sa­vaşla manipülasyonu başladı.

Ulusötesi sosyal-şovenizm, Ukrayna Savaşının baş­la­ma­sıyla birlikte gece gündüz kamuoyuna etki ederek ye­ni bir boyut kazandı. Her emperyalist ülke, te­kel­leş­miş kit­le iletişim araçları yoluyla tam olarak başlatılan ve açık savaş kış­kır­tıcılığına kadar giden de­zen­for­mas­yon sa­va­şını da­ha da yoğunlaştırdı. Die Krise der bür­gerlichen Ideologie und des Opportunismus (“Burjuva İdeo­lo­ji­sinin ve Opor­tü­niz­min Krizi”) kitabı şunu ka­nıt­lı­yor:

Kriz dönemlerinde onların maliyeti ve yükü kitlelere yük­lendiğinde, burjuvazi devrimci gelişmelere karşı sa­vaş­tığında veya savaşa doğru gittiğinde ‒ kı­sa­ca­, çe­liş­ki­ler kes­kinleştiğinde, oportünizm yasallıkla sosyal-şo­ve­niz­me geçer. Onun kılavuz ilkesi, işçi sınıfının, bur­ju­va­zi­nin mil­li sınıf çıkarlarına tamamen tabi ol­ma­­nın pro­pa­gan­dasını yapmaktır.”125

Ukrayna Savaşından daha bir yıl önce, yani 19 Şubat 2021’­deki Münih Güvenlik Konferansı çerçevesinde ABD Baş­kanı Joe Biden, ABD’yi ve diğer emperyalist NATO ül­ke­le­rini sıkıştırıp “Ukrayna’nın egemenliği ve toprak bü­tün­­ğü­ne sa­hip çıkma­ya çağırdı.126 Burjuva ana­list­le­ri­nin ço­ğun­luğunun durumu olduğundan güzel gös­ter­me ça­ba­la­rı­nın aksine Joe Biden, Donald Trump’ın “Ön­ce Ame­rika” po­li­tikasından hiç vazgeç­medi; hatta Trump’ın po­li­ti­ka­sı­nı ABD’­nin üs­tün güç ol­ma iddiasının stra­tejisi ve taktiği ha­li­ne ge­le­cek şe­kil­de sis­temleştirdi. Bu politikanın özünü ört­bas et­mek ama­cıy­la, pro­jeyi şo­ve­nist ve sosyal-şo­ve­nist iki​yüz­lü­lük ile “batı de­mok­ra­si­le­rinin sa­vunulması” diye yut­tur­maya ça­lışıyor.

Bütün bunlar küçük-burjuva sosyal-şovenist dü­şün­ce tar­­nın yayılmasının yeni bir seviyeye ulaş­ma­sına ne­den ol­du: Buna göre uluslararası işçi sınıfı lüt­fen va­tan­se­verce dav­ranıp ken­di ülkesindeki em­per­ya­list sö­mürü ve sa­vaş kış­kır­tı­cı­lı­ğı­nı içten inanarak be­nim­seme nezaketini gös­ter­sin. Pro­le­ter sı­nıf çıkarlarını ger­çekleştirmeye ça­lış­mak, üçün­cü dün­ya sa­vaşı­nın ha­zır­lanmasına karşı aktif di­re­ni­şe ka­tıl­mak ve ulus­lara­rası sos­yalist devrimin ha­zır­lan­ma­sı­na yö­nel­mek ye­rine, işçi sı­nıfının “kötünün iyi­siy­le” ye­tin­mesi is­teniyor ki ya­ni Rus ve­ya Çin em­per­ya­liz­mi­ne karşı tavır alıp söz­de çok da­ha iyi olan ABD ve­ya batı Av­rupa em­per­ya­liz­mi­nin “de­mok­ra­si­si” ile yetinsin.

Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin de Ukrayna’ya sal­dır­madan uzun bir süre önce Rus halkı içinde küçük-bur­ju­va sosyal-şovenist düşünce tarzını körüklüyordu. Rus ile Uk­raynalıların tarihsel birliği hakkındaki ma­ka­le­sin­de mil­li­yetçi demagojiyi yayıyordu:

Rus, Ukrayna ve Beyaz Ruslar, hepsi eskiden Av­ru­pa’­nın en büyük devleti olan Rus hanedanlığının to­run­la­­dır.127

Putin böyle bir Büyük Rus şovenizmiyle yalnızca Uk­ray­na’­nın işgalini ideolojik olarak hazırlamakla kalmadı, ay­nı za­manda yeni fetih seferlerinin zeminini de ha­zır­lı­yor­du. An­cak içine düştüğü milliyetçi-etnik hezeyanla es­ki Kiev Knez­liği’nin özellikle Ukraynalı aşiretlerin feo­dal bir devlet ha­linde bir­leş­me­si olduğunu gör­me­mez­lik­ten geliyordu. Son­raki yüzyıllarda Rus Çarları Rus ol­ma­yan halk­ları ve böl­geleri impara­torluklarına zorla da­hil edi­yor ve Rus­ya’­yı bir halklar hapisha­nesine çe­vi­ri­yor­du.

Savaşan iki emperyalist taraftan birini sa­vu­nan her​kes, Le­nin’in emperyalist savaşların sebeplerine iliş­kin olarak ya­yılan ya­nıl­tıcı açıklamalar hakkında kesin biçimde be­lirt­tik­le­rini iyi­cene aklından geçirsin:

İlk askeri saldırıyı hangi grubun gerçekleştirdiğinin ya da hangi grubun önce savaş ilan ettiğinin, sosyalistlerin tak­tiği­nin belirlenmesinde hiçbir önemi yoktur. Ana­va­ta­nı savunma, düşman saldırısına karşı koyma, savunma sa­vaşı vs. söylem­leri halkı aldatmaktan başka bir şey de­ğil­dir.”128

ABD emperyalizminin propaganda mekanizması özel­lik­le 212 ülkede yayın yapan haber kanalı “CNN In­ter­na­tional” üzerinden 1 milyardan fazla insanı et­kilemeye ça­lı­şı­yor.129 Rus yeni emperyalistleri, “Russia Today” (RT) ve “Sput­nik” istasyonlarıyla, bir de “trol ordusu” ola­rak bi­li­nen “sosyal ağlarda” ya­yı­lan özel amaçlı me­saj­lar ara­cı­lı­ğıy­la 100’den fazla ülkede sal­dırı savaşını yü­cel­ti­yor­lar.130 RT’­nin sadece Latin Amerika’da ne­re­dey­se 30 mil­yon ta­kip­çi­si var. “Alman … bakış açıları131 özel­likle 32 dil­de ya­yın yapan “Deutsche Welle” is­tas­yo­nu yay­mak­ta­dır; dört kı­ta­da 289 milyon “kullanıcı bağ­lantısı”na sa­hip­tir.

Dünyanın dört köşesinden gelen medya muhabirleri, sa­bah­tan akşama kadar savaşın ortasından “canlı” yayın ya­pı­yor: Bombalanan evlerin ve perişan Uk­ray­nalı ço­çuk­la­rın deh­şet verici görüntüleri, Rus or­du­su­nun vah­şet­le­ri­ni gös­teren fotoğraflar, mağdurlarla rö­por­taj­lar ‒ bü­tün bun­lar, objektif bilgi alırız ve olay­la­rın çok ya­kı­nın­da­yız iz­lenimini veriyor. Fakat Ukrayna’nın as­keri ope­ras­yon­la­rı hak­kın­da ‒ askerlerin “kahramanca” di­re­ni­şini öven ha­ber­ler bir yana ‒ hiçbir bil­gi ak­ta­rıl­mı­yor.

Medya, yayınlarında öncelikle duyguları uyan­dır­ma­ya ça­lı­şıyor. Silah sevkiyatları bir çırpıda tam bir ahlak so­ru­nu­na, şefkat, empati ve dayanışmanın ifadesine ve al­ter­na­tif­siz bir şeye dönüştürüldü.

Almanya’da, haber ve tartışma programların ge­nel çap­ta m­ilitaristleştirilmesi yeni bir olguydu. Yüksek rüt­beli as­ker­ler, sanki normal bir şey­miş gibi her gün rö­por­taj ve­re­rek, halk kitleleri ile Alman emperyalizminin sa­vaş ro­ta­sı­na dair stratejik düşüncelerini pay­la­şı­yor­lar­dı. Bur­juva ba­sın sansürü haftalarca tüm muhalif, ile­rici ve­ya pa­sifist gö­rüşlerin temsilcilerini dışladı. On­lar hiç ko­nuşturulduğunda ise genelde “Putin dostu” ola­rak azar­lan­dı­lar. Tar­tışma programlarının su­nu­cu­la­­nın “eleş­ti­rel so­ru­lar”ı ço­ğunlukla sağ yönlüydü. Onlar ge­rek Vo­lo­di­mir Ze­lens­ki’­nin gerekse de onun Almanya Bü­yük​el­çi­si Mel­nik’in ­yük boyutlu silah sev­ki­yat­la­ dayatmak için at­mosferi kızıştıran kışkırtmalarını ka­muoyuna ço­ğun­luk­la eleş­ti­ri yapmaksızın ak­tardılar.

Sosyal-şovenist rotaya geçiş ile birlikte tüm re­for­mist par­ti­lerde kriz süreçleri gelişti. “Yeşiller” partisi da­ha 2021 yılı genel seçimi için çıkardığı programda “Av­ru­pa’­nın savaş bölgelerine yaptığı silah ihracatını dur­dur­ma” sö­zünü vermişti.132

Fakat “Yeşiller”in yeni hükümete girmesi, onlara Al­man­ya’­nın dış po­li­ti­kadaki strateji değişimine “şekil ver­me” gö­re­vini de bera­berinde getirdi. “Ye­şil­ler”den Anton Hof­rei­ter, daha önce partisinin “sol” kanadı­nın önde ge­len tem­sil­cilerinden biri bi­li­nirken, şimdi en büyük kış­kır­tı­cı­lar­dan biri ola­rak ortaya çık­tı. O, Rus yeni-em­per­ya­liz­mi­nin “vah­şi ve acımasız dav­ranışına cevap olarak, Al­man em­per­ya­liz­min­den “en acı­masız biçimli gerçekçi po­litika uy­gu­lan­ma­sı­nı talep et­ti.133 Es­ki nükleer ener­ji kar­şıtı134 Hof­rei­ter’in gerici prag­ma­tiz­mi, onu en kı­sa za­manda fren­siz sa­vaş kış­kırtıcısına dö­nüş­tür­dü.

“Yeşiller”in bu durumdan dürüstçe endişe duyan 89 üye­si, haklı olarak, ancak başarılı olmadan parti yö­ne­ti­mi­ni şöyle uyardılar: “Gerilim daha da artıınca ne ya­pa­cak­­nız …? O zaman NATO Rusya’ya karşı nükleer silah kul­lana­cak?135

Sol-reformist parti “Die Linke (“Sol Parti”), yeni-em­per­ya­list Rusya’yı yıllar bo­yun­ca olduğundan tehlikesiz gös­termesinin açık if­lası üzerine varoluşunu teh­li­ke­ye so­kan bir krize düştü. Parti içinde hükümetin si­lah­lan­ma prog­ra­mı konusundaki çelişkiler son derece kes­kin­leşti. “Sol Parti”nin bazı önde gelen temsilcileri hü­kü­me­tin si­lah­lanma progra­mını ‒ par­la­men­to grubunun ret oyu ver­me­sinin aksine ‒ gayretle destekledi.

Nitekim Thüringen eylalet başbakanı Bodo Ra­me­low (”Sol Parti”) 2 Mart 2022’de Gera’da düzenlenen bir ba­rış yü­rüyüşünde şunları söyledi: “Savaştayız Artık as­keri alan­da hareket etme zamanı gelmiştir.136 Ra­me­low, aynı za­man­da partisinin çok sayıda savaşa karşı olan üye­le­ri­ni sert bir şekilde eleştirdi: Sırf NATOyu kö­­le­mek hiçbir so­runu çözmüyor ki!137

Böylece “solcu” geçinen bir eyalet başbakanı, Alman em­per­yalizmine olan kayıtsız şartsız sadakatini gös­ter­miş olu­yor. Ay­nı Ramelow hiç utanmadan 14 Ocak 2019 ta­ri­hin­de çok sa­yıda medya mensubunun önünde KPD’nin138 ku­ru­cu or­tak­larından biri olan Karl Liebknecht’in mezarına çi­çek koy­du.139 Oysa günümüze dek Karl Liebknecht, bu­gün son de­rece güncel olan: “Bu sisteme ne bir adam ne bir ku­ruş!” şia­rıyla anılmaktadır.

Şovenizmin yayılması o kadar ileri gidiyor ki, sık sık sol-li­beral olarak tanınan medyada bile, faşizm va­him öl­çü­de önemsizleştiriliyor. Nitekim “Re­dak­tions­netz­werk Deutsch­land” adlı redaktör ağı, 20 Mayıs 2022 ta­ri­hin­de Uk­ray­na’­nın Almanya Büyükelçisi Andriy Melnik’la tam say­fa­lık röportaj yayınladı ve kendisine faşist Azak Ta­bu­ru’­nu tamamen tehlikesiz ve “ce­sur savaşçılar” di­ye öv­me fır­sa­tı­nı verdi.140 Unutulmayalım ki bu ta­bur, Hit­ler fa­şiz­mi­nin SS milisinin sem­bollerini kul­lan­mak­ta ve 2014’­ten be­ri Don­bas’taki in­san­la­ra iş­le­nen sa­vaş suç­la­rı­na ka­tıl­mak­ta­dır; bir de taburun ilk ku­man­da­nı And­riy Bileçki an­cak bir​kaç yıl ön­ce­si­ne ka­dar açık­ça fa­şist ve antisemit bir şe­kil­de “dünyanın be­yaz ırk­larının Sa­mi­lerin ön­der­li­ğin­de­ki alt insanlara kar­şı haç­lı se­fe­ri­nin” gerekli olduğunu141 sa­vun­muştu. Azak Ta­bu­ru’­nun baş​fi­nan­sö­rü, Ukrayna’nın ikin­ci büyük te­kel­ci ka­pi­ta­lis­ti ve oli­gar­İhor Ko­lo­moys­ki’dir; ay­nı adam Ze­lens­ki’­nin se­çil­me­sini de be­lir­le­yi­ci bir bi­çim­de des­tek­le­miş,142 hat­ta onun yükselişini ken­di­sine ait “1+1” adlı te­le­viz­yon ka­nalında sağlamıştı.

Finlandiya’nın NATO’ya üye olması, tartışma prog­ram­la­rında nakarat gi­bi meşru kı­lın­maya çalışılıyor: gerekçe ola­rak, Finlandiya’nın daha 1939/40 yıl­la­rında Sovyetler Bir­liği’ne karşı sözde kah­ramanca savaşmasının tarihi de öne sürülüyor. O za­manlar gerici Finlandiya hükümeti ‒ ne var ki faşizm yanlısı ve em­per­yalist hükümetler adı­na ‒, sosyalist Sovyetler Birliği için ke­sin­lik­le gerekli, Fin­landiya için ise avantajlı olan sınır dü­zelt­meleri ko­nu­sunda Sovyet­ler Birliği ile ciddi mü­zakereler kabul et­me­mişti. Bu, Hitler faşistlerinin ülkeyi istilasının yak­laş­ma­sı üzerine özellikle Le­nin­grad’ı ko­ru­mak­la ilgiliydi. Onun yerine Finlandiya, Rus sınır mu­ha­fız­larına sal­dır­dı. Sovyetler Birliği, aşırı gerici General Man­nerheim ta­ra­fından yönetilen Finlandiya ordusuna kar­şı kazandığı za­ferin ardından ülkeyi işgal etmekten vazgeçti. Fin­lan­di­ya hükümeti ise bunun için sadece bir yıl sonra Hit­ler’in Sov­yetler Birliğine karşı başlattığı faşist savaşa ka­tıl­ma­sıy­la “teşekkür etti”.

Sadece proleter sınıf görüş açısı, şovenist, sosyal-şo­ve­nist ve antikomünist argümanların gizli mak­sat­la­rı­nı an­la­ma­da ve doğru sonuçları çıkarmada yardımcı olan bir pu­su­ladır. Savaş uzadıkça, savaşa ve onun ge­niş­le­me­si­ne kar­şı tavırlar da artıyor: Mart 2022 or­ta­sında ya­pı­lan an­ket­ler­de Alman halkının yüzde 67’si Uk­rayna’ya si­lah gön­de­ril­me­sine Evet diyordu;143 3 Mayıs ta­rihinde ise an­ke­te ka­tı­lan­ların sadece yüzde 46’sı sal­dı­rı silah­larının gön­de­ril­me­sin­den yanaydı.144 NATO’yu ve Alman hü­kü­me­ti­nin sa­vaş po­litikasını eleştiren sesler ar­tıyor.

Egemenler, kitleleri emperyalist savaş için kalıcı bir şe­kil­de kazanamazlar! Onları, silah sevkiyatlarını red­det­me­k, “yar­dım yükümlülüğünü yerine getirmemek” ve Uk­rayna halkını Rus saldırganların diz­gin­siz vahşet­le­ri­ne terk etmek anlamına geldiği iddiasıyla dahi kazana­mı­yor­lar! Du­rum ne kadar karmaşık olursa olsun ‒ em­per­ya­list ulus­lar ve onların ittifakları arasındaki savaşlar hiç​bir za­man halk­lara yardım etmek ve dayanışma gös­ter­mek ama­cıy­la yü­rütülmemiştir! Her zaman kendi düş­man­larını yok et­mek ama­cıy­la yürütülmüştür. Buna tek bir alternatif var: Hem Uk­ray­na hem de Rusya’nın sö­mü­rü­len ve ezi­len­le­rinin ken­di hükümetlerine karşı dev­rim­ci mücadele yü­rüt­mesi. Le­nin, tam da Birinci Dünya Sa­va­şının ortasında, ulus­lar​ara­sı iş­çi sı­nıfına, opor­tü­nist­le­re ve sosyal şö­ve­nist­le­re kar­şı ideo­lo­jik mücadeleye iliş­kin şu tavsiyede bu­lun­du:

Burjuvalar ve işçi hareketindeki taklitçileri … genelde so­ru­nu bu şekilde ortaya atıyorlar: Ya ülke savunma gö­re­vi­mi­zi esas olarak tanırız ya da ülkemizi sa­vun­ma­sız bı­ra­­rız. Bu sorunun böyle ortaya atılması ta­ma­men yan­lış­tır. Ger­çek sorun şudur: Ya emperyalist bur­ju­va­zi­nin çı­kar­la­rı uğ­runa kendimizi katlettireceğiz ya da sö­­­len­le­rin ço­ğun­luğunu ve kendimizi sistematik bir şe­kil­de, … sa­vaşları ge­nel çapta sonlandırmaya ha­zır­la­ya­ca­ğız.145

7.

7. Emperyalist dünya düzeninin hızlanan istikrarsızlaşmasında
yeni safha

Emperyalist dünya düzeninin hızlanan istikrarsızlaşması


2022 yılında İkinci Dünya Savaşının sona er­me­sinden son­ra ilk defa emperyalist güçler ve güç blokları ara­sın­da­ki durum di­rekt bir askeri çatışmaya tırmandı. Bu olay, aşa­ğı yukarı yetmiş yıl­ de­vam eden emperyalist ba­rış dö­ne­mine son vermiş oldu. Bu­güne kadar el­bette em­per­yalist ül­kelerin orduları ta­ra­fın­dan istila veya ve­ka­let sa­vaş­la­rı mey­dana gelmiştir. Ancak bu savaşlar, ne ka­dar çok vah­şet, ne kadar çok insan hayatının, üretim te­si­sinin ve ya­şam alanının yok edilmesi yaşandıysa da, sa­dece sı­nırlı ve dün­ya si­yaseti açısından tali bir rol oy­na­dılar.

Ukrayna Savaşı ve üçüncü dünya savaşının akut teh­li­ke­siy­le birlikte Kapitalizmin Genel Bunalımı çer­çe­ve­sin­de em­per­yalist dünya düzeninin hızlanan is­tik­rar­sız­laş­ma­sın­da yeni safha ortaya çıkmıştır. Bu du­rum dev­rim­ci bir dün­ya bunalımının tohumunu eki­yor. Böy­le­likle em­per­ya­liz­min genel bunalımlılığı ye­ni bir ni­telik ka­za­nı­yor. Emperyalist dün­ya düze­ninin tüm te­mel çelişkileri sıç­ramalı bir şe­kilde şiddetleniyor.

Açık dünya bunalımı

Ukrayna çatışması ile açık bir siyasi, ekonomik, eko­lo­jik ve askeri dünya bunalımı patlak verdi. Bu ye­ni baş­lan­gıç du­rumu devrimci sınıf mü­ca­de­le­sin­de­ki gö­rev­le­ri birden­bi­re değiştirdi.

1. Açık dünya bunalımı kendini siyasi bakımdan o dö­ne­me ka­darki çok kutuplu olan sistemin artık ev­ren­sel çapta kontrolsüz aksaklıklaraşmesinde gös­te­ri­yor. Bu, şu anki em­peryalist dünya düzenini ve ku­rum­la­rı­nı temelden sarsmaktadır. Devletler hukuku, in­san hakları ve ulus­lararası çapta geçerli si­lah­sız­lan­ma an­laş­ma­la­rı­nın bü­yük çabalar sonucu kabul edilen hü­küm­leri bir­denbire, üze­rine ya­zıldığı kağıttan bile de­ğer­siz olmuştu. BM, NA­TO ve­ya AB gibi ulus­lararası ör­güt­ler bir dizi ül­ke­nin ulu­sal çı­karları arasında patlak ve­ren antagonizmadan146 do­la­yı az çok açık krizlere gir­diler. Nitekim BM’de 193 üye ül­ke­sin­den 53’ü 24 Mart 2022 ta­ri­hli Genel Ku­ru­lun, Rus­ya’­yı Uk­ray­na’daki as­keri ha­rekatlarına der­hal son ver­me­ye ça­ğı­ran bir öner­ge­sine onay ver­medi.147 Tam da gü­nü­müze ka­dar kü­re­sel çap­ta ha­la 1 nu­maralı sa­vaş te­tik­çi­si olan ABD, felç­li BM’­nin ye­ri­ne, (ABD’nin egemen ol­du­ğu) bir “De­mok­rasiler It­ti­fakının ku­rulmasını öner­di.

2. Ekonomik alanda 2018 yılında başlayan ve bu ara­da da­ha da derinleşen dünya ekonomik ve mali krizi te­me­lin­de uluslararası üretimin yeniden ör­güt­len­me­sinde açık bir kriz oluştu.

3. Açık dünya ticareti tehlikeye girmiştir. Bir ticaret sa­va­şı patlak verdi ve Rusya’ya karşı yaptırımlar, az çok tüm em­peryalist ülkelerin ya doğrudan ya dolaylı ola­rak so­kul­du­ğu bir dünya ekonomik savaşına tırmandı.

4. Yeni durumdaki nitel sıçrama kendini, ekolojik ba­kım­dan, sözüm ona güvenlik politi­kasının açık bir şe­kil­de bugüne kadar uy­gulanan çevre poli­ti­ka­sın­dan ön pla­na çıkarılmasında gös­teriyor. Bu yönelim, em­per­ya­list sa­vaş ile birlikte küresel çev­re felaketine ge­çi­şin tüm bi­le­şenlerini dramatik bir şe­kilde arttırıyor.

5. Askeri dünya krizi, uluslararası diplomasiyi ve ken­di etkililiğinin önşartları olan pasifizmi ve em­per­ya­list ba­rı­şı boşa çı­karıyor. Onun yerine neredeyse tüm em­per­ya­list­lerin az çok açık ve aktif bir şekilde üçün­cü dünya sa­vaşını hazırlaması geçiyor.

6. Bu bir dizi ülkede devlet aygıtlarının fa­şist­leş­ti­ril­me­sinden faşizme geçişe kadar uzanan vahim bir sağ­cı­laş­ma ile bağlantılıdır.

7. Onyıllardan sonra ilk defa hem Rusya hem de ABD/​NA­TO nük­leer bir savaşı aktif bir şekilde ha­zır­­yor­lar; bu konuyu maksatla tartışmaya açıyorlar ve teh­li­keleri so­ğukkanlılıkla göze alıyorlar.

8. Dünya savaşının aktif hazırlıklanmasına geçiş, Al­man­ya’da da hem Alman mali-sermayesi içinde hem de ­­met ve bur­juva partileri içinde toplumsal çe­liş­ki­leri şid­det­len­dirmektedir. Ayrıca halk kit­le­le­ri­nin hü­kü­mete ve bur­juva partilerine güveninin düş­tü­ğü kriz de derinleşi­yor.

9. Burjuva ideolojisinin krizi özellikle temel oluş­tu­ran ha­yati ya­lan­la­rının açık krizi olarak de­rin­le­şi­yor. “Ba­rış he­def­li dış politika”, “ticaretle değişim” ya da em­per­ya­list ekolojizmin sayısız varyantları gibi hayati ya­lan­lar bu­güne kadar değiştirilemez sayılırdı. Alman hü­kü­me­ti­nin vadedilen “sosyo-ekolojik transformasyon” gi­bi ye­ni ge­liş­tir­diği hayati yalanlar, yaratıldıktan kısa bir sü­re son­ra yıpranmış durumda.

10. Bugüne kadar çıkan krizler birbirlerini şid­det­len­di­ri­yor: dünya ekonomik ve mali krizi, yeniden-üre­tim sü­re­cin­de­ki farklı yapısal krizler, borç krizi, kü­re­sel çev­re fe­la­ke­ti­ne geçişin hızlanması, burjuva mül­te­ci po­li­ti­ka­sının ve bur­juva aile düzeninin krizi, sa­yısı git­tikçe ar­tan ül­ke­ler­de­ki açlık krizleri, müthiş ölçülerde ar­tan enf­las­yon ve­ya dün­ya çapındaki sosyal krizler. On­lar, dün­ya­nın çoğu ül­ke­sini kapsayan uluslararası top­lum­sal kriz eği­li­mi ha­linde yo­ğun­laşıyor.

11. Çağımızın kapitalizm ve sosyalizm arasındaki temel çe­lişkisi, uluslararası çapta doğrudan çözülmesini zor­la­mak­ta­dır. Bu, asıl anlamdaki sınıf mücadelesine ge­çi­şin nes­nel temelidir.

Lenin devrimci bir durumun genel özellikleri hakkında şun­ları yazdı:

Şu üç ana özelliğe işaret edersek, kesinlikle yanlış yap­mış ol­mayız: 1) Egemen sınıflar için, egemenliklerini de­ğiş­me­yen bir biçimde sürdürmek olanaksız olmuştur; üst ta­ba­ka­la­rın şu ya da bu krizi, egemen sınıfın po­li­ti­ka­­nın krizi öy­le bir çatlağa yol açar ki ezi­len sınıfların hoş­nut­suzluğu ve öfkesi onu yararak hızla ilerliyor. Bir dev­ri­min ger­çek­leş­mesi için, genellikle ‘alt tabakaların’ artık es­ki­si gibi ya­şa­mak is­te­me­me­si yetmez, aynı zamanda ‘üst ta­bakaların ar­tık eskisi gibi yşa­mamaları da ge­re­kir. 2) Ezilen sı­nıf­la­rın yoksulluk ve se­fa­letinin alışılmış öl­çü­le­rin üzerine çık­mış­tır. 3) Kitlelerin hareketlenmesi önem­li öl­çü­de artıyor; on­lar barışçıl­nem­lerde soyup so­ğana çev­ril­melerine ses­siz­ce katlanırken, fırtınalı bir dö­nemde kriz ko­şulları sa­ye­sin­de, fa­kat aynı zamanda biz­zat üst ta­ba­ka­lar ta­ra­fın­dan ba­ğımsız ta­rihsel ey­le­me zor­la­nı­yor­lar.”148

Devrimci olmayan durum aşamasından akut devrimci du­rum aşamasına geçişe öncülük eden, özellikle nesnel fak­tör­lerdir. Öznel faktörün nesnel faktör ile uyuşması bir­den­bire gerçekleşmez; bu gelişme, ancak krizi ha­fif­let­me amaç­lı tedbirlerden ve kamuoyunun manipüle edil­me­sin­den dolayı az çok uzun süren ve önce siyasi yön­lü olan, son­ra da dev­rim­ci hal alan bir mayalanma sü­reci olarak mey­dana ge­lir. Devrimci bir dün­ya bu­na­lı­mı­nın ge­liş­me­si bü­yük öl­çüde ulus­lar​ara­sı sa­nayi pro­le­tar­yasının sı­nıf bi­lin­ci­nin gelişmesine bağ­lı­dır. Sanayi pro­letaryası, mü­ca­de­le­le­ri­ni uluslararası dü­zey­de ko­or­di­ne edip dev­rim­ci­leş­tir­me ye­teneğini ka­zan­ma­lı­ ve halk kit­le­le­ri­nin aktif di­re­ni­şi­ne öncülük etmelidir. Bu sü­re­cin azimli, de­rin dü­şün­ce­li ve is­tikrarlı bir şe­kilde ger­çek­leşmesinin belirleyici fak­törü tüm top­lu­mu et­ki­lye­bi­len marksist-leninist par­ti­le­rin oluşması ve güç­len­me­si­dir.

Yine de devrimci uyanıklık, kitlelerin düşük bi­linçli ke­sim­leri arasında gerici ve hatta faşist bir ta­ba­nın ge­li­şe­bil­me­sini da hesaba katmalıdır. Bundan, ideo­lo­jik alan­da ge­ri­ci antikomünizm ile geleceğe yön verici bi­lim­sel sos­ya­lizm arasındaki çelişkinin doruğa tır­man­mış­lığı belli olu­yor.

Ukrayna’daki emperyalist savaşın somut gi­di­şatını hiç​kim­se kestiremez. Ama savaşın, savaşan taraflarca bi­linç­lice şiddetlendirilmesi, bir de kendi öz di­na­mi­ği, as­ke­ri çatışmanın üçüncü bir dünya savaşına geç­me­si yo­lun­dadır. Bunun altında geçmişte Clausewitz’in keş­fet­ti­ği bir yasa yatıyor:

Savaş bir şiddet hareketidir ve şiddet kullanılmasının her­hangi sınırı yoktur. Her tarafın diğerine iradesini zor­la kabul ettirmek ister; bundan da bir etkileşim doğar ki, kav­ramın içeriğine uygun olarak, çatışmayı ka­çı­nıl­maz­lık­la aşırıya kadar tırmandırır.”149

Emperyalist dünya düzeninin artan hızla is­tik­rar­sız­laş­tı­ğı bu aşamada, esas olarak sadece iki seçenek var: üçün­cü bir dünya savaşının patlak vermesi ya da ulus­larara­sı sos­ya­list devrimin gerçekleşmesi.

Bu değerlendirme, toplumsal gelişimin yasalarına göre ya­pılmıştır ve kamuoyunun yönlendirilmesinde bu ge­liş­me­nin keskinliğinin durmadan hafifsenmesini eleş­ti­ri­yor. Bu aşama­nın, kitlelerin di­re­ni­şin­den, em­per­ya­list­ler arasın­daki çe­liş­ki­ler­den ve­ya sa­va­şan ta­raf­la­rın birinin teslim olmasından do­layı dur­du­rul­ma­ da müm­kündür. Ancak o du­rum­da bile Uk­ray­na Sa­va­şın­dan ön­ceki döneme basit bir geri dö­nüş ol­ma­ya­cak­tır. An­cak bu aşama devam ettikçe, ulus­lar​arası sos­ya­list dev­ri­min stra­teji ve taktiği üçün­cü dün­ya sa­vaşının akut teh­li­ke­si­ne karşı yönelmelidir. Bu stra­teji ve taktik, dev­rim­ci ol­ma­yan durum aşamasından dev­rimci du­rum aşa­ma­sına ge­çişi dünya çapında hız­lan­dır­mayı he­def koy­ma­lı­dır. Em­peryalist hükümetlerin üçün­cü dünya sa­va­şını ak­tif bir şekilde hazırlamaları, çev­renin artan hızla yok edil­me­si ve kriz ile savaş yük­le­ri­nin kit­lelere yük­lenmesi, hal­kı em­per­yalist dünya dü­zeni ile git­tikçe açık çe­liş­ki­ye ite­cek ve mü­ca­de­le­le­ri­nin ge­liş­me­sine yol aça­caktır.

Dünyadaki tüm marksist-leninistler emperyalist dünya dü­zeninin açık krizini uluslararası sanayi proletaryasını ve ge­niş kitleleri devrimcileştirmek amacıyla kullanmak için el­lerinden gelen her şeyi yapmalıdır.

8.Üçüncü dünya savaşına karşı aktif direniş

Kuşkusuz ki işçi sınıfının ve geniş kitlelerin bilinci, ör­güt­lülüğü ve mü­ca­dele tecrübeleri günümüzde henüz em­per­yalist dünya düzeninin artan hızla is­tik­rar­sız­laş­ma­sına ayak uyduramamıştır. Emperyalist çekirdek ül­ke­ler, ulus­la­ra­rasılaşmış ve ülkelerin çoğunda temel yö­net­me yöntemi ola­rak kullanılan küçük-burjuva dü­şünce tar­zı sistemi ne­de­niyle kendi kriz yönetim­leri, ro­ta­sın­dan saptırma, ör­güt­süz­leştirme ve moral bozma ham­le­le­ri için hala önemli öl­çü­de maddi kay­naklara sahip. Ay­nı zamanda devrimci par­ti­lerin ve on­ların uluslararası iş​bir­liğinin za­yıflıklarından ya­rarla­nı­yor­lar.

Emperyalist savaşa karşı aktif direnişin ge­rek­li­li­ği ve ge­lişmesi hakkındaki bilinçlendirici çalışmalar ve bu di­re­ni­şin örgütlenmsi, uluslararası sosyalist devrimin ha­zır­lanma­sı ve gerçekleştirilmesi yolunda nesnel ve öz­nel fak­törün uyuşmasını sağlamanın önünü açı­yor.

Aktif direniş, yeni bir barış hareketinin inşasının bir par­çasıdır. Onun çekirdeği, sanayi proletaryasının ön­der­li­ğinde emperyalizme, faşizme ve savaşa karşı mü­ca­de­le eden bir­leşik cephe olmalı.

Yeni barış hareketi, Almanya’da 8 Mayıs 2022 ta­ri­hin­de dü­zenlenen ve 1500 kişiyle Essen’den Gel­sen­kir­chen’e ya­pı­lan bir gösteri yürüyüşü ve miting ile ilk defa et­ki bı­ra­kan bir şekilde sahneye çıkmış oldu. Çe­kir­de­ği “In­ter­na­tio­nalistisches Bündnis” [Enternasyonalist İt­ti­fak] ta­ra­fın­dan oluşan 24 ör­güt ve birçok birey, gösteri yü­rü­yü­şü­ne ve mitinge çağırmışlardı. Yeni barış ha­re­ke­ti­nin in­şa­sı, eski ba­rış ha­reketinin tüm dürüst güçleriyle iş​bir­li­ğin­de bu­lun­ma­yı da kapsar.

Uluslararası sanayi proletaryasının dünya çapındaki mücadele tecrübeleri

Avrupa’da ilk aylarda özellikle Yunan ve İtalyan iş­çi­ler em­peryalist savaşa karşı mücadeleye cesurca ön­cü­lük et­ti­ler. İtalya’da daha 14 Mart 2022’de Pisa’da Ga­li­leo Ga­li­lei ha­valimanı işçileri, sendikaları Unione Sin­da­ca­le di Ba­se (USB) ile Ukrayna’ya gönderilen “insani yar­dım” olarak ka­muf­le edilen bir askeri hava kargosunu yük­le­meyi red­de­de­rek başarılı çıktılar.

Bunu 6 Nisan 2022’de Yunanistan’ın 70 şehrinde gerici hü­kümete ve NATO’nun savaşa dahil olmasına karşı ya­pı­lan genel grev takip etti. Pire limanındaki tüm faa­li­yet­ler dur­du­ruldu. Ülkenin önemli büyük fabrikalarında, li­man­la­rın­da, toplu taşıma ağlarında ve mağaza ve mar­ket zin­cir­le­rinde kit­le­sel gösteri yürüyüşleri ve grevler dü­zenlendi. Alek­sand­ru­po­lis’in (Dedeağaç) liman işçileri, Uk­rayna Sa­va­şı için gönderilecek ağır silahları ge­mi­ler­den tren va­gon­la­rı­na yük­lemeyi reddetti.

20 Mayıs 2022 tarihinde İtalyan taban sendikaları Bo­log­na’­da “Savaştan çıkılsın, maaşlar ve sosyal har­ca­ma­lar yük­sel­tilsin!” sloganı altında bir genel grev örgütledi. Ay­nı za­man­da 20’den fazla şehirde NATO üslerinin önün­de ey­lem­ler yapıldı.150

Ne var ki bu mücadeleler sık sık birbirinden kopuk ka­lıp, or­taklaşa hazırlanan bir mücadele prog­ra­­na sa­hip de­ğil­ler. Gerekli aktif direniş, ülke sı­nır­la­­nı aşan an­tiem­per­ya­list ve antifaşist işbirliğini ve ko­or­di­nas­yonu ge­rek­ti­ri­yor.

Pasifist hayallerin aşılmasının gerekliliği

Almanya’da halk kitlesinde genel barış arzusu ve an­ti­fa­şist bilinç kök salmış durumdadır. Ukrayna Sa­va­şı baş­la­dık­tan hemen sonra Almanya’da yaklaşık 835.000 in­san ba­rış için gösteri yaptı. Ne var ki emperyalist sa­va­şa ve tüm sa­vaş kışkırtıcılarına karşı aktif direnişe ha­zır ol­mak ge­rekiyor. Bunun için barışsever insanlar, üçün­cü dün­ya sa­vaşının akut tehlikesi konusunda yay­gın olan kü­çüm­se­me eğilimini ve her türlü pasifist ha­ya­li aş­mak zo­run­da­dır.

Revizyonist güçler, hala 1990/91 öncesindeki bü­rok­ra­tik-kapitalist SSCB’nin ardından üzülüyor; durumun şu an­ki tır­ma­nışından tek taraflılıkla emperyalist NA­TO’­yu so­rum­lu tutu­yorlar, Putin’in gerekçelerini hiçbir eleş­tiri yap­ma­dan benimsiyor­lar veya pasifist hayaller ya­yı­yor­lar. Re­viz­yonist “Rusya Komünistleri” (KPKR) par­ti­si şu açık­la­ma­da bulundu:

Vatanımızın komünistleri ve yurtseverleri olarak Uk­ray­na’­da özel harekat yürütme kararını destekli­yoruz.”151

Rus yeni-emperyalizmi önünde ne kadar utandırıcı bir diz çök­me! Vla­dimir Putin, Lenin ve Stalin gibi ko­mü­nist­le­rin yü­zü­ne tükürüp onları Ukrayna’nın kendi kaderini ta­yin et­me hak­kını tanıma­larıyla suçlamamış mıydı?152

SDAJ153 Başkanı Andrea Hornung, Rusya’yı ‒ DKP yö­ne­ti­mi­nin aksine ‒ emperyalist bir ülke olarak gör­düğü hal­de şu uyarıda bulunuyor:

Rusya ile NATO’nun aynı derecede saldırgan ol­duk­la­­nı iddia eden, eşit mesafe tutan her türlü görüşten uzak dur­ma­lı­yız.154

Somut durumun somut tahlili ne kadar iyi ayrım yap­ma tutumunu gerektirirse de, tutumun her şeyden ön­ce net olmasını ge­rek­tirir. İddia edilen “eşit mesafe tut­ma”­ya karşı uyarı ‒ Andrea Hornung’un yaptığı gibi ‒ Rus­ya’­yı “daha iyi emperyalist” diye beğendirmeye kadar git­me­melidir:

Fakat Rusya, NATO karşısında savunma du­ru­mun­da­dır ve biz marksist olarak bunu göz ardı edemeyiz.155

Savaşta saldırı ve savunma, birbirinden ayrılamaz iki ha­re­ket biçimidir. Bir savaş, sadece savunma amaçlı ol­du­ğu id­di­asıyla mı adil oluyor? Kim ki bir emperyaliste, şu anda “sa­vunma durumunda” ol­du­ğu gerekçesiyle sa­hip çıksa, em­per­ya­liz­min ve em­peryalist savaşın sınıfsal ni­teliğini in­kar eder. Bu tu­tum, duruma göre, ya şu ya bu em­per­ya­lis­tin sa­vunulmasına yol açar ve böylece sos­yal-şo­ve­nist bir tu­tuma düşer.

Şüphesiz ki, uzun yıllar önce SPD, sonra da “Sol” par­ti baş­kanlığını ya­pan Oskar Lafontaine, şu anki em­per­ya­list sa­vaş hakkında yaptığı gerçekçi analizle etki bırakı­yor; bu sa­va­şın kesin karşıtlarından biridir. Fakat o, ay­nı za­man­da emperyalizmin savaş yapmadan var ola­bi­le­ce­ği ha­ya­lini yayıyor. Örneğin 17 Mart 2022de “Sol” par­ti­sin­den çı­kı­şı için Barış politikası ilkelerini artık ‘Sol’ par­ti­sin­de da­hi or­ta­dan kaldırıldı ge­rek­çesini ver­di.156

Ne var ki bu “barış politikası ilkeleri*, emperyalist güç­ler ara­sında “farklı çıkarların dengelenmesi* yoluyla ger­çek­le­şe­bi­le­ceği sanılan emperyalist barışa ilişkin kü­çük-bur­ju­va pa­sifist hayallerden başka bir şey de­ğil­di. Ül­ke­le­rin eşit­siz ge­lişmesi emperyalizmin özel­lik­le­rin­den biri ol­du­ğun­dan do­layı, çokça övülen çıkar den­ge­lenmesi ya­sal­lık­la be­lirli bir nok­ta­dan sonra artık iş­le­mez duruma gelir. Bu du­rumda em­per­ya­list güçlerin dün­ya egemenliği elde et­me mü­ca­de­le­si de em­peryalist sa­vaş çerçevesinde şid­det yön­tem­le­riy­le de­vam ede­cek­tir. Her kim ki em­per­ya­list sa­vaş­ları or­tadan kal­dır­mak is­tiyorsa, on­ların ya­sal ne­den­le­ri­ni or­tadan kal­dır­ma­ya ve emperyalizmi yen­me­ye ha­zır ol­ma­lıdır.

Günümüzde, emperyalist dünya düzenindeki de­ği­şik­lik­leri derinden anlamak için aktif proleter di­re­ni­şin önem­li siyasi ve ideolojik temellerini bilmek şarttır. Ak­ti­vist­ler, bir dizi yeni-emperyalist ülke ortaya çıktığını ve ideo­lojik alanda küçük-burjuva sosyal-şovenist, kü­çük-burjuva antikomünist ve küçük-bıırjuva opor­­nist dü­şünce tarzından etkilenemez olmak ge­rek­tiğini an­la­ma­lı­dır­lar.

Aktif direnişin strateji ve taktiği

Dünya savaşı tehlikesine karşı aktif di­re­ni­şin strateji ve tak­tiğinin hedefi, uluslararası işçi sınıfının stra­te­jik sa­vunma durumundan stra­te­jik atılıma geçip sos­yalist dev­rime kadar ilerlemesidir. Bu strateji ve tak­tik ilk defa Rus­ya’da 1917 yılında Ekim Devrimi’nde ba­şa­rıyla ger­çek­leş­tirilmiştir. Ak­tif direniş, marksist-le­ni­nist­lerin kit­le­leri doğ­rudan ha­re­ke­te geçirip ön­der­lik et­me ye­te­ne­ği­ni da­ha yüksek düzeyde ge­liş­tirmesini ge­rek­tiriyor.

Aktif direniş ile protestolar arasında nitel bir fark var. MLPD’­nin programında şöyle yazıyor:

Aktif halk direnişinin geliştirilmesi … tekellere ve dev­le­te karşı mücadeleci kitle eylemleridir.”157

Aktif direniş sistematik bir şekilde teşvik edilip ge­liş­ti­ril­melidir:

Halk kitlelerine aktif direnişe geçişi kolaylaştırmak için, fabrikalarda ve mahallelerde onların bilinç dü­ze­yi­ne uy­gun direniş eylemleri örgütlenmeli, eylem birliği güç­len­di­ril­meli ve direniş grupları kurulmalıdır.”158

Aktif di­re­niş sadece bilinçlendirici çalışmalarla bir­lik­te ge­lişebilir:

  • Savaşa karşı çıkmak, korku, hoş­nut­suz­luk, ahlaki öf­ke, ha­reketsizlik ve pasiflikten, pratik faa­li­yete iler­le­me­li.

  • İçinden geldiği gibi haksız savaşı kınamaktan, em­per­ya­list dünya düzeninin yasallıkla savaş doğurduğu an­la­yı­şı­na ilerlemeli.

  • Küçük-burjuva düşünce tarzı sisteminin tertip ettiği ro­ta­sın­dan sap­tır­ma, örgütsüzleştirme ve moral boz­ma ham­le­le­rin­den et­kilenmekten, pro­leter sınıf tav­­na iler­le­me­li.

  • Salt direniş eylemleriyle kalmaktan, atılımcı mü­ca­de­le bi­çim­le­rine iler­lemeli.

  • Ka­muoyu­nun psikolojik savaş hazırlanması ve uy­gu­lan­ma­sı yoluyla manipüle edilmesi ile başa çık­mak­tan, savaşın toplumsal nedenleri hakkında ak­tif ay­dın­lat­ma ve bi­linç­lendirme çalışmalarına iler­le­meli.

  • Antikomünizmle başa çıkmakla kalmaktan, “An­ti­ko­mü­niz­me Fır­sat Verme!” hareketine aktif olarak ka­tıl­ma­ya iler­lemeli.

  • İçinden geldiği gibi savaşa karşı faaliyetlerle ye­tin­mek­ten, ak­tif di­re­niş ve sosyalizm mücadelesinde ör­güt­len­me­ye iler­lemeli.

Bu durumun marksist-leninistlerin yardımıyla tanınıp bi­linç­li özümsenmesi, işçi sınıfının ve geniş kitlelerin pra­tik­te kazandığı ­cadele tec­rü­belere bağlıdır. Halk kit­le­le­ri, kriz ve sa­vaş yükle­rinin müthiş bir öl­çü­de kit­le­le­rin sır­­na yük­len­me­si, ordu birliklerinin sa­vaş ha­rekat­la­rı­na gön­de­rilmesi, ye­dek askerlerin or­du­ya çağ­rıl­ma­sı, de­mok­ra­tik hak ve öz­gür­lüklerin as­kı­ya alın­ma­sı vb. ön­lem­leri ya­şayıp tecrübe ka­za­na­cak­lar.

Gençler arasında antimilitarist mücadele özel önem ka­zanıyor. Bu mücadele, Alman ordusu Bundeswehr’in okul­lardaki pro­pa­gan­dası, bilimsel araştırmanın ve üni­ver­si­te eğitiminin mi­li­ta­rist­leşmesi vb. uygulamalara yö­ne­lik pra­tik aktivitelerini, kendi etüd ve öğ­retim ça­lış­ma­la­rıy­la birleştiriyor. Militarist pro­pa­gan­da­nın, ırkçı et­nik de­ma­go­jinin ve faşist ideolojinin etki ka­zan­masına kar­şı ise ­şün­ce tarzı için mü­ca­de­le vermek esas­tır.

Mücadeleci kadın hareketi önünde hiç de kolay ol­ma­yan bir görev duruyor: kadınların ço­ğun­lu­ğu­nu em­per­ya­list savaşa karşı birleştirmek ve işçi ha­re­ke­ti ile ak­tif halk di­renişinin birbiriyle bağlanmasında belirlexyici hal­ka ola­rak ça­lış­mak.

Aktif direniş, kitlelerin sosyal kazanımlarını koruma ve ge­nişletme mücadelesi, savaş ve kriz yüklerinin hal­kın sır­tı­na yüklenmesine karşı mücadele ve de­mok­ra­tik hak ve öz­gürlükler mücadelesi ile sıkı bağ­lan­tı ku­ru­yor.

Günümüzde gerekli olan aktif direnişin önemli amaç­la­rın­dan biri özellikle de Uk­ray­na’­nın işçi sınıfı ve ge­niş kit­le­le­riy­le sarsılmaz da­ya­nış­ma göstermektir. Bu­gün Rus­ya’­nın em­per­ya­list saldırı­sına karşı verdikleri mü­ca­de­le­de, ay­nı za­man­da NATO ve AB adına belaya gir­mesi is­ten­diği için halk ola­rak çok kanlı bedel ödü­yor­lar.

Aktif direniş için net talepler içeren bir program ge­rek­lidir:

Üçüncü dünya savaşı hazırlıklarına karşı aktif direniş!

Rusya saldırısına derhal son versin, Ukrayna’daki tüm Rus birlikleri geri çekilsin!

Rusya tüm savaş hasarları için tazminat ödemeli, in­san hak­ları ihlalleri ödün verilmeden cezalandırılmalı!

Ukrayna, askeri tarafsızlığa geçmeli, Ukrayna-Rusya sınırın­da askerden arındırılmış bölge yaratılmalı!

Tüm NATO birlikleri ve Doğu Avrupa’da yerleştirilen silahlar geri çekilmeli!

NATO ve diğer savaş ittifaklarının yanı sıra KGAÖ159 gibi kar­şı-devrimci müdahale kuvvetleri dağıtılsın!

Haksız sa­vaş­la­ra silah sevkiyatı ve lojistik destek yapılmasın!

Antiemperyalist kurtuluş hareketlerine karşı uygu­lanan si­lah ambargoları kaldırılmalı!

Nükleer silahların ilk kullanımından bağlayıcı bir şekilde vaz​geçilmeli ‒ tüm nükleer, biyolojik ve kimyasal silahlar ya­saklanmalı ve imha edilmeli!

Bundeswehr ordusunun silahlanma planları geri çekilsin ‒ 100 mil­yar Euroluk “Özel Fon” feshedilmeli!

Tüm Alman askerleri yurt dışından geri çekilsin!

Kriz ve savaşın yükleri kitlelerin sırtına yüklenmesin! Üc­ret ve maaş­lara ek zam için mücadele!

Çevrenin korunması için acil ve etkili tedbir alın­ma­lı! Çev­reyi emperyalist kâr ekonomisinden ve sa­vaştan kurtarın!

Aktif direniş için geniş demokrasi, partilerüstülük, an­ti-fa­şist ve enternasyonalist temelde ideolojik açık­lık, de­mok­ratik bir tartışma kültürü ve mali ba­ğım­sız­lık gibi eşit haklarda işbirliği prensipleri vaz​ge­çil­mez­dir.

Emperyalist güçlere ve bloklara karşı aktif direniş, em­per­yalizmden üstün güç olma perspektifiyle ge­liş­ti­ri­lip ör­gütlenmelidir. Gelinen noktada öncelikle ele alın­ma­sı ge­reken görev, dünya çapında, ICOR41 ile ILPS’nin160 or­tak çağ­rı­sın­da ön­gö­rüldüğü gibi,161 antifa­şist ve an­ti­em­per­ya­list birleşik cepheyi ge­liş­ti­rip güç­len­dir­mek­tir.

Devrimci dünya örgütü ICOR, savaş başladıktan ön­ce ve sonra çıkardığı kararlarla net tavır almıştır.162 Ara­la­rın­da Uk­rayna ve Rusya’nın da olduğu birçok ül­ke­de­ki üye ör­güt­le­ri savaş karşıtı ey­lem­leri destekliyor, em­per­ya­lizm hak­kın­da aktif ay­dın­lat­ma çalış­maları ya­pı­yor ve sos­ya­lizm güç­lerini güç­len­diriyorlar. Nitekim Ulus­lar​ara­sı Ko­or­di­nas­yon Ko­mitesi’nin (ICC) Mayıs 2022’­de­ki ola­ğan​üstü top­lan­tı­sın­da yapılan açıklama­sı­nın baş­lığı şöy­le­dir:

“Üçüncü bir dünya savaşını sosyalizm güçlerini güç­len­di­re­rek önleyelim.”

Ancak ICOR’un ve birleşik cephe güçlerinin birliğinin sağ­lanması için de mücadele etmek gerekir. Bu birlik, kü­çük-bur­juva sos­yal-şovenist düşünce tarzının et­ki­siy­le ve­ya üçün­cü bir dün­ya savaşı hazırlıklarının “Av­ru­pa ile sınırlı bir şeydir” diye küçümsenmesiyle ba­şa çık­ma­lı.

ICOR’u bekleyen belirleyici ve hayati sınav, dünya ça­pın­da­ki iş​bir­liğinde proleter en­ter­nas­yo­na­liz­mi or­tak pra­tik ey­lem­lerle ger­çek­leştirerek yeni bir ni­te­li­ğe ka­vuşturup ka­vuş­tu­ra­ma­yacağı olacaktır. Bu, ICOR ör­­­nün güç­len­di­ril­mesinin ya­nı sıra, giderek da­ha faz­la ül­ke­de dev­rim­ci par­tilerin in­şa edilip kay­da de­ğer öl­çü­de güç­len­di­ril­me­si ile bir­likte pra­tik işbir­liği ve ko­or­di­nas­yo­nun ilerletil­me­sini de içer­mek­te­dir.

Bu durumda tüm devrimci marksist-leninistler için, Le­nin’in de dediği gibi sadece ileriye giden yol vardır:

Proletaryanın devrimci sınıf mü­ca­de­le­siyle bir bağlantı ku­rul­madığı barış mücadelesi, aşırı duy­gusallığa kapılan ve­ya halkı yanıltan burjuvaların pasifist boş laflarından baş­ka bir şey değildir. … Dolayısıyla biz kitlelere em­per­ya­liz­mi yık­makta yardımcı olmalıyız. Emperyalizm ber­ta­raf ol­mazsa il­hak­sız bir barış imkansızdır. Elbette em­per­ya­liz­min­kılma için gereken mücadele zordur ama, kit­leler bu zor ama gerekli mücadele hakkındaki gerçeği ta­­ma­lı. Kit­le­ler, barışın emperyalizmi bertaraf etmeden sağ­la­na­bi­le­ce­ği umu­duyla uyutulmamalıdır.”163



Broşürün konusuna ilişkin başka kitaplar



Stefan Engel, Küreselleşme Tanrılarının Günbatımı

Bu kitap, uluslararası üretimin 1990’li yıllarda başlayan kapitalistçe ye­ni­den örgüt­len­me­sini ve bu yeniden örgütlenmesinin emperyalist dünya sis­te­mi üzerinde­ki ekono­mik, sisyasi ve askeri etkilerini inceliyor.

Ek: Stefan Engel, Burjuva ekonomi-politiğinin iflası
Marksist-leninist kriz teorisine bazı katkılar

Ekte, 2008’de patlak veren ve 2014 yılına kadar süren dünya ekonomik ve ma­li krizi marksist-leninist görüş açısından inceleniyor.
(Almanca baskı: 2009, 52 s. (ISBN 978-3-88021-373-9)

Türkçe baskı: 2011, 640 s. (ISBN 978-975-7919-56-8)

Almanca baskı: 2003, 592 s. (ISBN 978-3-88021-340-2)

Stefan Engel, Uluslararası Sosyalist Devrimin Şafağı

Emperyalist dünya sisteminin uluslararası üretiminin yeniden örgütlenmesi, dev­rim­ci­le­ri ve marksist-leninistleri yeni zor görevlerle karşı karşıya ge­ti­rip, yeni gelişmeden sos­ya­lizm mücadelesi için önemli sonuçlar çı­kar­mayı ge­rektirmektedir.

Türkçe baskı: 2017, 621 s. (ISBN 978-605-66680-6-4)

Almanca baskı: 2011, 620 s. (ISBN 978-3-88021-380-7)

Stefan Engel
Yeni-Emperyalist Ülkelerin Ortaya Çıkışı Üzerine

Bu broşür, Uluslararası Sosyalist Devrimin Şafağı kitabında ilk kez, bir di­zi yeni em­peryalist ülkelerin ortaya çıktığı tezinin bilimsel kanıtını su­nu­yor.

Türkçe baskılar: 2017, 79 s. (ISBN 978-3-88021-479-8)

2019, 75 s. (ISBN 978-975-8674-77-0)

Almanca baskı: 2017, 81 s. (ISBN 978-3-88021-462-0)

Stefan Engel

Katastrophenalarm! Was tun gegen die mutwillige
Zerstörung der Einheit von Mensch und Natur?

Bu kitap çevre krizini, onun tüm insan yaşamını tehdit eden çevre fe­la­ke­ti­ne geçişini ve mutlak egemenliğe sahip uluslararası süper-tekellerin bu ge­liş­meden nasıl sorumlu olduğunu tahlil ediyor.

İngilizce baskı: XXX, 316 s. (ISBN 978-3-88021-403-3)

Almanca baskı: 2014, 336 s. (ISBN 978-3-88021-405-7)

1Baerbock wirft Putin menschenverachtende Wahnvorstellungen und eis­kalte Lügen vor, rnd.de 24.2.2022

2Regierungserklärung von Bundeskanzler Olaf Scholz am 27. Fe­bru­ar 2022, bundesregierung.de

3Die Rede von Wladimir Putin im Wortlaut, zeit.de 24.2.2022

4Willi Dickhut, Krieg und Frieden und die sozialistische Revolution, Stutt­gart, 1983, s.8 ‒ a.b.ç., y.k.

5Cari von Clausewitz, Savaş Üzerine, Eriş Yayınları, s.30

6Lenin, Emperyalizm Kapitalizmin En Yüksek Aşaması, Eriş Ya­yın­la­rı, s.​10

7Stefan Engel’in 2003 yılında çikarılan “Küreselleşme” Tanrılarının Gün­ba­tımı başlıklı kitabı uluslararası üretimin yeniden ör­güt­len­me­si üze­ri­ne kap­samlı bir analiz sunuyor.

8Aralarında BRICS ülkeleri Brezilya, Rusya, Hindistan, Çin ve Gü­ney Af­rika, MIST ülkeleri Mexika, Endonezya, Güney Kore ve Türkiye bu­lu­nuyor. Ayrıca Arjantin, Suudi-Arabistan, Katar, Birleşik Arap Emir­lik­leri ve İran da bu tür devletlerin arasında yer almaktadır.

9Gesellschaft zur Förderung wissenschaftlicher Studien zur Ar­bei­ter­be­wegung (GSA) e.V. tarafından, Dünya Bankası ve ILO’nun 2019 yı­lın­da sunduğu verilere dayanılarak yapılan he­saplamalar

10Aynı anda birden fazla güç dengesi içinde bulunarak

11Alıntı Malte Lehming, Ohne die Ukraine ist Russland keine GroB­macht, ta­gesspiegel.de 22.2.2022’den alınmıştır

12Access2Markets, EU-Ukraine Deep and Comprehensive Free Trade Area, trade.ec.europa.eu

13Maria Illner, Russland in Afrika: Wie der Kreml antiwestliche Stim­mung an­heizt, web.de 16.4.2022

14Matthew Kroenig, foreignpolicy.com

15Joe Biden’in 26.3.2022 tarihinde Varşova’da yaptığı konuşma, usem​bassy.gov 28.3.2022

16Vice Foreign Minister Le Yucheng Attends and Addresses the Fourth In­ternational Forum on Security and Strategy, fmprc.gov.cn 19.3.​2022 ‒ kendi çevirimiz

17Phoenix vor Ort, ardmediathek.de 24.5.2022

18Bürokratik kapitalizme dönüşüp yozlaşmış eski Sovyetler Birliği’nin iş­let­me, devlet ve parti yönetimi mensupları. SSCB dağıldıktan son­ra pi­ya­saya ha­kim olan kamu iktisadi teşebbüsleri ken­dilerine mal et­ti­ler.

19Frankfurter Rundschau, 25.4.2022

20Wolodymyr Selenskyj fordert Rückgabe der Krim, zeit.de 23.8.2021

21Ukraine gehört zur europâischen Familie, tagesschau.de 8.4.2022

22demokratiematrix.de 20.5.2022

23Thomas Gerlach, Reichster Oligarch der Ukraine: Der Strip­pen­zie­her, taz.de 23.3.2022

24Andreas Ernst, Welche Rolle spielen die ukrainischen Oligarchen im Ab­wehr­kampf gegen Russland?, nzz.ch 2.5.2022

25A.g.y.

26Kosova eskiden Yugoslavya’nın özerk bölgelerinden biriydi. Par­la­men­to­su 2008 bağımsızlığını ilan etti.

27“Partnerschaft für den Frieden: Rahmendokument”, 10.1.1994, NA­TO, Si­cherheit durch Partnerschaft, 2005, s.5

28Martin A. Smith, Partnerschaft. Kalter Krieg oder Kalter Frieden?, Aus Politik und Zeitgeschichte dergisi, bgb.de 1.4.2009

29Stefan Engel, “Küreselleşme” Tanrılarının Günbatımı, Essen, 2011, s.​501

30Lenin, “Avrupa Birleşik Devletleri Sloganı Üzerine”, Marx-Engels-Mark­sizm, Sol Yayınları, 1990, s.239.

31ifw-kiel.de 10.5.2022

32NATO’ya üye 30 ülkenin dışında toplantıya katılan devletler şun­lar­dır: İsveç, Finlandiya, Avusturya, İrlanda, Kıbrıs, Malta, İsrail, Ka­tar, Ken­ya, Tunus, Avustralya, Japonya, Güney Kore ve Ukrayna.

33Mehr Fortschritt wagen. Bündnis für Freiheit, Gerechtigkeit urıd Nach­hal­tigkeit“, Koalitionsvertrag 2021-2025 zwischen SPD, Bünd­nis90/Die Grü­nen und FDP, s.145/146

34Blinken und Austin in Kiew, tagesschau.de 25.4.2022

35Deutscher Bundestag, Drucksache 20/1550 20/1550

36rnd.de 26.4.2022

37Internationale Politik 5/2000, S. 82, Alıntı Stefan Engel, “Küresel­leş­me” Tan­rılarının Günbatımı kitabından alınmıştır, Essen, 2011, s.​523.

38Rechtsfragen der militärischen Unterstützung der Ukraine durch NA­TO-Staaten zwischen Neutralität und Konflıktteilnahme, Wis­sen­schaft­liche Dienste, Deutscher Bundestag, 16.3.2022

39swr.de 11.5.2022

40Willi Dickhut, Strategie und Taktik im Klassenkampf, I. Teil, RE​VO​LU​TIO​NÂRER WEG 20, Stuttgart, 1981, s.52

41Devrimci Parti ve Örgütlerin Uluslararası Koordinasyonu

42MLP’li bir yoldaşın MLPD’ye 12.03.2022 tarihinde yazdığı bir mek­tup ‒ kendi çevirimiz

43Rus parlamentosu

44RKRP’nin 24.02.2022 tarihli açıklamasından, rkrp-rpk.ru ‒ kendi çe­vi­ri­miz

45Wer beherrscht die EU?, unsere-zeit.de 14.4.2017

46Patrick Köbele, Frieden geht nur mit Russland und China, unsere-zeit.​de 13.4.2022

47Vladimir İlyiç Lenin (1870 d. -1924 ö) dâhi marksist teorisyendi; 1917 pro­leter Ekim Devrimi’ne ve Sovyetler Birliği’ndeki sos­ya­liz­min in­şa­sı­na önderlik etti.

48Josef Stalin Lenin’in yakın mücadele arkadaşlarından biri, 1922’den 05.03.​1953 tarihindeki ölümüne kadar SBKP (Bolşevik)’in Genel Sek­re­te­ri ve uluslararası marksist-leninist, devrimci ve işçi hareketinin ta­nın­mış önderiydi.

49Wladimir Putin, Rede an die Nation vom 21.2.2022, zeitschrift-ost​europa.de

50Mathias Brüggmann, İst Putin der zweite Stalin?, handelsblatt.com 23.3.​2022

51Die Befreiung der Ukraine, Burt Lancaster’in katılımıyla üretilen, Der un­ver­gessene Krieg başlıklı Amerikan belgesel dizisinin 13. bö­lü­mü

52Grzegorz Rossolinski-Liebe, Als Volksheld verehrt, als Schurke ge­schmäht, spiegel.de 26.4.2022

53deutschlandfunkkultur.de 13.4.2022

54Krieg gegen alles, was Demokratie ausmacht, tagesschau.de 29.4.​2022

55Florian Schillat, Warum die Ukraine der EU nicht rasch beitreten wird, stern.de 1.3.2022

56A.g.y.

57Ein Leben unterhalb der Armutsgrenze, humedica.org 27.4.2021

58de.statista.com 24.5.2022

59Russische Grâueltaten und Streikverbot durch die ukrainische Re­gie­rung, rf-news.de 13.4.2022

60Daha önce mülteci krizi ve korona pandemisi gerekçesiyle ola­ğan​üs­tü hal ilan edil­miş­ti.

61Orn regiert in Ungarn weiter per Notstand, tagesschau.de 25.5.​2022

62proasyl.de 1.4.2020

63tagesschau.de 25.5.2022

64deutschlandfunk.de 27.3.2020

65NATO’ya üye olan herhangi bir ülkesinin silahlı saldırıya uğraması du­ru­mun­da NATO Ant­laşmasının 5’inci maddesine göre diğer NATO ül­ke­le­ri, il­gi­li ülkenin imdadına askerle yetişmekle yü­küm­lüdür.

66“Notverordnung über Sicherheitsmaßnahmen“; alıntı, Willi Dickhut, Der staatsmonopolistische Kapitalismus in der BRD, Bölüm II, Stutt­gart, 1979, s.253’ten alınmıştır.

67Marie Illner, CDU-Chef Merz bei “Maybrit Illner”: Harsche Kritik von der Op­po­si­tions­bank, web.de 8.4.2022

68Arne Perras, Wie Indien eine Isolation Putins erschwert, sueddeut​sche.de 17.3.2022

69fr.de 10.5.2022

70rnd.de 25.4.2022

71handelsblatt.com 12.3.2022

72Maja Brankovic, Marcus Theurer, BASF-Chef im Interview: “Wollen wir se­henden Auges unsere gesamte Volkswirtschaft zerstören?”, faz.net 4.4.2022

73Jan Dams, Philipp Vetter, Es gibt wenig Sinn, sich selbst schârfer zu be­stra­fen als den Aggressor, welt.de 7.3.2022

74Bulletin der Bundesregierung Nr. 37-1, 23.3.2022

75Yeşiller partisi, Hür Demokrat Partisi FDP ve Almanya Sosyal De­mok­rat Partisi SPD tarafından oluşan üçlü koalisyon, çev.

76Habeck: “Haben hart für Ölembargo gearbeitet”, zdf.de 2.5.22

77Suitbert Cechura, Inflation, Krieg, Spekulation, heise.de 8.4.2022

78Anton Riedl, Diese Ölspekulationen bieten bis zu 50 Prozent Ge­winn­chan­ce, wiwo. de 18.5.2022

79n-tv.de 28.5.2022

80Almanya’nm bazı önemli uluslararası tekellerinin 2018 yılındaki sa­tış­la­rının / üretiminin yurt dışı oranları şöyle (yüzde olarak): BASF 88,9/​71,6 ‒ Sie­mens 86,4 /79,2 ‒ VW 88,7 / 79,1 ‒ ThyssenKrupp 70,8 (dış sa­tış­lar)

81dpa, Nato-Generalsekretär: Freiheit ist wichtiger als Freihandel, zeit.de 24.5.2022

82Baerbock ruft zum Kampf gegen Hunger auf, n-tv.de 14.4.2022

83“Küreselleşme” Tanrılarının Günbatımı, s.571

84Coral Davenport, As Gas Prices Soar, Bidens Climate Ambitions Sput­ter, nytimes.com 1.4.2022

85Dr. Hans Christoph Atzpodien, Sicherheit als “Mutter” aller Nach­hal­tig­keit ‒ Zur aktuellen “Systemrelevanz” von innerer und äußerer Si­cher­heit, Behörden Spiegel Newsletter Ver­tei­di­gung. Streitkräfte. Wehr­technik, 1.10.2020

86Habeck prâsentiert sein “Osterpaket”, tagesschau.de 6.4.2022

87Şovenizm aşırı milliyetçilik anlamına gelirken sosyal-şovenizm ise şo­venizmi demagojik bir şekilde sahte sosyal veya sahte ekolojik bir görünüşle gü­zel­leş­tir­meye ve meşrulaştırmaya çalışıyor.

88manager-magazin.de 8.3.2022

89Michael Barbaro, Biden’s Climate Shift, nytimes.com 12.4.2022 ‒ kendi çe­virimiz

90U.S. Energy Information Administration, Şubat 2021

91statista.com 21.2.2022

92unfccc.int 29.4.2022

93epa.gov Nisan 2021

94Scholz, Habeck und Lindner sprechen nach Klausurtagung, focus.de 4.5.2022

95sueddeutsche.de 4.3.2022

96Julian Olk, Klaus Stratmann, Bundesregierung akzeptiert Erdgas für den Übergang, handelsblatt.com 21.1.2022

97tagesspiegel.de 2.2.2022

98BDI, Zeitenwende ‒ Ausstieg aus russischer Energie, bdi.eu 6.4.2022

99spektrum.de 4.3.2022

100Discours du Président de la République au Creusot sur l’Avenir du Nu­cléaire”, 8.12.20 ‒ kendi çevirimiz

101thebulletin.org 27.4.2022

102armscontrol.org Nisan 2022

103asiatimes.com 14.11.2021

104army.mil14.3.2022

105Hannah Lüdert, Christoph von Lieven, Was bewirkt eine Atom­bom­be?, green­peace.de 31.3.2022

106A.g.y.

107Nina Tannenwald, Limited’ Tactical Nuclear Weapons Would Be Ca­ta­stro­phic, Scientific American, 10.3.2022 ‒ kendi çevirimiz

108futurezoııe.at 11.2.2022

109handelsblatt.com 29.7.2020

110Global top 15 wind türbine OEMs: market share 2020, Wood Mac­ken­zie, 29.4.2022 ‒ kendi hesaplarımız

111zeit.de 8.8.2021

112P. Griffin, The Carbon Majors Database, CDP Carbon Majors Reports 2017

113IAE, Coal, Analysis and forecast to 2024, s.12/35

114ourworldindata.org 10.6.2022

115A.g.y.

116ourworldindata.org 24.3.2022

117tagesschau.de 6.5.2022

118welthungerhilfe.de 17.5.2022

119tagesschau.de 8.4.2022

120freitag.de 1.4.2022

121sipri.org 25.4.2022

122earth.org 12.11.2021

123businessinsider.de 25.2.2022

124vice.com 24.2.2022

125Stefan Engel, Die Krise der bürgerlichen Ideologie und des Op­por­tu­nis­mus, Essen, 2022, s.242

126Joe Biden, Rede auf der Münchner Sicherheitskonferenz, de.usembas​sy.gov 19.2.2021

127Vladimir Putin, Rus ile Ukraynalıların tarihsel birliği üzerine, kremlin.​ru 12.7.2021 ‒ kendi çevirimiz

128Lenin, RSDİP Yurtdışı Seksiyonları Konferansı, Seçme Eserler, 5. cilt, s.142 ‒ çev. S.N.Kaya

129de-academic.com 30.4.2022

130derstandard.de 3.3.2022

13116.12.1997 tarihli Deutsche-Welle-Gesetz, BGBl. I, s.3094

132BÜNDNIS 90/DIE GRÜNEN, Bundestagswahlprogramm 2021, s.244

133Grünen-Mann Hofreiter fordert neue Ukraine-Politik, focus.de 6.4.​2022

134Biografie Anton Hofreiter, was-war-wann.de 28.4.2022

135Offener Brief an die Grünen, gruene-linke.de 4.3.2022

136Alıntı Dieter Ilius, “Wir sind im Krieg … Jetzt heiBt es, militârisch zu han­deln“, rf-news.de 5.3.2022’den alınmıştır.

137Thüringens Ministerprâsident Ramelow übt vehemente Kritik an der eige­nen Partei, rnd.de 18.5.2022

138= Kommunistische Partei Deutschlands [Almanya Komünist Partisi], 1918-1956 yılları arasında Almanya işçi sınıfının devrimci partisiydi, çev.

139deutschlandfunk.de 14.1.2019

140Markus Decker, Melnyk kritisiert Scholz, rnd.de 20.5.2022

141Alıntı Florian Hassel, Ultrarechte Verteidiger von Mariupol, sueddeut​sche.de 1.4.2022’den almmıştır.

142A.g.y. ve mdr.de 19.11.2019

143presseportal.zdf.de 11.3.2022

144rnd.de 3.5.2022

145Die Stellung zur Frage der Landesverteidigung, Lenin, Eserler, 23. cilt, s.161

146uzlaşmaz çelişki

147rnd.de 24.3.2022

148Der Zusammenbruch der II. Internationale, Lenin, Eserler, 21. cilt, s.​206

149Cari von Clausewıtz, Savaş Üzerine, Eriş Yayınları 2003, s.16

150rf-news.de 23.5.22

151Başkan Çugayev uluslararası durumun detaylı bir analizini yaptı, kom​ros. info 30.3.2022 ‒ kendi çevirimiz

152Wladimir Putin, Rede an die Nation vom 21.2.2022, zeitschrift-ost​europa.de

153Sozialistische Deutsche Arbeiterjugend [“Alman Sosyalist İşçi Genç­li­ği”], Alman Komünist Partisi’ne DKP bağlı olan gençlik örgütü, çev.

154Andrea Hornung, Wir wollen Frieden! Nein zur Aufrüstung!, unsere-zeit.de 23.3.2022

155A.g.y.

156Oskar Lafontaine, Warum ich aus der Partei Die Linke ausgetreten bin, oskar-lafontaine.de 17.3.2022

157Marksist-Leninist Partinin Programı, Essen, Ekim 2017, s.146.

158Politisches Referat des Zentralkomitees der MLPD, 1984, s.34

159Kolektif Güvenlik Antlaşması Örgütü ülkeleri Rus­ya, Beyaz Rus­ya, Ka­za­kistan, Kırgı­zistan, Ermenistan ve Tacikistan’dır. 2022 başında Ka­za­kistan’da bir işçi ayaklanmasını karşı-dev­rim­ci bir harekatla yüz­ler­ce insanı katlederek bastırmıştı.

160Halkların Uluslararası Mücadele Birliği

161icor.info 30.12.2019

162Active resistance against psychological warfare, the imperialist war preparation and threats in the Ukraine-Russia conflict!, 14 February 2022; ICOR flies Lenin’s flag ‒ for the right of self-determination of nations!, 4 March 2022, www.icor.info

163An die Internationale Sozialistische Kommission (ISK), Lenin, Eser­ler, 21. cilt, s.379/380

Am 7.7.2022 erschien in der türkischen Tageszeitung BirGün ein Interview mit Stefan Engel zu dem Buch „Die Krise der bürgerlichen Ideologie und des Antikommunismus“. Die Zeitung vertritt eine klassenkämpferische Richtung und steht Gewerkschaften sowie der SOL Partei (deutsch Linke Partei) nahe. Diese ist aus der früheren revolutionären Devrimci-Yol Bewegung mit marxistisch-leninistischen Anspruch hervorgegangen, ist jedoch heute Mitglied der linksreformistischen Europäischen Linken. Sie tritt für den Sozialismus in der Türkei ein. Die hier dokumentierte deutsche Fassung ist im türkischen leicht gekürzt.

1. Herr Engel, können Sie sich und Ihre Partei kurz vorstellen?

Ich bin gelernter Schlosser. Über 37 Jahre lang bis zum Jahr 2017 war ich Parteivorsitzender der Marxistisch-Leninistische Partei Deutschlands (MLPD). Ich leite weiterhin seit 1991 das Redaktionskollektiv REVOLUTIONÄRER WEG, das theoretische Organ der MLPD. In bis jetzt 37 Nummern wird jeweils ein aktuelles Problem der Arbeiterbewegung schöpferisch vom Standpunkt des Marxismus-Leninismus behandelt. Die MLPD, gegründet 1982, ist eine revolutionäre Arbeiterpartei in Deutschland. Sie ist in über 450 Städten vertreten, hat sich im Kampf gegen verschiedene revisionistische und opportunistische Parteien herausgebildet und tritt für den echten Sozialismus ein. Sie ist Mitglied in der revolutionären Weltorganisation Internationale Koordinierung Revolutionärer Organisationen (ICOR), die sie maßgeblich mit aufgebaut hat.

2. In Ihrem Buch „Die Krise der bürgerlichen Ideologie und des Antikommunismus“ welches 2021 erschien, erzählen Sie die historische Entwicklung des Antikommunismus-Propaganda in Deutschland und die Verbindung zu der bürgerlichen Ideologie. Können Sie uns darüber näher erzählen und wie es sich in Deutschland spüren lässt?

Der Antikommunismus entstand schon im 19. Jahrhundert als Reaktion der Bourgeoisie auf das Erstarken der revolutionären Arbeiterbewegung. Er bildet seither das Wesen der bürgerlichen Ideologie. Der Hitler Faschismus hatte sich zu allererst auf die Fahnen geschrieben „den Marxismus bis zur letzten Wurzel in Deutschland auszurotten“. Bevor sie Sozialdemokraten, Gewerkschafter oder Juden in die Konzentrationslager warfen, wurden 1933 zuallererst mehr als 150.000 Kommunisten verhaftet und mehr als 35.000 ermordet.

Nach dem zweiten Weltkrieg wurde der Antikommunismus Staatsreligion der Bundesrepublik Deutschland und ist es bis heute. Das darzustellen ist wesentlicher Gehalt meines Buches.

Als Reaktion auf das hohe Ansehen der sozialistische Sowjetunion in den 1950iger Jahren organisierte Konrad Adenauer, der erste Bundeskanzler Westdeutschlands, an zwei Methoden des Antikommunismus: Erstens, die offen reaktionäre Unterdrückung von Kommunisten: So wurde 1956 die Kommunistische Partei Deutschlands (KPD) verboten. Tausende von Kommunisten wurden verhaftet bzw. anderweitig bestraft. Bis heute ist das KPD Verbot nicht aufgehoben. Weil das aber gegen die Anziehungskraft des kommunistischen Freihheitsideals nicht ausreichte, sollten „die religiösen und geistigen Kräfte der abendländischen Welt mobilisiert“ werden. So entstand auch ein modern erscheinender, wissenschaftlich und demokratisch maskierter Antikommunismus. Seine Methode besteht darin, wissenschaftlich verbrämt Halbwahrheiten und Vorurteile zu verbreiten bis hin zu offener Geschichtsklitterung. Dieser „moderne“ Antikommunismus ist heute ein zentrales Problem in der Bewusstseinsbildung der Arbeiter- und fortschrittlichen Jugendbewegung.

Aber in unserer Untersuchung stießen wir auch darauf, dass dieser Antikommunismus in einer tiefen Krise ist. Mit seiner negativen Ausrichtung wurde keine dauerhafte Bindung der Masse der Bevölkerung an den Kapitalismus erreicht. Er musste sich immer wieder an die auflebende Kapitalismuskritik anpassen. Entstanden ist daraus ein „moderner Antikommunismus“, der sich fortschrittlich gibt, sich vom offen reaktionären Antikommunismus distanziert und sich insbesondere gegen den sogenannten „Maoismus“ und „Stalinismus“ wendet. Auf dieser Basis ist die kleinbürgerlich-antikommunistische Denkweise entstanden, die auf diese Weise erstmals auch in der Arbeiterklasse Fuß fassen konnte. Heute ist der Antikommunismus, insbesondere in seiner „modernen“ Ausprägung ein Haupthemmnis für die Bewusstseinsbildung der Arbeiterklasse und den breiten Massen geworden. Das Streben der Menschheit nach einer von kapitalistischer Ausbeutung, Umweltzerstörung, Unterdrückung und von imperialistischen Kriegen befreiten Welt läßt sich nicht dauerhaft diffamieren oder unterdrücken. Gerade weil heute alle materiellen Voraussetzungen für eine sozialistische Gesellschaft umfassend heran gereift sind, ist das Fertigwerden mit dem Antikommunismus entscheidend für einen neuen Aufschwung des Kampfes um Befreiung.

3. Es wird in der Türkei über den „tiefen Staat“ in Deutschland viel erzählt. Allerdings sind über die Strukturen und Funktionsweise wenig bekannt. Wie organisiert sich der tiefe Staat?

Der Begriff „tiefe Staat“ ist eigentlich nicht korrekt, da der Staat als Herrschaftsinstrument der kapitalistischen Monopole immer zwei Seiten besitzt: Gewaltinstrumente wie Polizei und Geheimdienste, aber auch eine demokratische Fassade zur Durchführung der Regierungsgeschäfte. Gemeint ist sicher mit dem Begriff, dass sich der deutsche Staatsapparat ein ganzes Netzwerk an Geheimdiensten aufgebaut hat, wie dem Verfassungsschutz, dem militärischen Abschirmdienst, Auslandsgeheimdiensten und einer politischen Polizei die dem Bundeskriminalamt unterstellt ist. Entgegen den Lehren der Gründungsväter der deutschen Verfassung aus dem Faschismus, dass Polizei und Geheimdienste strikt zu trennen seien, gibt es heute eine intensive Zusammenarbeit. So wurde bereits im Jahr 2012 mit dem „Gemeinsamen Extremismus- und Terrorismusabwehrzentrum“ (GETZ) eine institutionalisierte Zusammenarbeit von Geheimdiensten, Staatsschutz, Polizei, insgesamt mehr als 40 Behörden geschaffen. Sie ist zentrale Leitstelle des Innenministeriums für die Faschisierung des Staatsapparates und das Vorgehen gegen Linke und Revolutionäre in Deutschland. Das geht bis dahin, dass faschistische Terrororganisationen, wie das Nordkreuz, eng mit Angehörigen des Staatsapparat verflochten sind, zum Teil von ihnen geleitet werden.

4. Denken Sie, dass die Strukturen des tiefen Staats auch eine bedeutende Rolle gegenüber linken Organisationen spielen?

Kürzlich musste der deutsche Inlandsgeheimdienst zugeben, dass gegen mich, gegen Monika Gärtner-Engel, Hauptkoordinatorin der ICOR und Internationalismusverantwortliche der MLPD sowie Gabi Fechtner, Parteivorsitzende der MLPD, europaweit ab dem Dezember 2019 verdeckt gefahndet wurde. Und das obwohl die MLPD eine zugelassene Partei ist. Wir haben weder Straftaten begangen, noch sind wir jemals von einem deutschen Gericht verurteilt worden. Auch die europaweite Fahndung musste nach einem halben Jahr aufgehoben werden, weil nicht ein einziges fragwürdiges Verhalten nachgewiesen werden konnte.

Allerdings blieben die erfundenen Vorwürfe gegen uns in den Polizeiakten. Jeder, der Einsicht nehmen konnte, sollte den Eindruck gewinnen, hier habe er es mit Terroristen und Schwerstkriminellen zu tun. Dieses Vorgehen ist augenscheinlich eine Reaktion auf die neue gesellschaftliche Rolle der MLPD in Deutschland und den wachsenden internationalen Zusammenschluss in der ICOR.

Der Inlandsgeheimdienst begründet die Fahndungsausschreibung unter anderem mit den internationalen Kontakten zu linken kurdischen und türkischen Gruppierungen. Heute unterhält der deutsche Staatsapparat mehr als 5000 Geheimdienstmitarbeiter, vor allem um linke und revolutionäre Organisationen aus zu spionieren. Das betrifft auch linke Migrantenorganisationen aus der Türkei.

5. Wie schätzen Sie aktuell den Einfluss den Sozialist*innen in Deutschland ein?

Ihr Einfluss ist viel größer als es sich in Wahlergebnissen niederschlägt. Viele Menschen wählen taktisch, weil sie fürchten, dass auf Grund der undemokratischen 5% Hürde, ihre Stimme verloren ist. Das ist auch Ausdruck der Vorstellung, dass der Sozialismus über Parlamentsmehrheiten erreicht werden könnte. Das ist jedoch eine Illusion. Meinungsumfragen zeigen, dass über 40% der Deutschen den Sozialismus für besser als den Kapitalismus halten. Organisationen, wie „Die Linke“, die sich opportunistisch an den Kapitalismus anpassten und den Sozialismus mittlerweile aus ihrem Programm gestrichen haben, sind in einer schweren Krise. Auch die sozialdemokratische SPD stürzte 2005 in eine offene Parteikrise, weil ihre Rolle als offensichtlicher Dienstleister der Monopole bei den Massen sehr schlecht ankam. Mit der tiefen Krise der ultrarechten CDU/CSU hat sich die SPD wieder etwas berappelt.

Aber aktuell zerplatzen die von der Bundesregierung aus SPD, den Grünen und den Liberalen genährten Hoffnungen auf eine „sozial-ökologische Transformation“ an der Realität der kapitalistischen Macht- und Eigentumsverhältnisse. Mit dem imperialistischen Krieg um die Ukraine schwenkt die Regierung um zu einer massiven Aufrüstung der Bundesrepublik Deutschland für einen eventuellen Weltkrieg. Die Kosten sollen auf die Arbeiter abgewälzt werden. Von ökologischer und sozialer Transformation will sie erst einmal nicht mehr viel wissen.

Die MLPD arbeitet in Deutschland auch mit Arbeiter- und Jugendorganisationen von türkischen Migranten zusammen im „Internationalistischen Bündnis“. Die Masse der Arbeiter beginnt sich neu zu orientieren, entwickelt ein Vertrauensverhältnis zu den Genossen, die einer systematischen und bewusstseinsbildenden Kleinarbeit gemeinsam mit den Menschen Kämpfe um Verbesserung als Schule des Klassenkampfs für den Sozialismus führen. Wir gehen davon aus, dass trotz jahrzehntelangem Antikommunismus die Massen damit fertig werden und sich dem Sozialismus wieder zuwenden werden.

6. Liegen gegen Ihrer Partei Bedrohungen vor? Finden Sie, dass der deutsche Staat einen demokratischen Umgang mit den oppositionellen Gruppen zeigt?

Es gibt eine systematische Unterdrückung der Tätigkeit der MLPD unterhalb der Schwelle des Verbots. Das fand jahrelang vor allem auf administrativer Ebene statt. Das beinhaltet z.B. Kontokündigungen durch alle maßgeblichen Banken oder Veranstaltungsverbot und ähnliches. In den bürgerlichen Medien überwiegen antikommunistische Diffamierungen. Es gibt kaum Möglichkeiten, MLPD Vertreter mal im Original zu hören. Wir entwickeln aber auch unsere eigenen Medien, die Rote Fahne, die Internet Tageszeitung Rote Fahne News und bauen einen Internet Fernsehkanal auf. Es ist klar, dass wir unsere Politik im Interesse der Arbeiter und des Umweltschutzes, der Befreiung der Frau und der Zukunft der Jugend nicht vom Wohlgefallen der bürgerlichen Politik abhängig machen. Offen politisch wurden wir vom Staat erst seit 2018 angegriffen, seit er zu einer Neubewertung der MLPD gekommen ist.

7. Wurden schon mal Ihre Bücher in die türkische Sprache übersetzt? Möchten Sie unseren Leser*innen etwas mitteilen?

Es wurden schon eine ganze Reihe von Büchern von Stefan Engel auf türkisch übersetzt und verbreitet:

Yeni-emperyalist ülkelerin ortaya çıkışı üzerine

Uluslararası Sosyalist Devrimin Şafağı

Küreselleşme” Tanrılarının Günbatımı – Uluslararası Üretimin Yeniden Örgütlenmesi

İşçi Hareketi İçinde Düşünce Tarzı İçin Mücadele

Kadının Kurtuluşu İçin Yeni Perspektifler - Bir Polemik

Auch das Parteiprogramm der MLPD, Marksist-Leninist Partinin Programı

Die türkische Übersetzung des Buchs „Die Krise der bürgerlichen Ideologie und des Antikommunismus“ ist in Arbeit. Anfang 2022 erschien auch die Fortsetzung mit dem Buch „Die Krise der bürgerlichen Ideologie und des Opportunismus“. Es weist nach, dass alle Versuche, den Sozialismus an den Kapitalismus anzupassen in der Krise sind. Diese kritische Auseinandersetzung steht für uns in enger Verbindung mit der praktischen Solidarität in der Arbeiterbewegung. Mit der Tendenz zu einem Weltkrieg wird es besonders darauf ankommen, dass sich heute alle fortschrittlichen Menschen zu einer internationalen Einheitsfront gegen Imperialismus, Faschismus und Krieg zusammenschließen.

Vielen Dank!

Sosyalizme yöneliş sürüyor

Almanya Marksist-Leninist Partisi’ne 37 yıl boyunca liderlik yapan Stefan Engel: Anti-komünizme rağmen başarılı olamıyorlar. Kitleler sosyalizme dönecek.

DÜNYA 17.07.2022 06:30

Stefan Engel

Abone Ol

Ezgi GÜNEYTEPE

Almanya Marksist-Leninist Partisi'nin (MLPD) liderlerinden Stefan Engel ile partilerine yönelik baskıları ve Almanya’daki devrimci mücadeleyi konuştuk.

Kısaca kendinizi ve partinizi tanıtır mısınız?

Çilingirlik eğitimi aldım. 2017'e kadar 37 yıldan fazla bir süre Almanya Marksist-Leninist Partisi'nin (MLPD) başkanlığını yaptım. 1982'de kurulan MLPD, devrimci bir işçi partisidir. 450'den fazla şehirde temsil edilen ve gerçek sosyalizmi savunan bir partidir. Kuruluşunda kilit rol oynadığı Uluslararası Devrimci Örgütler Koordinasyonu (ICOR) üyesidir. 1991'den beri MLPD'nin yayını olan Revokutionarer Weg'de (Devrimci Yol) editör kolektifine öncülük ediyorum.



Burjuva İdeolojisinin Krizi ve Komünizm Karşıtlığı kitabınızda, Almanya'da anti-komünizm propagandasının tarihsel gelişimini ve burjuva ideolojisiyle bağlantısını anlatıyorsunuz. Bahseder misiniz?

Anti-komünizm daha 19. yüzyılda burjuvazinin devrimci işçi hareketinin güçlenmesine bir tepkisi olarak ortaya çıktı. O zamandan beri burjuva ideolojisinin özünü oluşturmuştur. Her şeyden önce, Hitler faşizmi "Almanya'da Marksizmin kökünü kazımak" davasını üstlenmişti. Söyle ki, 1933'te sosyal demokratları, sendikacıları veya Yahudileri toplama kamplarına atmadan önce 150.000'den fazla komünist tutuklandı ve 35.000'den fazla kişi öldürüldü. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra anti-komünizm, Federal Almanya Cumhuriyeti'nin “devlet dini” haline geldi ve günümüze kadar da bu sürmekte. Bunu tasvir kitabımın özüdür. Modern görünümlü, bilimsel ve demokratik olarak maskelenmiş bir anti-komünizm 1950'lerde Batı Almanya'nın ilk Şansölyesi Konrad Adenauer ile birlikte sistemli şekilde uygulanmaya başlandı. Yöntemleri bilimsel olarak gizlenmiş, yarı gerçekleri ve önyargıları, tarihi açıkça çarpıtma noktasına yaymaktan ibarettir. Ancak anti-komünizm derin bir kriz içinde. İnsanoğlunun kapitalist sömürüden, çevre tahribatından, baskıdan ve emperyalist savaşlardan arınmış bir dünya çabası kalıcı olarak karalanamaz ve bastırılamaz. Tam da bugün sosyalist bir toplumun tüm maddi önkoşulları kapsamlı bir şekilde olgunlaştığından, anti-komünizmle başa çıkmak, kurtuluş mücadelesinde yeni bir yükseliş için çok önemli.

Almanya'daki "derin devlet" hakkında Türkiye'de çok şey söyleniyor. Bununla birlikte, yapıları ve işlevleri hakkında çok az şey bilinmektedir. Derin devlet nasıl örgütlenir?

"Derin devlet" terimi aslında doğru değil, çünkü kapitalist tekellerin iktidar aracı olarak devlet her zaman iki yapıya sahip: İlki polis ve gizli servisler gibi şiddet araçları, ikincisi ise aynı zamanda hükümet işlerini yürütmek için demokratik bir cephe. Alman devlet aygıtı; Anayasayı Koruma Örgütü, Askeri İstihbarat Servisi, Dışişleri Gizli Servisi ve Federal Kriminal Polis Dairesine rapor veren siyasi bir polis kuvveti gibi, gizli servislerden oluşan bir ağ oluşturmuş durumda. 2012'de, Aşırılık ve Terörle Mücadele Ortak Merkezi (GETZ) ile toplamda 40'tan fazla yetkili kurum arasında kurumsallaşmış bir iş birliği oluşturuldu.

Sol örgütlere karşı derin devlet yapılarının da önemli bir rol oynadığını düşünüyor musunuz?

Alman “içisleri gizli servisi” geçenlerde ben de içinde olmak üzere, 2019'dan itibaren, ICOR'un ana koordinatörü ve MLPD'de enternasyonalizmden sorumlu üyesi Monika Gärtner-Engel ve parti lideri Gabi Fechtner aleyhine, gizli bir arama kararı alındığını kabul etmek zorunda kaldı. Bunu MLPD legal bir parti olmasına rağmen yaptılar. Avrupa çapındaki arama, altı ay sonra kaldırılmak zorunda kaldı, çünkü tek bir şüpheli davranış kanıtlanamadı. Ancak hakkımızdaki uydurma iddialar polis dosyalarında kaldı. “İçişleri gizli servis” Avrupa genelindeki bu aramanın nedenini, solcu Kürt ve Türk gruplarla uluslararası temaslarla bulunulmasını gösterdi.

Sosyalistlerin Almanya'daki etkisini şu anda nasıl değerlendiriyorsunuz?

Etkileri seçim sonuçlarına yansıyandan çok daha fazla. Pek çok insan, demokratik olmayan %5 barajı nedeniyle, oylarının kaybedileceğinden korktukları için, stratejik olarak oy veriyor. Bu aynı zamanda sosyalizme parlamenter çoğunluk yoluyla ulaşılabileceği fikrinin de ifadesidir. Ancak bu bir illüzyondur. Kamuoyu yoklamaları, Almanların yüzde 40'ından fazlasının sosyalizmin kapitalizmden daha iyi olduğunu düşündüğünü gösteriyor. Fırsatçı bir şekilde kapitalizme uyum sağlayan ve sosyalizmi programlarından çıkaran “Die Linke” (Sol Parti) gibi örgütler ciddi bir kriz içindeler. Hükümetteki SPD, Yeşiller ve Liberaller “sosyal-ekolojik dönüşüm” umutlarını paramparça ediyor. Ukrayna üzerindeki emperyalist savaşla birlikte hükümet, olası bir dünya savaşı için ülkeyi kitlesel olarak yeniden silahlandırmaya geçiriyor. Haliyle bu maliyetler işçi sınıfına yansıtılıyor. He rşeye rağmen işçi kitlesi yeniden yön bulmaya başlayacak. Onlarca yıllık anti-komünizme rağmen, kitlelerin bununla uzlaşacağını ve sosyalizme döneceğini varsayıyoruz.

Partinize yönelik tehditler var mı?

MLPD'nin faaliyetleri sistematik olarak bastırılıyor. Yıllar boyunca, bu öncelikle idari düzeyde gerçekleşti. Mesela ilgili tüm bankalar tarafından hesaplarımız kapatıldı veya etkinlik ve benzeri yasakları vardı. Burjuva medyasında bir anti-komünist kara propaganda hâkim. Bizler ana-akım medyaya çıkamıyoruz. İşçilerin ve çevrenin korunması, kadınların kurtuluşu ve gençliğin geleceği adına politikamızı burjuva siyasetinin keyfine bağlamadığımız açıktır. Parti yeniden toparlanırken devlet de bizi hedef almaya başladı.

Rezension der Broschüre "Der Ukrainekrieg und die offene Krise des imperialistischen Weltsystems", erschienen in der Zeitschrift "Gegenwind" Nr. 407

Eine differenzierte, fundierte Analyse des Ukrainekriegs

Bereits im Jahre 2018 warnte der Verfassungsschutzbericht vor dem Potenzial der umfangreichen Analysen sog. „dogmatischer Linksextremisten“, die als angeblich geistige Brandstifter andere Kräfte ideologisch inspirieren könnten. Wer sich jedoch vom Verfassungsschutz keine Denkverbote auferlegen lassen möchte, dem sei die kompakte, aber dennoch umfangreiche Analyse des Autorenteams Stefan Engel, Gabi Fechtner und Monika Gärtner-Engel, allesamt beheimatet in der Marxistisch-Leninistischen Partei Deutschlands (MLPD), zur Lektüre empfohlen.

In der Broschüre „Der Ukrainekrieg und die offene Krise des imperialistischen Weltsystems“ werden unter Anwendung der dialektischen Methode die Zusammenhänge, die Wechselwirkungen und die Ursachen dieses Krieges untersucht und Schlussfolgerungen für eine neue Friedensbewegung gezogen.

Die Autoren ergreifen weder Partei für den russischen Imperialismus noch für den NATO- oder den EU-Imperialismus und auch nicht für die Bundesregierung. Sie legen dar, dass es sich um einen von beiden Seiten ungerechten Krieg zwischen dem neuimperialistischen Russland und der kapitalistischen Ukraine handelt, wobei die Ukraine unterstützt, angestachelt und hochgerüstet wird von der NATO mit den USA an der Spitze. Die Ukraine ist für die Autoren ein ebenso durch und durch reaktionärer kapitalistischer Staat wie das Russland Putins, was anhand vielfältiger Beispiele belegt wird.

Wichtig ist der Nachweis der Feststellung, dass die Ursache des Krieges in der ungleichmäßigen ökonomischen und politischen Entwicklung der imperialistischen Staaten, die nach einer Neuverteilung der Einflussgebiete drängen, zu suchen ist. Dabei untermauern die Autoren ihre These, dass die Außen- und Militärpolitik fast aller imperialistischen Länder bereits zur Vorbereitung eines Dritten Weltkriegs übergegangen ist. Alle maßgebenden imperialistischen Länder, darunter auch China und Deutschland, werden untersucht.

Die strategische Schwäche der Herrschenden, die die zunehmende Krisenhaftigkeit des imperialistischen Weltsystems nicht mehr in den Griff kriegen, und die Entwicklung hin zu einer revolutionären Weltkrise werden aufgezeigt.

Weiterhin befasst sich die Broschüre mit der Wechselwirkung von Faschismus und Krieg, dem Übergang zum weltweiten Wirtschaftskrieg, der Beschleunigung zur Entwicklung einer globalen Umweltkatastrophe, mit dem Übergang des Opportunismus zum Sozialchauvinismus , mit der beschleunigten Destabilisierung des imperialistischen Weltsystems und dem aktiven Widerstand gegen den Dritten Weltkrieg.

Die Broschüre ist durchgehend spannend, sehr gut verständlich, sehr reichhaltig an Informationen und entwickelt eine gute Polemik. Bei den G7-Protesten in München und Garmisch-Partenkirchen und auf der Antikriegsdemonstration in Berlin am 2.7. ist sie bereits auf großes Interesse gestoßen.

Jörg Pitzschel

Stefan Engel, Gabi Fechtner, Monika Gärtner Engel: Der Ukrainekrieg und die offene Krise des imperialistischen Weltsystems, Verlag Neuer Weg, Essen 2022, 74 Seiten, ISBN 978-3-88021-619-8, 5,00 Euro

Link: https://www.mlpd.de/broschueren/der-ukrainekrieg-und-die-offene-Krise-des-imperialistischen-Weltsystems

Briefwechsel zwischen Stefan Engel-Leiter der Redaktion REVOLUTIONÄRER WEG mit einem Genossen aus Heilbronn zur Broschüre „Der Ukrainekrieg und die offene Krise des imperialistischen Weltsystems“

Stefan Engel, Leiter Redaktion REVOLUTIONÄRER WEG

15.07.22


an den Genossen aus Heilbronn


Lieber Genosse,

vielen Dank für deine Würdigung der neuen Blauen Beilage „Der Ukrainekrieg und die offene Krise des imperialistischen Weltsystems“.

Ich möchte dir gerne auf deine Frage zur Qualifizierung : »Das reaktionäre Wesen der ukrainischen Gesellschaft« antworten.

Ich halte unsere Formulierung für richtig. Es ging in dem ersten Abschnitt darum, die wesentlichen Beteiligten dieses Konflikts zu qualifizieren und deutlich zu machen, dass die Ukraine keine „Vorzeigedemokratie“ ist, oder einfach ein unterdrücktes neokoloniales Land, das nun Opfer Russlands wird, sondern sich selbst in einer möglichen Entwicklung zu einem neuimperialistischen Land befindet. Es besteht qualitativ kein wesentlicher Unterschied zu Russlands Oligarchie. Der Kapitalismus hat - seit er sein höchstes Stadium des Imperialismus erreicht hat - einen allgemein reaktionären Charakter, hier ging es aber um die konkrete Entwicklung dieses Lands in Bezug auf die offene Weltkrise und den Ukrainekrieg.

Du schreibst: »Wenn vom reaktionären Wesen der ukrainischen Gesellschaft gesprochen wird, dann beinhaltet es doch auch, dass die Mehrheit der dort lebenden Menschen reaktionär ist?!«

Aber warum setzt Du hier das Wesen der Gesellschaft mit einer Beurteilung der Massen gleich? Darum geht es weder in diesem Abschnitt, noch allgemein bei der Verwendung des Begriffes »Gesellschaft«.

In unserer wissenschaftlichen Literatur verwenden wir den Begriff Gesellschaft häufig im Sinne von Gesellschaftssystem, so wird es hier auch verwendet. So heißt zum Beispiel das Kapitel A im Parteiprogramm »Die internationalisierte kapitalistische Produktion und die Allgemeine Krise der kapitalistischen Gesellschaft«. Damit sagen wir ja noch lange nicht, dass die Massen in einer allgemeinen Krise sind!

Und auch in der Fremdwörtererklärung steht: »Gesellschaftsordnung: die ökonomischen, politischen und kulturellen Verhältnisse einer Gesellschaft«.

Es geht auch aus dem Zusammenhang in der Broschüre hervor, dass hier die Gesellschaftsordnung gemeint ist.

Im Buch »Morgenröte der internationalen sozialistischen Revolution« heißt es zu den Massen: »Die breiten Massen setzen sich in verschiedenen Ländern und bei verschiedenen Kämpfen sehr unterschiedlich zusammen. Den Kern bilden die Lohnarbeiter und ihre Familien. Weiter gehören zu den Massen die kleinbürgerlichen Schichten . . Wesentlich ist das Zusammenwirken von Menschen proletarischer und nichtproletarischer Herkunft und Klassenlage.« (S. 356/357)

Dementsprechend sind die Massen Teil der Gesellschaft, wie du schreibst – darin besteht die Identität. Aber wie bei jedem Widerspruchspaar gibt es auch den Kampf: Wir leben alle in einer kapitalistischen Gesellschaft in der ein intensiver Kampf zwischen proletarischer und kleinbürgerlicher Denkweise stattfindet. Die herrschende Meinung ist auch heute noch die Meinung der Herrschenden, aber die Massen stellen deren Verlautbarungen gerade jetzt zunehmend in Frage. In der Ukraine nimmt die reaktionäre Regierung natürlich Einfluss auf die Meinung der Massen, das bleibt sicherlich auch nicht ohne Wirkung auf einen bedeutenden Teil, sonst könnte Selenskyj sich nicht als Präsident halten. Aber genauso gibt es dort Revolutionäre und Arbeiter, die diesen Kurs ablehnen, viele junge Männer sind geflohen, um nicht in den Krieg geschickt zu werden. Es ist entscheidend, dass die Arbeiterklasse und breiten Massen in der Ukraine, und in allen Ländern, mit dem bürgerlichen Märchen fertig wird, wir hätten es hier mit einem freiheitlich-demokratischen Staat, der sich einzig und allein selbstverteidigt, zu tun. Dazu muss man das reaktionäre Wesen prägnant qualifizieren.

(...)

Herzliche Grüße,

Stefan Engel

Leiter Redaktion REVOLUTIONÄRER WEG

.

Genosse aus Heilbronn

8.7.2022

an Autoren der Blauen Beilage „Der Ukrainekrieg und die Krise des imperialistischen Weltsystems“

Liebe G, Liebe M, Lieber S,

mit Spannung habe ich die die Blaue Beilage „Der Ukrainekrieg und die Krise des imperialistischen Weltsystems“ erwartet und gleich verschlungen. Sie ist eine wichtige Ausrichtung für die Bewusstseinsbildung und die Entwicklung des aktiven Widerstands gegen die Gefahr eines 3. Weltkriegs – die es gilt sich jetzt weiter tiefgehend kritisch-selbstkritisch anzueignen und schöpferisch umzusetzen. Die Blaue Beilage ist Beweis, dass nur die MLPD ausgehend von ihrem klaren proletarischen Standpunkt zielklare Antworten geben kann – darauf können wir stolz sein. Vielen Dank für die hervorragende Arbeit.

Ich habe noch eine Frage zur blauen Beilage die aktuell beim Studium aufgekommen ist.

Unter 1. Der Ukrainekrieg und die akute Gefahr eines Dritten Weltkriegs gibt es die Zwischenüberschrift „Das reaktionäre Wesen der ukrainischen Gesellschaft“

Ist es richtig vom reaktionären Wesen der ukrainischen Gesellschaft zu sprechen? Gesellschaft umfasst doch auch die fortschrittlichen Produktivkräfte, die Massen, die natürlich vom reaktionären Wesen des kapitalistischen Gesellschaftssystem beeinflusst und geprägt sind. Wenn vom reaktionären Wesen der ukrainischen Gesellschaft gesprochen wird, dann beinhaltet es doch auch, dass die Mehrheit der dort lebenden Menschen reaktionär ist?! Tut man den ukrainischen Massen damit nicht unrecht und stößt sie damit vor den Kopf? Der Abschnitt weist richtig die

Ukraine als kapitalistisches Land mit den wesentlichen Voraussetzungen für die Entwicklung zu einem neuimperialitischen Land nach. Wäre es nicht richtig vom reaktionären Wesen der kapitalistischen Gesellschaftsform (die ökonomischen, politischen und kulturellen Verhältnisse einer Gesellschaft, Fremdwörter- und Begriffserklärung zur Reihe Revolutionärer Weg) in der Ukraine zu sprechen, mit folgender Teilüberschrift „Das reaktionäre Wesen des ukrainischen Staates“? Hier bezieht sich Charakteristik klar auf das vorherrschende kapitalistische Gesellschaftssystems in der die Kapitalistenklasse die Produktionsmittel besitzt und die Lohnarbeiter ausbeutet, der Klassenkampf zwischen Bourgeoisie und Arbeiterklasse stattfindet, das fortschrittliche gegen das reaktionäre kämpft und umgekehrt.

Soweit mal meine Überlegungen.

Herzliche Grüße

1. La guerra en Ucrania y el agudo peligro de una Tercera Guerra Mundial

2. La política exterior de los países imperialistas para preparar una Tercera Guerra Mundial

3. La interacción entre el fascismo y la guerra

4. La transición a la guerra económica mundial

5. La guerra en Ucrania acelera el desarrollo hacia una catástrofe ecológica global

6. La transición del oportunismo al socialchovinismo

7. Una nueva fase de desestabilización acelerada del sistema imperialista mundial

8. Resistencia activa contra la Tercera Guerra Mundial



1. La guerra en Ucrania y el agudo peligro de una Tercera Guerra Mundial

El conflicto entre la OTAN y Rusia, durante años latente, escaló hacia una guerra abierta en medio de Europa el 24 de febrero de 2022 con la invasión masiva de territorio ucraniano por parte de tropas rusas.

Ese mismo día, la ministra alemana de asuntos exteriores, Annalena Baerbock/"Los Verdes", declaró demagógicamente que los "delirios" del presidente ruso, Vladimir Putin, eran la causa de la guerra; eran inaceptables para la "comunidad mundial".1 El 27 de febrero de 2022, el canciller alemán Olaf Scholz identificó como causa de la guerra una "única razón: la libertad de las y los ucranianos pone en cuestión al propio régimen opresor"2 de Putin. Éste, a su vez, justificó demagógicamente su invasión tomando como pretexto que el objetivo de la guerra era "desmilitarizar y desnazificar Ucrania."3

Sin embargo, ninguna de estas explicaciones e intentos de justificación llega al fondo de la cuestión: se trata de una guerra injusta por ambas partes, entre la Rusia neoimperialista y la Ucrania capitalista. Incitada y altamente armada por la OTAN, con EE.UU. a la cabeza, Ucrania actúa como representante de esta alianza militar imperialista. Busca entrar en la Unión Europea (UE) y la OTAN para realizar sus propios objetivos de poder. La verdadera causa social de esta guerra radica "en el desarrollo desigual económico y político de los Estados imperialistas que apremia por un nuevo reparto de las zonas de influencia".4 La guerra es, según el clásico de la ciencia militar, Carl von Clausewitz, la "continuación de la política con otros medios".5 Por lo tanto, es necesario examinar "el conjunto de los datos sobre los fundamentos de la vida económica de todas las potencias beligerantes y del mundo entero"6 que precedieron a la guerra en Ucrania.


La lucha por el nuevo reparto del mundo

El colapso de la superpotencia socialimperialista Unión Soviética y del Consejo de Ayuda Mutua Económica (CAME), en 1990/1991, condujo a un mercado mundial unitario. Esto trajo consigo la nueva organización de la producción capitalista internacional. Este proceso de la nueva organización económica y política del mundo transformó de forma radical todo el anterior sistema imperialista mundial.7 Todos los países imperialistas y los monopolios internacionales líderes del mundo compitieron ferozmente por el predominio del recién creado mercado mundial.

Mientras tanto, se han formado monopolios nativos y estructuras monopolistas de Estado en China y en algunos países densamente poblados anteriormente bajo dependencia neocolonial. Éstos condujeron al surgimiento de una serie de países neoimperialistas. Ya en 2017 había al menos 14 países neoimperialistas, en los que vivía más de la mitad de la población mundial.8 Cada vez más ellos le disputan los mercados de venta y esferas de influencia a los EE.UU., Japón y los Estados de la UE. Algunos de estos países erigieron una supremacía imperialista regional. Entre ellos se encuentran India, Turquía, Rusia, Sudáfrica, Arabia Saudita y Brasil. Persiguen visiones de una hegemonía imperialista propia, desarrollan aparatos de poder militar que crecen rápidamente y forman centros de poder ideológico-políticos en todo el mundo para manipular la opinión pública. Esto ha ido acompañado de un peligroso desarrollo hacia la derecha de los gobiernos de todos los países imperialistas, cuyo clímax temporal en fue la presidencia estadounidense del fascista Donald Trump entre los años 2016 a 2020.

A la internacionalización de la producción y del comercio le siguió la internacionalización de la lucha de clases y de los movimientos sociales. Surgió un creciente proletariado industrial internacional con unos 746 millones9 de obreras y obreros industriales. A partir de entonces, este proletariado industrial internacional estuvo a la cabeza de importantes huelgas y conflictos de clases en todo el mundo. También los movimientos combativos de mujeres, jóvenes y ecologistas tuvieron un ascenso transfronterizo y se desarrolló la lucha por los derechos y libertades democráticos.

La lucha competitiva interimperialista se intensificó drásticamente después de 2020, especialmente con la crisis económica y financiera mundial que comenzó en 2018 en interacción con la devastadora pandemia del coronavirus. EE.UU., antes la única superpotencia, se había quedado claramente rezagado económica y políticamente. China, en cambio, se convirtió en una superpotencia económica y estuvo a punto de desbancar a EE.UU. del primer puesto. Asimismo, China también está impulsando conseguir este papel en las esferas política y militar. Este es el objetivo de su gigantesco proyecto de una "Nueva Ruta de la Seda", que persigue desde 2013. Mientras tanto la lucha competitiva entre EE.UU. y China domina en general las contradicciones interimperialistas, las que al mismo tiempo se desarrollan de forma multipolar.10 El bloque imperialista de la UE también se está posicionando cada vez más en competencia con EE.UU., pero también con China. Dentro de Europa, la UE y Rusia luchan por el predominio político.

Rusia basa su perfil especial como potencia neoimperialista, por un lado en su gigantesca riqueza, especialmente en materias primas fósiles. Por otro lado, preserva su fuerza militar, que queda de los tiempos de la Unión Soviética socialimperialista, como una de las dos mayores potencias nucleares del mundo. Desde 2008, ha seguido ampliándola. En contraste a esto, Rusia sigue siendo económicamente débil. Su producción industrial en 2020 era menos de la mitad que la de Alemania. Los imperialistas rusos son conscientes de que su sueño de una superpotencia de Gran Rusia sólo puede hacerse realidad absorbiendo el potencial de antiguas repúblicas soviéticas. Ya en 1997, el ex asesor de seguridad estadounidense Brzezinski había escrito al respecto: "Sin Ucrania, Rusia ya no es un imperio euroasiático."11

A más tardar desde entonces, Ucrania es un foco candente de la lucha interimperialista por el poder. Tanto EE.UU. y la UE, como también Rusia, centran la expansión estratégica de sus esferas de influencia europeas en Ucrania.


La política de poder imperialista de Rusia

En el año 2014, Estados occidentales promovieron el derrocamiento del gobierno prorruso de Yanukóvich y, bajo el primer ministro pro-occidental Yatsenyuk, Ucrania se asoció a la UE. Esto desembocó en una zona de libre comercio UE-Ucrania en 2016.12 La privatización de cientos de consorcios estatales, sobre todo en la minería y la agricultura, integró cada vez más a Ucrania en la esfera de influencia del imperialismo estadounidense y de la UE. Al mismo tiempo, Rusia, aprovechando la opresión de los sectores rusos de la población local, instigó una guerra con el objetivo de anexionar la parte más rica en materias primas del Dombás, en el este de Ucrania.

En contraste fundamental con la Unión Soviética socialista, el imperialismo ruso interviene sistemáticamente en los asuntos internos de otros países: en 2008, tropas rusas invadieron Georgia, cuyo gobierno se orientó hacia el Occidente. Desde entonces, Rusia mantiene ocupado una parte del país. En 2014, Rusia anexionó Crimea tras una invasión militar y ahora puede controlar todo el Mar Negro desde allí. En 2015, se apresuró a ayudar al muy golpeado régimen de Asad en Siria, no sólo salvando su poder con ataques aéreos inhumanos, sino también ampliando su propia influencia estratégica en el Próximo y Medio Oriente. Rusia tiene unos llamados acuerdos de seguridad con más o menos 40 de los 54 Estados africanos o coopera de otras formas con ellos.13

Los éxitos de Rusia trajeron como consecuencia un debilitamiento estratégico del imperialismo estadounidense y de otras potencias de la OTAN, debido también a la guerra de Irak lanzada por EE.UU. en 2003, que nunca logró alcanzar sus objetivos, y a la fallida expedición militar de la OTAN en Afganistán desde 2001 hasta 2021. En 2015, Rusia fundó, junto con Bielorrusia, Kazajistán, Kirguistán y Armenia, la Unión Económica Euroasiática bajo su liderazgo. La negativa de Ucrania a unirse a esta alianza fue un fuerte revés para las ambiciones de gran potencia del imperialismo ruso.

La rivalidad de las potencias imperialistas China y EE.UU.

Simultáneamente a la guerra en Ucrania se está desarrollando una feroz lucha entre EE.UU. y China por el predominio en el Indo-Pacífico. La revista estadounidense Foreign Policy escribe el 18 de febrero de 2022, poco antes del inicio de la agresión imperialista de Rusia: "Washington debe prepararse para la guerra tanto contra Rusia como contra China".14

En un discurso pronunciado en marzo de 2022, el presidente de EE.UU., Joe Biden, afirmó que la guerra en Ucrania se inscribe en "la gran lucha … entre la democracia y la autocracia, entre la libertad y la opresión, entre un orden basado en reglas y un orden dominado por la fuerza bruta".15

Sin embargo, el "orden basado en reglas", elogiado por Biden, no es otra cosa que la dictadura del capital financiero internacional, único dominante, dirigido por EE.UU. en interacción con sus aliados occidentales.

El viceministro de asuntos exteriores chino, Le Yucheng, se refirió a la guerra en Ucrania cuando en marzo de 2022 advirtió:

"La estrategia del Indo-Pacífico (de EE.UU.) es tan peligrosa como la estrategia de ampliación de la OTAN hacia el Este en Europa. Si no se logra controlarla, tendría consecuencias inimaginables y sumiría a la región de Asia-Pacífico en el abismo".16

Entretanto, China ha creado el mayor ejército del mundo en términos de efectivos para asegurar su ambición por la hegemonía mundial. La alianza militar "Organización de Cooperación de Shanghái", liderada por las potencias nucleares China y Rusia, está dirigida principalmente contra la influencia de la OTAN.

La amenaza a Rusia por parte de la OTAN

Desde 1990, los EE.UU. y la OTAN –a pesar de las indiscutibles promesas en sentido contrario– han impulsado constantemente su expansión hacia el Este. Como resultado, las tropas de la OTAN han avanzado hasta las fronteras de Rusia en muchos lugares y los misiles de corto alcance amenazan directamente el territorio ruso. Tras el ingreso de los países bálticos en la OTAN, así como de Polonia, la República Checa, Eslovaquia, Hungría, Rumanía y Bulgaria, Eslovenia, Albania y Croacia, Montenegro y Macedonia del Norte, EE.UU. intentó integrar también a Ucrania en la OTAN. En un principio, esto fracasó debido a la resistencia de la UE, sobre todo de Alemania y Francia, que no querían poner en peligro sus relaciones económicas y políticas con Rusia.

El secretario general de la OTAN, Jens Stoltenberg, se jactó en el Foro Económico Mundial de 2022 en Davos de las medidas de la OTAN para la guerra por Ucrania:

"Nosotros … tenemos ahora a más de 40.000 soldados bajo el mando directo de la OTAN, apoyados por importantes fuerzas de intervención en el aire y el mar. Hemos desplegado grupos de combate desde el Báltico hasta el Mar Negro y cientos de miles de tropas están en alerta máxima. … Hemos ampliado los ejercicios … y, por primera vez, una unidad anfibia estadounidense ha quedado bajo el mando de la OTAN".17


El carácter reaccionario de la sociedad ucraniana

Ucrania cuenta ahora con condiciones esenciales para convertirse en un país neoimperialista. Es el segundo país más grande de Europa, con amplios recursos en materias primas, grandes extensiones de tierra negra fértil, una clase obrera bien formada y monopolios en parte estatales y en parte concentrados en manos de oligarcas.18 Ucrania se convirtió en un serio competidor justamente en la frontera del imperialismo ruso.

EE.UU., en particular, armó masivamente y entrenó militarmente a Ucrania tras la anexión de Crimea por parte de Rusia. Las tropas ucranianas participaron en ejercicios conjuntos de la OTAN. El gasto en armas de Ucrania aumentó en 142 por ciento entre 2012 y 2021.19 A principios de 2019, el parlamento ucraniano incluyó en la Constitución el objetivo de entrar en la OTAN y la UE. En agosto de 2021, el presidente ucraniano Volodímir Zelenski declaró con presunción chovinista que a partir de entonces estaba en marcha la "cuenta atrás para la desocupación" de Crimea.20

En abril de 2022, Ursula von der Leyen/CDU, presidenta de la Comisión de la UE, estilizó al presidente ucraniano Zelenski, ante la prensa mundial reunida, como un héroe de la lucha por la libertad y la democracia:

"Estamos a su lado cuando sueñan con Europa … Mi mensaje de hoy es que Ucrania pertenece a la familia europea".21

Mientras que bajo la superficie del idilio familiar europeo hay una lucha feroz de todos contra todos, en realidad no existe una diferencia sustancial en la cortejada Ucrania en comparación con las realidades de la oligarquía en Rusia. Aún en el año 2020 el burgués "ranking de la democracia" de la Universidad de Wurzburgo había clasificado a Ucrania como un "régimen híbrido", entre la "democracia" y la "autocracia", aún por detrás de las "democracias deficientes".22

Así, el hombre más rico de Ucrania, Rinat Ajmétov, tiene una fortuna privada de 7.600 millones de dólares estadounidenses. Habiendo sido amigo de Putin durante muchos años, apoya ahora a la OTAN y la UE para salvar su imperio, que incluye "fábricas de acero y tuberías, minas de carbón, centrales térmicas, parques eólicos, empresas de telecomunicaciones, una compañía naviera, bancos, compañías de seguros, canales de televisión, periódicos, grandes almacenes, centros logísticos, empresas agrícolas y el Shakhtar, el club de su corazón".23 Otros "peces gordos" son "el naviero Andri Stavnizer o el agroindustrial Vadim Nesterenko".24 En la cobertura informativa occidental, estos oligarcas son casi invisibles detrás de la figura luminosa de Zelenski. El 23 de febrero de 2022, la víspera de la invasión rusa, los 50 amos monopolistas más ricos de Ucrania y Zelenski juraron mutuamente "hacer todo para reforzar la unidad nacional e impedir una ocupación del país".25

Las perspectivas para un pueblo "liberado" de Ucrania integrado en la OTAN y la UE son seguramente menos que paradisíacas. Así lo demuestra la realidad de otros países que ya han "disfrutado" de esta liberación: ciudades bombardeadas en Serbia tras la guerra de la OTAN de 1999, el sometimiento e integración neocolonial de amplias zonas de los Balcanes en el imperialismo de la UE, el camino libre para el dominio de los talibanes en Afganistán; la pobreza, el caos y la corrupción en el Kosovo26 protegido por la UE, la promoción de monopolios, oligarcas y gobiernos de derecha como sus gobernadores en Polonia o Hungría, la pobreza rampante y el remate de la propiedad pública a través de los programas de crisis dictados por la UE en Grecia. La admisión de Ucrania en la OTAN y la UE no sería ningún acto de amor al prójimo, sino que es tan valiosa para los imperialistas occidentales porque representaría un considerable debilitamiento del imperialismo ruso y daría más peso a sus propias alianzas.


2. La política exterior de los países imperialistas para preparar una Tercera Guerra Mundial

El método esencial de la nueva organización de la producción capitalista internacional fue que la competencia se llevara a cabo mediante una política de cooperación y coordinación, sobre la base de la mutua compenetración económica. De esta manera, los monopolios internacionales y Estados imperialistas aspiraron a alcanzar la dominancia económica o el predominio político. Ideológicamente, disimularon esto con la frase "cambio a través del comercio". En 1994, la OTAN y 23 Estados europeos y asiáticos, también Rusia y otros que no son miembros de la OTAN, crearon una "Asociación para la Paz". Lleno de promesas, en su cumbre en Bruselas el 10 de enero de 1994 la OTAN anunció:

"Esta Asociación se establece como expresión de una convicción conjunta de que se puede lograr la estabilidad y la seguridad en el área euroatlántica únicamente mediante la cooperación y la acción común."27

En 2009, la Agencia Federal de Educación Cívica pregonó francamente que con ella y con el NATO-Russia Permanent Joint Council28 de 1997, sólo se pretendió apaciguar, pero nunca hacer verdaderas concesiones:

"Abandonar la ampliación de la OTAN nunca fue una opción para ellos, sólo la complementaron con una nueva forma de la cooperación consultiva con Rusia en el cuartel general de la OTAN en Bruselas."29

El libro Crepúsculo de los dioses sobre el "nuevo orden mundial" acertó en decir, en 2003:

"El desarrollo real desvirtúa cualquier idea de que la penetración económica, como método principal del imperialismo, vuelva innecesarias a las guerras y de que pueda haber un imperialismo pacífico."30

Tampoco las iniciativas diplomáticas que fueron puestas en escena antes de la invasión rusa de Ucrania se llevaron a cabo con una seria disposición a hacer compromisos, ni de parte de la OTAN ni de Rusia. Obviamente, el desplazamiento de las correlaciones de fuerza había llegado a un punto, en el que los intereses imperialistas contrarios se podían disputar tan sólo mediante una guerra. Esto significa un salto cualitativo, de la política de paz imperialista a la política de guerra imperialista. Durante la Primera Guerra Mundial, Lenin llamó la atención acerca de la correlación por ley inherente:

"En el capitalismo es imposible un proceso uniforme de desarrollo económico de las distintas economías y de los distintos Estados. En el capitalismo, para restablecer de cuando en cuando el equilibrio alterado, no hay otro medio posible que las crisis en la industria y las guerras en la política."31

La escalada hacia la guerra en Ucrania estuvo relacionada con el cambio hacia una política exterior y militar abiertamente agresiva de casi todos los países imperialistas, en preparación de una Tercera Guerra Mundial.

Todos los países de la OTAN se rearman masivamente después del comienzo de la guerra, aumentaron drásticamente sus gastos militares y enviaron contingentes de tropa adicionales hacia Europa Oriental. En pocos meses, hasta el 10 de mayo de 2022, sobre todo los países de la OTAN le concedieron a Ucrania por lo menos 34 mil millones de euros para armas y ayudas militares. Para el apoyo financiero y "humanitario" de Ucrania en la conducción de la guerra, por lo menos otros 33 mil millones de euros fueron enviados por EE.UU., la UE, la ONU y el Banco Mundial.32 La manipulación de la opinión pública adquirió el carácter de guerra psicológica y a veces de abierta instigación a la guerra.

La OTAN provocó nuevamente a Rusia mediante su "ampliación al norte", cuando Finlandia y Suecia abandonaron su política de neutralidad y de no alineamiento que habían mantenido durante décadas y solicitaron afiliarse a la OTAN. Así, la confrontación directa entre la OTAN y Rusia se extendió en 1.300 kilómetros de frontera. También otros países imperialistas al exterior de la OTAN orientaron su política exterior hacia la nueva situación – de acuerdo a sus respectivos intereses. Más de 40 países33 se reunieron el 26 de abril de 2022 en la base militar estadounidense en Ramstein, Alemania, para apoyar la estrategia militar de la OTAN. Se formó una nueva alianza militar antirrusa, teniendo como núcleo la OTAN bajo la dirección del imperialismo estadounidense; se acordaron encuentros en esta forma a un ritmo mensual.

La India neoimperialista rechaza sanciones contra Rusia, zigzagueando entre la cooperación con Rusia y los países de la OTAN. Shinzo Abe, ex primer ministro de Japón, planteó una "participación nuclear" en el debate público, cuestionando de ese modo un tabú hasta entonces en la política japonesa. La Turquía neoimperialista, que es miembro de la OTAN y mantiene relaciones estrechas tanto con Rusia como con Ucrania, intenta perfilarse en el rol de intermediador entre las partes beligerantes.

El "cambio de época" del imperialismo alemán

Con los acuerdos del 26 y 27 de febrero, también el gobierno federal alemán llevó a cabo el cambio hacia una política exterior imperialista abiertamente agresiva. Había pasado al olvido el tratado de coalición del nuevo gobierno federal de SPD/Verdes/FDP que sólo pocos meses antes había prometido solemnemente una "ofensiva de política de desarme" y una "restrictiva política de exportación de armamento".34 Sin embargo, a la hora de poner en práctica el "cambio de época", como el canciller Scholz tituló el cambio de rumbo, se desplegaron fuertes contradicciones en la coalición de gobierno, en el seno de los partidos gubernamentales y entre los diferentes partidos en el parlamento federal. También crecieron las contradicciones con el gobierno entre los monopolios dominantes y entre las masas. Estas contradicciones, así como la gran dependencia de Alemania de combustibles fósiles y de la exportación de capital y mercancías a nivel global, llevaron en un primer momento a retrasos en el suministro de armas a Ucrania y en las sanciones contra Rusia.

Después de que el imperialismo ruso no consiguió su objetivo de un rápido "golpe de decapitación" y de la instalación de un gobierno prorruso en Kiev con su "operación militar especial", concentró sus tropas a la rápida anexión del oriente y el sur de Ucrania. Esto abrió una segunda fase de la guerra.

En estas partes de Ucrania se encuentra una concentración particular de producción siderúrgica, yacimientos de carbón, campos de gas inexplorados para la fracturación hidráulica (fracking), centrales nucleares, gran industria agraria monopolista y mano de obra con buena formación. Con la conquista de ciudades portuarias con importancia estratégica como Mariupol u Odesa, Rusia aspira a una conexión terrestre con la península anexionada de Crimea, así como al cierre del acceso al Mar de Azov y Mar Negro, lo que debe debilitar sostenidamente la economía de exportación de Ucrania.

Cambio de objetivo de la OTAN en la guerra en Ucrania

La resistencia exitosa de las tropas ucranianas contra la toma de Kiev por los invasores rusos hizo cambiar el objetivo estratégico de la OTAN en su apoyo de Ucrania a presión del imperialismo estadounidense: pasó de un inicial "parar las acciones de guerra" al "triunfo sobre los invasores rusos". El ministro de defensa estadounidense Lloyd Austin proclamó el 24 de abril de 2022 en Kiev, en un encuentro con Volodímir Zelenski que había organizado apresuradamente junto con el ministro de asuntos exteriores de EE.UU., Anthony Blinken:

"Ellos pueden ganar si tienen el equipo correcto y el apoyo correcto … Queremos que Rusia sea debilitada de tal manera que ya no sea capaz de algo así como la invasión de Ucrania."35

Naturalmente y con toda razón, las masas del mundo desean que algo así como la invasión de las tropas rusas en Ucrania no se repita nunca más. Pero lo que ahora se puso de manifiesto fue el verdadero objetivo de la OTAN, sólo camuflado humanitariamente: el debilitamiento estratégico de la Rusia neoimperialista y con esto también de su "Organización de Cooperación de Shanghái" con China. Pero estos objetivos no son posibles sin un rearme masivo del ejército ucraniano mediante el suministro de armas pesadas de la OTAN, sin entrenamiento del ejército ucraniano en países de la OTAN y, finalmente, sin la intervención directa de la OTAN. La invasión de Rusia a Ucrania trajo al imperialismo estadounidense su constelación deseada para imponer su propia estrategia y adiestrar a los imperialistas de la UE a su rumbo de guerra agresivo.

Las fuerzas determinantes del capital monopolista alemán renunciaron a su estrategia inicial –limitar y terminar la guerra lo más antes posible– y decidieron apoyar el agudizado rumbo belicista de EE.UU. y de la OTAN. El 28 de abril de 2022, el parlamento alemán decidió en una "coalición muy grande" el suministro de armas pesadas a Ucrania.36 Así, la participación de Alemania en la guerra de Ucrania adquirió una nueva cualidad.

En respuesta al suministro de armas pesadas de la OTAN a Ucrania, de inmediato Rusia declaró a éstas como blancos de ataque del ejército ruso.37

Rusia amenazó con armas nucleares tácticas. Su uso ya estaba calculado conscientemente en la concepción rusa de seguridad nacional del año 2000 que estipuló el "fortalecimiento de la posición de Rusia como gran potencia".38 El secretario general de la OTAN Jens Stoltenberg preparó la rescisión del Acta Fundacional OTAN-Rusia, en la cual la OTAN, entre otras cosas, se había obligado a no estacionar armas nucleares en Europa Oriental.

Es una mentira hipócrita cuando la OTAN y el gobierno federal aseguraron, hasta mayo de 2022, que de ningún modo querían convertirse en parte beligerante de la guerra. En sentido contrario, un peritaje de los Servicios Científicos en el parlamento alemán enfatizó ya el 16 de marzo de 2022, en un lenguaje jurídico rebuscado, que la función de entrenamiento relacionada con los suministros de armas podría interpretarse como una entrada en guerra según el derecho internacional público, porque

"si … también estuvieran en cuestión la instrucción de la parte en conflicto y/o el entrenamiento en tales armas, se abandonaría el área segura de la no participación en la guerra."39

Oficialmente el 11 de mayo de 2022, el ejército alemán (Bundeswehr) comenzó en Idar-Oberstein, Alemania, el entrenamiento de 18 equipos ucranianos en el arma ofensiva obús blindado 2000.40 Ya ahora, la OTAN le imputa a Rusia la responsabilidad de una posible escalada hacia una guerra mundial nuclear, pero al cambiar la estrategia, la alianza ampliada de la OTAN prepara deliberadamente la extensión de la guerra hacia una Tercera Guerra Mundial. Los participantes en tal conflicto ya no pueden controlar su dinámica propia, deben contar con todas las opciones – hasta un devastador intercambio de golpes con armas nucleares, biológicas y químicas.


3. La interacción entre el fascismo y la guerra

La guerra imperialista y el fascismo son como hermanos siameses. Willi Dickhut escribió al respecto:

"El fascismo no sólo es una forma de dominio de la más oscura reacción, de la peor opresión al interior del país contra su propio pueblo, sino que también significa una agresión asesina hacia el exterior, contra otros pueblos. ¡El fascismo significa guerra!"41

El derecho de guerra burgués legaliza asesinatos, destrucciones y devastaciones tras el inicio de la guerra contra un rival militar. Por regla general, esto está vinculado simultáneamente al estado de excepción nacional.

En interés del capital financiero ruso el presidente Putin ya había erigido su posición de poder durante años con métodos fascistoides. Hizo eliminar a la oposición crítica al gobierno, desmantelar la libertad de prensa y poner a los medios de comunicación críticos bajo el control del Estado. Los verdaderos marxistas-leninistas son perseguidos y obstaculizados masivamente en su trabajo.

Vladimir Putin mantiene una colaboración variada y estrecha con individuos y organizaciones fascistoides y fascistas en Europa, como el Amanecer Dorado en Grecia, la AfD en Alemania, el Rassemblement National en Francia o el Fidesz en Hungría. Desde Rusia, las "fábricas de trolls" difunden millones de veces en las redes sociales teorías conspirativas reaccionarias, instigación racista contra los refugiados y propaganda chovinista.

Con la conducción directa de la guerra, el desarrollo reaccionario en Rusia dio un salto cualitativo. La organización de la ICOR42 Plataforma Marxista-Leninista (MLP) de Rusia escribe acertadamente:

"En Rusia se ha establecido una dictadura fascista".43

Con la mayoría de dos tercios del partido de Putin, Rusia Unida, y el apoyo acrítico al curso de la guerra imperialista por parte de todos los partidos representados en la Duma,44 Putin puede gobernar sin restricciones incluso sin declarar formalmente la ley marcial. Como resultado, casi todos los medios críticos quedaron imposibilitados para trabajar. Internet y las "redes sociales" tan sólo existían para la propaganda progubernamental. La autoridad censora Roskomnadzor prohibió que se calificara de "guerra" la invasión de Ucrania. Desde el 4 de marzo de 2022, el "descrédito de la intervención de las Fuerzas Armadas de la Federación de Rusia" y la difusión de "información falsa" sobre las Fuerzas Armadas son objeto de las sanciones más severas. En caso de reincidencia enfrentan hasta 15 años de prisión. Ya en los primeros diez días de la guerra en Ucrania al menos 13.000 opositores a la guerra fueron detenidos y condenados a severas penas, entre ellos muchos marxistas-leninistas que participaron en las valientes protestas.


El anticomunismo en la guerra en Ucrania

Para conseguir capciosamente una favorable base de masas en el pueblo ruso, Putin minimiza demagógicamente la guerra de agresión de Rusia convirtiéndola en una "operación militar especial" de motivación antifascista.

El Partido Comunista Obrero Ruso (RKRP), miembro de la red neorrevisionista SolidNet, pone al descubierto esta mendaz justificación:

"Desde un punto de vista de clase, a los dueños de poder rusos al igual que a los de EE.UU. y la UE, no les importa un bledo el pueblo trabajador del Dombás, así como de Rusia y Ucrania. No tenemos duda alguna de que los verdaderos objetivos del Estado ruso en esta guerra son totalmente imperialistas".45

En cambio, aún en 2017 los revisionistas del Partido Comunista Alemán (DKP) certificaron que Rusia "actúa objetivamente de manera antiimperialista".46 Tras el estallido de la guerra, contaron el cuento de una legítima "prevención de un ataque inminente".47

Ni siquiera el hecho de que el propio Putin coloque en el centro el anticomunismo abierto para legitimar su ataque puede hacer tambalear al DKP en esta absurda opinión. Tres días antes de la invasión imperialista a Ucrania, Vladimir Putin emitió una declaración de principios en la que atacaba la socialista política de nacionalidades de los bolcheviques, especialmente de Lenin48 y Stalin.49 Según ella

"la Ucrania de hoy … (fue creada) plenamente y sin restricción alguna … por la Rusia bolchevique y comunista. … Lenin y sus compañeros de armas" habían actuado "de forma extremadamente despiadada contra Rusia". Vio la responsabilidad en las "ideas de una estructura estatal confederativa y la consigna del derecho a la autodeterminación de los pueblos hasta la secesión", en las que se basaba "la estatalidad soviética".50

Efectivamente: la política socialista de nacionalidades bajo Lenin y Stalin y la guerra de agresión imperialista rusa son como el fuego y el agua. La unión voluntaria de las naciones socialistas en la URSS, la promoción de sus respectivas lenguas y culturas y la convivencia internacionalista de todas las repúblicas soviéticas y sus etnias fueron su vivo motivo rector. La Gran Guerra Patria y su victoria sobre el fascismo de Hitler fueron sustentadas por todas las nacionalidades soviéticas.

¡Qué descarados son los escribas anticomunistas en Alemania que le imputan con estereotipada redundancia a Putin estar en la tradición de Stalin! Así, el periódico capitalista Handelsblatt afirma sobre Putin:

"Él es un Stalin, quien sufría de paranoia y masacraba a su pueblo a voluntad".51

¡Es más probable que los creadores de opinión burgueses sufran de paranoia, temerosos ante la fuerza de atracción del socialismo y los logros de la dirección estatal de Stalin, que han sido puestos en discusión por los ataques de Putin! Después de todo, fue precisamente el mando supremo bajo Stalin que encabezó la exitosa liberación de Ucrania del fascismo de Hitler. El Ejército Rojo, junto con las y los heroicos partisanos, derrotó a las fuerzas armadas alemanas (Wehrmacht). Por encargo del capital financiero alemán asesinó a cuatro millones de personas en Ucrania, dejó sin techo a diez millones, destruyó 16.150 empresas industriales y 400 minas, arrasó 714 ciudades y 28.880 pueblos. Los mineros que se negaron a colaborar con el fascismo de Hitler fueron arrojados vivos a las fosas de las minas.52

Por otra parte, organizaciones fascistas ucranianas, como la dirigida por Stepan Bandera, colaboraron con el fascismo. Es un escándalo que el embajador ucraniano en Alemania, el amigo de los fascistas Andrij Melnyk, pueda seguir alabándolo impunemente como "héroe".53 Bandera era un ferviente antisemita y en la Segunda Guerra Mundial, junto a los fascistas de Hitler, corresponsable de la deportación y el asesinato de 800.000 judíos en Ucrania.54 ¡No se oye ni una palabra de protesta de los santos luchadores contra el antisemitismo en los partidos burgueses de Alemania cuando Melnyk difunde su provocadora instigación a la guerra!

El proceder liberal con los fascistas en Ucrania y su promoción, en parte sistemática, hasta la integración del fascista Batallón Azov en el ejército ucraniano, sirven a Putin como una de las líneas de justificación para su invasión a Ucrania. Mezclando verdades, medias verdades y mentiras, enlaza demagógicamente con el justificado orgullo de las masas rusas y ucranianas por la victoria de la Unión Soviética socialista sobre el fascismo de Hitler. Al hacerlo, distrae de los verdaderos motivos de la guerra de agresión: la lucha actual del neoimperialismo ruso por la hegemonía en Europa.


Ucrania – un estado capitalista totalmente reaccionario

Es una burla cuando el canciller Olaf Scholz/SPD afirma que la guerra de Rusia contra Ucrania "está dirigida contra todo lo que constituye la democracia".55 En realidad, bajo el dominio de los oligarcas y también del gobierno de Volodímir Zelenski, todo lo que constituye la democracia burguesa ya fue oprimido en Ucrania en los años anteriores. En 2015, se prohibieron los símbolos comunistas y se reprimieron las luchas obreras, incluso después de la entrada en funciones del gobierno de Zelenski. Durante años, la UE rechazó la solicitud de adhesión de Ucrania porque no cumplía criterios esenciales como una "democracia estable basada en el Estado de Derecho, … pero también … una economía de mercado operativa y competitiva".56 En septiembre de 2021, es decir mucho después de la elección de Zelenski como presidente en 2019, el Tribunal de Cuentas Europeo (TCE) confirmó que Ucrania tenía "una gran corrupción (como) problema central".57 La organización humedica declaró, ya en 2021, sobre la situación social en Ucrania:

"Ingresos mensuales de unos 350 euros y unos costes de vida a la altura de los estándares europeos occidentales – hoy más del 45 por ciento de la población es considerada pobre. … Cualquiera en Ucrania que dependa de la ayuda médica o dé a luz a un niño enfermo o incluso discapacitado suele enfrentarse a la ruina económica".58

En cambio, en el 2021 sólo los siete hombres más ricos del país contaban con una fortuna privada de 11.900 millones de dólares.59 En enero de 2022 entró en vigor en Ucrania una ley lingüística racista que discrimina la lengua rusa en el ámbito público, a pesar de que el 40 por ciento de la población ucraniana habla ruso en su entorno privado.

Con el inicio de la guerra, se impuso la ley marcial en Ucrania y se suspendieron todos los derechos y libertades democráticos. La violencia se convirtió en el principal método de dominio: trabajo forzado, expropiación, restricción de la libertad de movimiento, prohibición total de reuniones y huelgas, prohibición de partidos, censura de los medios de comunicación, servicio militar general obligatorio, internamiento de extranjeros o suspensión de elecciones.

Cualquier oposición al régimen de Zelenski es ahora perseguida y eliminada con la acusación de "actividad prorrusa". El 18 de marzo de 2022, el presidente prohibió por decreto las actividades de once partidos de la oposición, entre ellos el Bloque de Fuerzas de Izquierda, la Oposición de Izquierda y el Partido Socialista de Ucrania. El 20 de marzo se promulgó un decreto para juntar todos los canales de noticias nacionales bajo el control del gobierno.

El Consejo de Coordinación del Movimiento Obrero de Ucrania (KSRD), miembro de la ICOR, denuncia ataques especiales contra la clase obrera:

"Al mismo tiempo, las autoridades ucranianas endurecieron la legislación laboral bajo la ley marcial. … una mayor facilidad para despedir a las obreras y los obreros, el aumento de la semana laboral de 40 a 60 horas y la supresión de días feriados estatales. … Todas las huelgas están prohibidas".60

Es muy difícil superar la hipocresía con la que Volodímir Zelenski –bien escenificado con una camiseta verde oliva y barba de tres días– se presenta internacionalmente ante los medios de comunicación masiva como un valiente defensor de la libertad y la democracia.

La clase obrera y las amplias masas de Ucrania tienen todo el derecho a defenderse de la agresión imperialista de Rusia con las armas en la mano. Sin embargo, en la lucha por la paz inmediata, este gobierno no es un socio honesto. Esto vale más aún en la lucha por la liberación social, en la que hay que lograr también una victoria sobre el propio gobierno, el derrocamiento del régimen reaccionario de Zelenski. En esta complicada guerra de dos frentes las masas ucranianas merecen la plena solidaridad del internacionalismo proletario.


La guerra impulsa la derechización a nivel mundial

El 24 de mayo de 2022, el primer ministro húngaro, Viktor Orbán, declaró por tercera vez61 el estado de emergencia en su país, tras una apresurada modificación de la Ley Fundamental en el parlamento, alegando que "La guerra en Ucrania sería «una amenaza constante para Hungría»".62 Su gobierno de emergencia dispone de un amplio arsenal de medidas reaccionarias: suspensión de leyes o de su aplicación,63 prohibición de huelgas, reducción del impuesto sobre actividades económicas de las empresas a la mitad, autoservicio del tesoro público,64 castigo por informes no gratos con hasta cinco años de prisión.65

Pero no sólo los gobiernos conocidos por todos como reaccionarios, como el de Viktor Orbán, están agudizando el rumbo. En Alemania, al igual que en la mayoría de los países europeos y en EE.UU., se está impulsando la derechización de la sociedad, y la militarización y la fascistización del Estado van en aumento.

En Alemania, partes de la ley marcial ya entran en vigor cuando se da el "caso de alianza",66 y completamente en el llamado "caso de defensa" según el artículo 115a de la Ley Fundamental (constitución). Incluso si un ataque armado es "inmediatamente inminente", el ejército alemán puede ser empleado dentro del país y se aplica todo el arsenal de la legislación del estado de emergencia. Esto significa: prohibición de asambleas y huelgas, restricción masiva de la libertad de expresión y de los medios de comunicación, confiscación de bienes, órdenes de reconvertir la producción o trabajo forzado y detención inmediata de una persona si existen "indicios sustanciales o reales para la sospecha de que está cometiendo, promoviendo o provocando actos punibles como alta traición, puesta en peligro del Estado, traición a la patria, delito contra la defensa nacional".67

Todo esto da testimonio del temor no disimulado de los sectores dominantes a la inevitable resistencia que se alzará contra la pobreza, el desempleo, las consecuencias de la guerra y las crisis. Para el movimiento obrero y popular internacional es indispensable unir la lucha contra la guerra y el fascismo con la lucha por la preservación y ampliación de los derechos y libertades democráticos como escuela de la lucha por el socialismo.


4. La transición a la guerra económica mundial

Los países de la OTAN impusieron a Rusia el arma de guerra de las sanciones masivas. Al primer paquete de sanciones de la UE del 23 de febrero le siguieron cinco más hasta el 3 de junio de 2022. A esto se agregaron sanciones por parte de muchos países individuales, como EE.UU., Gran Bretaña, Canadá, Japón, Suiza, etc.

Primero, las medidas, como la congelación de activos y la prohibición de entrada, se dirigen inicialmente contra 1.091 personas y 80 organizaciones, entre ellas oligarcas o el ministro de asuntos exteriores ruso, Sergei Lavrov, así como el presidente Vladimir Putin.

El segundo objetivo son las empresas y los bancos: entre otras cosas, las acciones de las empresas estatales rusas ya no pueden negociarse en la UE. Los bancos rusos, incluido el Banco Central de Rusia, ya no pueden prestar o pedir dinero prestado en la UE. Siete grandes bancos rusos han sido excluidos del sistema de pagos SWIFT.

Tercero, las sanciones se dirigen contra las importaciones y exportaciones de la economía rusa. Los países occidentales, bajo la dirección de la OTAN, detuvieron el recientemente finalizado gasoducto Nord Stream 2. También prohibieron la importación de carbón ruso, a las agencias de transporte rusos y bielorrusos operar en la UE, y a los buques con pabellón ruso entrar en los puertos de la UE. Además hay prohibiciones selectivas de exportación a los sectores de alta tecnología de Rusia por un valor de 10.000 millones de euros, prohibiciones ampliadas a la importación y la exclusión de Rusia de los contratos públicos y los fondos europeos. Con el sexto paquete de sanciones, la UE acordó un embargo de petróleo que, no obstante, sólo debe aplicarse a los barcos petroleros y no a los oleoductos.

Las sanciones en su conjunto han adquirido el carácter de una guerra económica mundial con los correspondientes efectos en la economía política del sistema imperialista mundial. En contra de la disparatada promesa de que las sanciones económicas podrían detener la guerra, no tienen ninguna influencia inmediata en el transcurso concreto de la guerra.

El presidente de la CDU, Friedrich Merz, considera que el objetivo de la política de sanciones contra Rusia consiste en "romper la columna vertebral del complejo industrial-militar de este país."68

Se trata pues, estratégicamente, de arruinar la economía rusa y detener el posterior ascenso de Rusia como potencia neoimperialista.

Bajo la condición de la producción internacionalizada y debido al hecho de que 154 países del mundo –incluyendo grandes países como China, Brasil, India, México, Indonesia e incluso Turquía, miembro de la OTAN– no han participado hasta ahora en las sanciones, la OTAN difícilmente puede lograr sus objetivos. De esta manera, las sanciones político-financieras se ven socavadas, entre otras cosas, por el CIPS, la alternativa china al SWIFT, así como por el sistema SPFS creado por Rusia, al que están conectados 400 bancos rusos. Por ejemplo, India, que tiene que importar el 80 por ciento de sus necesidades de petróleo, ha acordado "importar más de 3 millones de barriles de crudo de la producción rusa" en el entorno inmediato a las decisiones sobre las sanciones.69 Muchos países de Asia, África o América Latina comercian con Rusia como un supuesto aliado en la lucha contra la explotación neocolonial de sus países por parte de EE.UU. Algunos también quieren fortalecer sus propias ambiciones imperialistas.

Además, la cooperación con los proveedores sustitutivos de energía, ahora necesarios para Europa, no se presenta exenta de problemas. Poco después de haber acordado el suministro alternativo de gas con Catar, el emirato reaccionario exigió garantías de compra durante al menos 20 años a precios escandalosos.70 Sin embargo, para entonces Alemania quería haber prescindido hace tiempo y casi por completo de las energías fósiles.

En contra de todas las fanfarronas declaraciones de intenciones de los gobiernos occidentales, son las masas rusas las que soportan la carga principal de la política de sanciones imperialistas, no los belicistas y oligarcas, los principales responsables. Tan sólo en Moscú, 200.000 trabajadores han perdido sus puestos de trabajo porque las empresas extranjeras han dejado de operar y las cadenas de suministro internacionales se han cortado en gran medida. Ya en marzo de 2022, la inflación en Rusia subió al 17,3 por ciento.71

Rusia, socio comercial favorito de Alemania hasta 2021 y proveedor del 55 por ciento del consumo de gas de Alemania, todavía ha suministrado diariamente a mediados de abril de 2022 gas natural con capacidad para unos 2.400 gigavatios-hora. Además de ello, Alemania obtuvo de Rusia alrededor del 50 por ciento de su carbón importado y cerca del 35 por ciento de su petróleo.72

Sobre todo los consorcios alemanes de energía, química y acero, que hasta ahora han sacado provecho particularmente de las relaciones económicas con Rusia, no quieren llevar las sanciones al extremo. El jefe de la BASF, Martin Brudermüller, advirtió encarecidamente al gobierno alemán de no dejarse llevar a una interrupción de los suministros de gas ruso: Tal medida "podría llevar a la economía alemana a su más grave crisis desde el final de la Segunda Guerra Mundial y destruir nuestra prosperidad".73

Contrariamente a la propaganda burguesa sobre la gran unidad de la OTAN y la UE, el jefe de la asociación de monopolios de la industria alemana (BDI), Siegfried Russwurm, ya el 7 de marzo de 2022 rechazó bruscamente la exigencia del gobierno estadounidense de desvincular la economía alemana de China y Rusia:

"… no hemos sido ni seremos receptores de órdenes del gobierno estadounidense. … sus crímenes (de Putin) no son el fin del comercio global y de la división global del trabajo. El intercambio, no el aislamiento, sigue siendo nuestro principio."74

El canciller Scholz se suma a la amenaza de que un embargo de gas "de un día para otro … arrojaría a nuestro país y a toda Europa en una recesión".75 El miedo a las protestas políticas de las masas y al desarrollo de la lucha de clases proletaria contra la descarga del peso de la crisis y de la guerra sobre las espaldas de las masas es una fuerza motriz de la gestión de crisis del gobierno federal.

No obstante, con el cambio de estrategia de la OTAN, que se decidió a más tardar a finales de abril, también el gobierno federal se desprendió de las inhibiciones hasta entonces existentes. Volcó cada vez más abiertamente las cargas de la guerra y de la crisis sobre las las espaldas de las masas. Tan sólo la especulación con los alimentos, las materias primas de todo tipo y los productos energéticos, atizada por la política de sanciones, hace subir enormemente la inflación. Los así llamados "paquetes de alivio" para una parte de la población, aprobados por la coalición de gobierno de SPD, "Verdes" y FDP, son sólo un alivio por corto tiempo. Cínicamente, el vicecanciller Robert Habeck justifica el embargo petrolero contra Rusia:

"Esto … significará una exigencia excesiva. … si los precios suben después. … ese es el precio que puede y … debe ser soportado".76

La propaganda a favor de la colaboración de clases y apretarse el cinturón se convirtió en una parte esencial de la guerra psicológica. El portal de internet Telepolis reveló:

"La afirmación de que la inflación es producto de la guerra en Ucrania es, por tanto, una simple noticia falsa. Se nota de inmediato que debido a la guerra aún no se ha perdido ninguna cosecha en Ucrania o en Rusia … También el gas y el petróleo fluyen de Rusia a Occidente a los precios acordados. … (La) fijación de los precios … no está determinada precisamente por los costes actuales, como se suele suponer, sino que se orienta según las expectativas de ganancias futuras."77

En consecuencia, el 18 de mayo de 2022 la revista WirtschaftsWoche se entusiasmó

"el mercado del petróleo crudo … (es) también ideal para invertir dinero. … Por ejemplo, quien haya apostado en los últimos doce meses … por el petróleo ha podido casi duplicar su apuesta tomando como medida el precio de un barril de crudo."78 Esto, por supuesto, contrarresta el efecto de las sanciones. De esta manera este año, a pesar de los embargos, Rusia espera obtener 13.700 millones de euros adicionales en exportaciones de materias primas fósiles.79

La abierta crisis de la nueva organización de la producción internacional

Más importantes que las inmediatas repercusiones económicas de las sanciones son las sacudidas globales y, por tanto, estratégicas, en la estructura de la nueva organización de la producción internacional. Su trascendencia aún apenas puede preverse. A diferencia de los monopolios estadounidenses, que producen y venden sus productos principalmente en su enorme mercado interior, los monopolios internacionales de Alemania producen principalmente en el extranjero y obtienen allí sus ganancias máximas.80 La guerra económica del Occidente contra Rusia tiene un efecto de doble filo. Pues al mismo tiempo impulsa a Rusia a desarrollar aún más decididamente la ampliación de las "relaciones amistosas" con los países anti-sanciones, y sobre todo con la China neoimperialista, hacia un bloque económico, político y militar.

De este modo, la política de sanciones de la OTAN y de la UE provoca el fin del mercado mundial unitario, la principal condición económica de la nueva organización de la producción internacional. Ya se dibuja que la iniciada guerra económica mundial se extenderá en el futuro. Así, en mayo de 2022, en el Foro Económico Mundial de Davos, el secretario general de la OTAN Stoltenberg, bajo el demagógico lema "la libertad es más importante que el libre comercio", exigió desacoplar la economía con respecto a China.81 La división internacional del trabajo existente hasta ahora se pone en cuestión, mientras que al mismo tiempo sigue siendo una necesidad indispensable para la producción industrial monopolista orientada a rendir ganancias máximas. Importantes sistemas de producción integrados son desgarrados y sectores industriales enteros se ven privados de materias primas y productos intermedios y sumidos en crisis permanentes. La restricción o incluso el corte total de los mercados de venta hasta ahora abiertos también dificulta la venta de la aumentada producción en masa de los supermonopolios. Las consecuencias para la economía mundial aún no son previsibles, sobre todo porque este desarrollo se suma a una crisis logística, energética y de materias primas que ya había surgido antes de la guerra, así como a la escalada de las guerras comerciales. Con malos presagios, la ministra alemana de asuntos exteriores, Annalena Baerbock, pronosticó un futuro "huracán de crisis" en el mundo.82

En la economía mundial se ha iniciado una abierta crisis de la nueva organización de la producción internacional, que continúa acelerando enormemente la desestabilización del sistema imperialista mundial. La transición a la guerra económica mundial agudiza al extremo la contradicción de importancia principal entre las revolucionarias fuerzas productivas internacionalizadas, de un lado, y el poder estatal-nacional y la organización de las relaciones de producción capitalistas, del otro. Esto impulsa el peligro de una Tercera Guerra Mundial. En el libro Crepúsculo de los dioses sobre el "nuevo orden mundial" se dice al respecto:

"El hecho de que el imperialismo introduzca por cierto la nueva organización de la producción, pero que debido a sus irresolubles contradicciones internas nunca podrá crear un Estado mundial, manifiesta que el imperialismo choca a un límite relativo de su desarrollo histórico. Las fuerzas productivas modernas requieren relaciones de producción que correspondan a su carácter internacional, pero éstas sólo se pueden realizar en los Estados socialistas unidos del mundo."83


5. La guerra en Ucrania acelera el desarrollo hacia una catástrofe ecológica global

Ya antes de la crisis de Ucrania, la transición hacia la catástrofe ecológica global se estaba acelerando. Más o menos todos los países imperialistas anunciaron rigurosas medidas de protección del medio ambiente, sobre todo en respuesta al movimiento ecologista mundial de masas, particularmente entre la juventud. Pero poco después de la invasión rusa a Ucrania, declararon un cambio de paradigma en la política medioambiental. A partir de ahora la protección del clima, hasta entonces el objetivo primordial, tendría que subordinarse a los "intereses de seguridad", o sea a la preparación de una Tercera Guerra Mundial. El 31 de marzo de 2022, el presidente estadounidense Biden anunció:

"Tenemos que decidirnos por la seguridad a largo plazo en lugar de la vulnerabilidad energética y climática".84

La deliberada destrucción de la unidad entre el ser humano y la naturaleza adquiere así una nueva cualidad. El eslogan demagógico de Biden fue apoyado por la industria alemana de armamento. El Dr. Hans Christoph Atzpodien, director general de la Asociación Federal de la Industria Alemana de Seguridad y Defensa, formuló, ya a fines del 2020, el nuevo principio "relevante para el sistema", que "la seguridad … es la «madre» de la sostenibilidad y de la correspondiente prosperidad".85 A Olaf Scholz y a su equipo de gobierno les correspondió la tarea de adiestrar también al movimiento ecologista en Alemania al nuevo rumbo de la política exterior y medioambiental. Ante las crecientes críticas en este contexto, incluso entre la "Juventud Verde", Robert Habeck, filósofo y ministro federal de economía y protección climática respondió demagógicamente con el neologismo de "patriotismo ecológico".86

Pero el "patriotismo ecológico" de Habeck no es nada más que una nueva variante del socialchovinismo.87 Sólo que esta vez los obreros y las amplias masas deben renunciar tanto a sus justificadas reivindicaciones sociales, económicas y políticas como también aceptar sin resistencia las drásticas agravaciones de la crisis ecológica.

Con su vuelco hacia atrás en la política medioambiental, el imperialismo estadounidense también tiene como objetivo convertirse en una superpotencia energética. En relación con la prohibición de importaciones de petróleo, carbón y gas ruso88 impuesta por parte de EE.UU., el 8 de marzo de 2022 el New York Times comentó que "el presidente Biden (ha) dejado ampliamente de hacer propaganda para sus ambiciosos planes para combatir el cambio climático, centrándose en cambio en bombear la mayor cantidad posible de petróleo y gas".89

Biden quiere, además, aumentar la dependencia de Europa frente a EE.UU. y recuperar el terreno perdido en la economía mundial, pero también la mermada confianza entre la población estadounidense en su gobierno. Tan sólo en los EE.UU., la Administración de Información Energética tiene previsto aumentar el fracking en un 15 por ciento90 hasta el 2030. El Foro de Países Exportadores de Gas quiere incluso un aumento de la tasa mundial del 66 por ciento.91

En Alemania son sobre todo los "Verdes" quienes se muestran como aliados condescendientes. Para poder importar gas de fracking de los EE.UU. el verde ministro federal de economía, Habeck, impulsó masivamente la construcción de terminales de gas natural licuado (GNL) en Brunsbüttel, Stade y Wilhelmshaven, a las que su partido siempre se había opuesto enérgicamente. Para darle un barniz ecológico al asunto, estas terminales supuestamente también deberían utilizarse posteriormente para la importación de hidrógeno.

El gas natural y el fracking dañan el clima no sólo debido al CO2 producido durante su combustión y los productos químicos bombeados en la tierra, sino también debido a la liberación masiva del gas de efecto invernadero metano procedente de los pozos y las fugas de los gasoductos. El metano tiene un potencial de calentamiento global superior en más de 20 veces al del CO292 y ya ha causado el 16,4 por ciento del calentamiento global en 2019.93

Bajo la bandera demagógica de nunca volver a proporcionar dinero para las violaciones de los derechos humanos de un Vladimir Putin, el gobierno federal reestructuró no sólo el suministro de gas sino también el de petróleo; concluyó contratos de suministro con el gobierno de Catar. Es una burla que el ministro de economía, Christian Lindner, declare: "Queremos tener socios comerciales que también sean socios con valores."94

Por tanto, ¡los jeques ultrarreaccionarios de Catar con su régimen feudal-fascista son exactamente la dirección correcta! ¿Qué les importa a Lindner y Habeck las violaciones de los derechos humanos sistemáticamente cometidas, el apoyo evidente a las organizaciones terroristas fascistas del "Estado Islámico" y la cercanía ideológica y política de Catar al régimen fascista de los talibanes en Afganistán? Para los demócratas burgueses de Alemania, uno puede convertirse en un "socio con valores" simplemente estando en el lado "correcto" en la guerra económica mundial contra Rusia, es decir, contra el principal competidor imperialista en la actualidad.

Por el contrario, la expansión de las energías renovables propagada por Robert Habeck y la UE, quedó sumamente fragmentada o fue orientada estrictamente hacia los monopolios. El artículo 8 del reglamento de la UE sobre taxonomía, por ejemplo, regula que los proyectos de turbinas eólicas de las empresas se promocionen como "verdes" si tienen más de 500 trabajadores y están orientados al mercado de capitales.95

Ya a principios de 2022, el ministro federal Habeck abogó por clasificar el gas natural como una "tecnología de transición"96 particularmente digna de ser subvencionada como puente hacia las energías renovables. La Comisión de la UE no tardó en aprobarlo, incluyendo la promoción de la energía nuclear.97 En interés de quienes sucede este desastre político medioambiental, es puesto al descubierto tras el inicio de la guerra con la exigencia abiertamente presentada por la Asociación Federal de la Industria Alemana (BDI), según la cual se debería considerar

"sin reservas ideológicas la prolongación del tiempo de producción de las tres centrales nucleares en funcionamiento y de las últimas tres plantas cerradas."98

Hablando claro, "sin reservas ideológicas" significa apoyar sin reservas los planes imperialistas de mantener y expandir la energía nuclear y poner deliberadamente en grave peligro la salud de la población.

De las centrales nucleares parten peligros imposibles de calcular. Todas las instalaciones nucleares dependen de un suministro seguro de electricidad para refrigerar sus elementos combustibles. Si esto se interrumpe, por ejemplo, por una guerra o una catástrofe natural, amenaza una incontrolable fusión de núcleo.99 Los ejemplos históricos de Chernóbil y Fukushima lo demuestran.

La promoción de las centrales nucleares está muy estrechamente vinculada al uso militar de la energía nuclear. El presidente francés Emmanuel Macron declaró con franqueza:

"Sin energía nuclear civil, no hay energía nuclear militar y sin energía nuclear militar, no hay energía nuclear civil."100

El aspirado renacimiento de la energía nuclear también tiene como claro objetivo el rearme de Europa con armas nucleares. Lo mismo es válido para reforzar la "participación nuclear" de Alemania en el marco de la OTAN, que se refleja en la adquisición de aviones de combate estadounidenses F-35 aptos como portadores de armas nucleares.

El creciente peligro de una guerra nuclear

En 2021, nueve potencias nucleares imperialistas poseían en conjunto unas 13.080 armas nucleares. En términos puramente matemáticos, su potencial destructivo sería suficiente para destruir varias veces la biosfera de la Tierra. Los estrategas militares imperialistas, tanto de la OTAN como de Rusia, en la actualidad vuelven a desarrollar la criminal concepción de una guerra nuclear limitada, tal como en la década de 1980.

El presidente ruso Putin amenaza descaradamente con utilizar armas nucleares101 y el presidente Biden reafirma la pretensión de EE.UU. de utilizarlas primero.102 El misil hipersónico "Dark Eagle", equipado con armas nucleares, puede alcanzar y destruir Moscú desde Alemania en 21 minutos y 30 segundos.103 Desde marzo de 2022 los soldados estadounidenses realizan entrenamientos con este sistema.104 Hasta ahora, el rechazo a la guerra nuclear era un consenso lógico en el movimiento ecologista y por la paz. Y ahora, el 31 de marzo de 2022, precisamente un artículo de Greenpeace, le dio a la "posibilidad de una guerra nuclear «limitada»"105 un minimizante sello ecológico:

"En el caso de que se utilice un arma nuclear táctica … la onda de calor, la onda de choque y la radiación se limitarían probablemente a unos pocos kilómetros."106

En realidad, cada una de las armas nucleares –incluso las tácticas– conlleva una inmensa destrucción, tremendos daños y miles de muertos a través de cientos de kilómetros cuadrados. La experta nuclear Nina Tannenwald aclara frente a los absurdos juegos de ideas atómicos:

"Incluso un arma nuclear de «pequeña potencia explosiva» (0,3 kilotones) causaría daños muy superiores a los de un explosivo convencional. … La lluvia radiactiva contaminaría el aire, el suelo, el agua y el suministro de alimentos".107

Las armas nucleares, denominadas de manera trivial "mini-bombas", no hacen que un ataque nuclear sea menos peligroso, sino que la convierten aún más en una opción real, con la consecuencia de una escalada incontrolable.

Es una ilusión común, pero sumamente peligrosa, que la sensatez de los imperialistas no permitiría una guerra nuclear. Todos los ecologistas y luchadores por la paz están frente al desafío de unir su lucha para salvar el medio ambiente con la lucha contra la guerra imperialista e imponer la reivindicación de prohibir y destruir todas las armas atómicas, biológicas y químicas (ABC) a nivel mundial.


Peligrosa lucha competitiva por la base energética y de materias primas

El movimiento ecologista mundial ha conseguido arrancar a los monopolios y gobiernos algunas promesas y concesiones respecto a la ampliación de las energías renovables. La actual abundancia de la energía eólica, solar y otras energías alternativas, así como los dispositivos de almacenamiento de energía y la posibilidad de su producción industrial a bajos costes, forman parte de la amplia preparación material del socialismo en la unidad entre el ser humano y la naturaleza. Sin embargo, bajo el dominio de los monopolios, este potencial de los progresos científicos y técnicos no se hace realidad; por el contrario, muta en un negocio destinado a rendir ganancias máximas, orientado por la ambición al liderazgo en el mercado mundial.

En la actualidad, el 98 por ciento de las celdas solares se producen en los países neoimperialistas de Asia, con un 77,7 por ciento por parte de los monopolios chinos,108 mientras que la cuota de los monopolios estadounidenses y de la UE se ha reducido.109 En la producción de plantas de energía eólicas, los monopolios de la UE Vestas, Siemens-Gamesa, Nordex y Enercon representan el 29,7 por ciento del mercado mundial, pero siguen por detrás de China, que produce el 54,6 por ciento. También en este caso los EE.UU. están muy por detrás, con sólo un 11,7 por ciento.110 Con la crisis de Ucrania culmina la lucha competitiva interimperialista por la base energética y de materias primas.


Crisis abierta del ecologismo imperialista

Las variantes hasta hoy existentes del ecologismo imperialista han entrado en una crisis abierta. Su credo era la supuesta "compatibilidad entre la ecología y la economía capitalista". También fracasó abiertamente la adoración propagandística del ya fallado objetivo de limitar el calentamiento global como máximo a 1,5 grados fijado en el Acuerdo Climático de París de 2015.

Incluso el Grupo Intergubernamental de Expertos sobre el Cambio Climático de las Naciones Unidas, que por lo demás minimiza más bien el peligro, advierte desde 2021 de una época caliente que amenaza a la humanidad con olas de calor mortales.111 En febrero de 2022, pronosticó el peligro de "reacciones en cadena" incontrolables que pondrían en grave peligro a 3.600 millones de personas. Sin embargo, esto deja totalmente indiferentes a los monopolios internacionales de energía y de materias primas. No piensan ni en sueños abstenerse de seguir incorporando y explotando cada vez más las fuentes de energía fósiles. En 2017, tan sólo 100 supermonopolios causaron el 71 por ciento de todas las emisiones industriales de gases de efecto invernadero del mundo.112 De 2008 a 2020, se incrementó la producción mundial de carbón un 16,6 por ciento,113 la de petróleo un 4,1 por ciento114 y la de gas natural un 27 por ciento.115


Crisis alimentarias y de hambre provocadas deliberadamente

Rusia y Ucrania producen conjuntamente el 64 por ciento del aceite de girasol del mundo, el 23 por ciento del trigo y el 18 por ciento del maíz, y con ello una parte importante de las exportaciones mundiales de alimentos.116 La guerra de agresión rusa contra Ucrania está destruyendo y robando la producción y distribución de estos vitales alimentos a nivel mundial. Según la Organización de las Naciones Unidas para la Agricultura y la Alimentación (FAO), sólo a finales de abril de 2022 casi 25 millones de toneladas de granos estaban atascados en Ucrania, bloqueados por el ejército ruso y los puertos minados.117 A esto se suma la política imperialista de sanciones, que restringe masivamente la exportación de estos alimentos existencialmente necesarios hacia muchos países de Asia y África.

Como resultado, la creciente crisis alimentaria se está agudizando a saltos hacia una crisis de hambre transnacional con consecuencias económicas, políticas y sociales de gran alcance. En todo el mundo, 811 millones de personas ya pasan hambre y 2.000 millones sufren desnutrición.118 Desde febrero de 2022, los precios de los alimentos se han disparado en todo el mundo.119 Para sacar provecho del enrarecimiento de los alimentos básicos, los monopolios agrarios de la UE presionan para ampliar su producción de cereales y aumentan excesivamente los precios de los alimentos.

Para este propósito deben suprimirse las imposiciones "molestas" para la protección del medio ambiente en la agricultura. Los objetivos de preservación de la biodiversidad, proclamados todavía en el acuerdo de coalición del actual gobierno federal, desaparecen en los cajones: por ejemplo, los planes de cultivar ecológicamente el 25 por ciento de las tierras agrícolas para 2030, dejar en barbecho el cuatro por ciento de las tierras agrícolas a partir de 2023, y reducir a la mitad el uso de pesticidas.120 Esto es devastador en vista de la dramática extinción de especies, con más de un millón de especies amenazadas de extinción a nivel mundial.


Saqueo de los recursos naturales

El aumento del rearme en todo el mundo, con más de dos billones de dólares estadounidenses gastados en armamento en 2021,121 y aún más la guerra, son factores decisivos de la crisis ecológica. No sólo se están destruyendo decenas de miles de vidas humanas y las condiciones de vida de millones de personas, sino que también se destruye aceleradamente la biosfera, se desperdician materias primas y se intensifica el calentamiento del clima. Tan sólo las fuerzas armadas estadounidenses emiten más CO2 que Suecia, un país industrial de tamaño medio.122 A esto se suma el despilfarro de recursos y la contaminación y desertificación de la tierra y del agua por las bases y transportes militares.

Con la guerra se desarrolla una catástrofe ecológica regional en Ucrania. La región del Dombás es una de las zonas más contaminadas del planeta, con 900 grandes plantas industriales, entre ellas 248 minas, 177 plantas químicas peligrosas y 113 plantas que utilizan sustancias radiactivas.123 En 2021 ya se había producido una contaminación a gran escala de las aguas subterráneas, principalmente debido a la inundación de las minas, de modo que unos 3,4 millones de personas no tienen acceso al agua potable limpia.124 Los bombardeos de acerías, como la de Mariupol, han liberado enormes cantidades de sustancias ultratóxicas y metales pesados. Así, regiones enteras pueden quedar inhabitables durante mucho tiempo.

En la crisis ecológica mundial se pone de manifiesto toda la podredumbre y la caducidad del sistema imperialista mundial. El reconocimiento y el procesamiento consciente de este desarrollo son cruciales para que las masas emprendan una lucha medioambiental transformadora de la sociedad, bajo la dirección de la clase obrera con la perspectiva del verdadero socialismo.


6. La transición del oportunismo al socialchovinismo

Desde comienzos de 2022 se inició en todo el mundo la manipulación de la opinión pública con una guerra psicológica para ganar a las masas a favor de una guerra imperialista.

Con el comienzo de la guerra en Ucrania el socialchovinismo transfronterizo obtuvo una nueva dimensión como influencia durante las veinticuatro horas del día. A través de sus mopopolizados medios de comunicación masiva cada país imperialista impulsó una verdadera guerra de desinformación hasta llegar a la abierta instigación a la guerra. El libro La crisis de la ideología burguesa y del oportunismo comprueba:

"En las crisis, cuando sus costes y cargas son volcados sobre las espaldas de las masas, cuando la burguesía lucha contra desarrollos revolucionarios o se encamina a la guerra, en suma: cuando las contradicciones se agudizan, por ley inherente el oportunismo se convierte en socialchovinismo. Su línea directriz es propagar la subordinación completa de la clase obrera a los intereses de clase nacionales de la burguesía."125

En la Conferencia de Seguridad de Munich del 19 de febrero de 2021 –ya un año antes de la guerra en Ucrania– el presidente de los EE.UU. Joe Biden comprometió a los EE.UU. y a otros países imperialistas miembros de la OTAN a "defender la soberanía y la integridad territorial de Ucrania".126 Biden no ha abandonado la política de "América primero" de Donald Trump, como lo embellece la mayoría de los analistas burgueses, sino que él la ha sistematizado hacia una estrategia y táctica del afán de poder hegemónico de los EE.UU. Para ocultar esta esencia, él vende este proyecto con hipocresía chovinista y socialchovinista como intervención a favor de las democracias occidentales.

Esto ha llevado a la difusión del modo de pensar pequeñoburgués-socialchovinista a un nuevo nivel: La clase obrera internacional debería, en lo posible, identificarse patrióticamente con la explotación imperialista y con la instigación a la guerra en el propio país. En lugar de perseguir sus intereses de clase proletaria, participar en la resistencia activa contra la preparación de una Tercera Guerra Mundial y dirigirse hacia la preparación de la revolución socialista internacional, la clase obrera debería conformarse con el "mal menor": la "democracia" del imperialismo estadounidense o europeo occidental que supuestamente es mucho mejor que el ruso o chino.

También el presidente ruso Vladimir Putin atizó, ya mucho antes del asalto a Ucrania, el modo de pensar pequeñoburgués-socialchovinista de las masas en Rusia. En un artículo "Sobre la unidad histórica entre rusos y ucranianos", con demagogia völkisch (etnico-nacionalista)127 difundió:

"Rusos, ucranianos y bielorusos son descendientes de los antiguos rus, que formaron el Estado más grande de Europa".128

Con este tipo de chovinismo gran ruso Putin no sólo preparó ideológicamente la invasión a Ucrania, sino también otras batallas de conquista. Pero al hacerlo, en su alucinación völkisch él pasa por encima del hecho histórico de que la (antigua) Rus de Kiev eran una unión de tribus sobre todo ucranianas en un Estado feudal. Más tarde los zares rusos metieron a la fuerza a los pueblos y territorios no rusos en su reino y convirtieron a Rusia en una prisión de pueblos.

A todos aquellos que defienden a una de las dos partes imperialistas beligerantes se les hace recordar lo que Lenin remarcó inequívocamente frente a las engañosas declaraciones sobre el surgimiento de las guerras imperialistas:

"El problema de qué grupo ha asestado el primer golpe militar o ha sido el primero en declarar la guerra no tiene importancia alguna para determinar la táctica de los socialistas. Las frases acerca de la defensa de la patria, de la resistencia a la invasión enemiga, de la guerra defensiva, etc., son por ambas partes un completo engaño al pueblo."129

La maquinaria propagandística del imperialismo norteamericano influye sobre todo a través del canal de noticias CNN International en más de mil millones de personas en 212 países.130 A través de Russia Today (RT), Sputnik y mensajes difundidos focalizadamente en las "redes sociales" –llamadas ejércitos de trolls– los neoimperialistas rusos glorifican en más de 100 países su guerra ofensiva.131 Tan sólo en Latinoamérica RT tiene casi 30 millones de seguidores. Los "puntos de vista alemanes"132 se difunden especialmente por la emisora Deutsche Welle en 32 idiomas entre 289 millones de usuarios en cuatro continentes.

Periodistas de todo el mundo informan "en vivo" desde la mañana hasta la noche sobre los sucesos de la guerra: horribles imágenes de casas destruidas por las bombas, niños ucranianos perturbados y fotos de las crueldades del ejército ruso, entrevistas con las víctimas – todo esto genera la impresión de estar informado de manera objetiva y muy cerca de los acontecimientos. Nunca se escucha algo sobre las intervenciones militares ucranianas, aparte de que los soldados rinden una "heroica" resistencia.

Los medios de comunicación se apoyan aquí principalmente en la movilización de los sentimientos. De repente los suministros de armas se convirtieron en una cuestión puramente moral y expresión sin alternativa de la compasión, empatía y solidaridad.

Lo nuevo en Alemania ha sido una militarización general de las noticias y de los programas de entrevistas. Como algo natural los altos mandos militares daban diariamente entrevistas e integraron a las masas en las reflexiones estratégicas del rumbo bélico del imperialismo alemán. Durante semanas la censura burguesa de los medios de comunicación expulsó todo punto de vista crítico, progresista o pacifista. Si algunos fueron admitidos, entonces por lo general se les rebajó desacreditándolos como "amigos de Putin". Las "repreguntas críticas" de los moderadores de los programas de entrevistas provenían en su mayoría desde la derecha. Ellos transportaron mayormente sin criticar el calentamiento de los ánimos por parte de Volodímir Zelenski y de su embajador en Alemania, Andrij Melnyk, a favor de masivos suministros de armas.

Con la transición al rumbo socialchovinista se desarrollaron procesos de crisis en todos los partidos reformistas: en su programa para las elecciones federales de 2021 los "Verdes" prometían aún, "poner fin a las exportaciones de armas europeas a las zonas de guerra." 133

Pero, la nueva responsabilidad gubernamental exigió "configurar" el cambio de estrategia de la política exterior alemana. Como uno de los más grandes incitadores se reveló Anton Hofreiter, anteriormente conocido como representante destacado del ala "de izquierda" de los "Verdes". Como respuesta a la "manera despiadadamente brutal" del neoimperialismo ruso él exigió del imperialismo alemán la "política real en su más brutal expresión".134 Su pragmatismo reaccionario convirtió al ex luchador antinuclear135 en muy poco tiempo en un descarado belicista.

Con verdadera preocupación y justificación, pero sin éxito, 89 miembros de los "Verdes" advirtieron a la dirección del partido: "¿Qué van a hacer ustedes en caso de una escalación adicional …? ¿Entonces la OTAN va a emplear armas nucleares contra Rusia?"136

El partido "La Izquierda", reformista de izquierda, tambaleó en una crisis existencial, después de que su banalización por años de la Rusia neoimperialista fracasó abiertamente. En el partido se libraron fuertes contradicciones sobre el programa de rearme del gobierno federal que –contrariamente a la conducta de voto del grupo parlamentario– fue apoyado celosamente por algunos representantes líderes.

Así, Bodo Ramelow, miembro de "La Izquierda" y ministro presidente de Turingia, declaró en una manifestación por la paz el 2 de marzo de 2022 en Gera: "Estamos en guerra … ahora hay que actuar militarmente."137 De modo vehemente criticó a los todavía numerosos opositores a la guerra en su partido: "Simplemente despotricar contra la OTAN no soluciona ningún problema."138

Un ministro presidente de "izquierda" manifiesta así su lealtad incondicional con el imperialismo alemán. Sin reparos, el 14 de enero de 2019 y con una gran presencia de los medios de comunicación puso flores en la tumba de Karl Liebknecht, cofundador del Partido Comunista de Alemania, KPD.139 Inseparablemente vinculada a Liebknecht es la frase, hoy en día de suma actualidad: "¡Para este sistema ni un hombre, ni un centavo!"

La difusión del chovinismo llega hasta tal punto de que incluso en los medios de comunicación considerados liberales de izquierda se banaliza masivamente el fascismo. De esta manera el embajador ucraniano Andrij Melnyk obtuvo el 20 de mayo del 2021 una completa entrevista en la RedaktionsNetzwerk Deutschland (Red Editorial Alemania), en la que pudo presentar al fascista Batallón Azov como totalmente inocente y como "combatientes valientes".140 Bien entendido: un batallón que utiliza símbolos fascistas de la SS, que desde 2014 ha participado en crímenes de guerra contra personas en el Dombás y cuyo primer comandante, Andriy Biletsky, hace pocos años manifestó abiertamente su actitud fascista y antisemita a favor de la "cruzada" de las "razas blancas del mundo contra los subhumanos dirigidos por el semitismo".141 El principal financista del Batallón Azov es el segundo más grande capitalista monopolista y oligarca Íhor Kolomoiski, que también había apoyado de manera decisiva la candidatura de Zelenski142 y que en su canal privado de televisión 1+1 lo había hecho grande.

En los programas de entrevista se justifica con estereotipada redundancia el ingreso de Finlandia a la OTAN: a su favor también hablaría la historia de 1939/1940, en la cual Finlandia ya habría librado una guerra heroica contra la Unión Soviética. En aquel entonces el gobierno reaccionario de Finlandia –desde luego por encargo de gobiernos profascistas y proimperialistas se había negado a aceptar negociaciones serias con la Unión Soviética socialista sobre delimitaciones fronterizas indispensables para la Unión Soviética y ventajosas para Finlandia. Se trataba de proteger sobre todo a Leningrado ante la invasión inminente de los fascistas hitlerianos. En lugar de esto, Finlandia atacó a las tropas de frontera rusas. Después de la victoria sobre el ejército finlandés, dirigido por general ultrarreaccionario Mannerheim, la Unión Soviética renunció a la ocupación del país. Sólo un año después el gobierno finlandés dio las "gracias" con su participación en la guerra fascista de Hitler contra la Unión Soviética.

Sólo el punto de vista de clase proletario ayuda como una brújula para poder entrever el fondo de los argumentos chovinistas, socialchovinistas y anticomunistas difundidos con mucho patetismo, y sacar las conclusiones correctas. Mientras más tiempo dura la guerra también crece el ánimo contra la guerra y su ampliación. A mediados de marzo de 2022, según las encuestas, todavía un 67 por ciento de la población en Alemania aprobó los suministros de armas a Ucrania. Pero ya el 3 de mayo sólo un 46 por ciento estaba a favor del suministro de armas ofensivas.143 Cada vez más se escuchan voces críticas con respecto a la OTAN y contra la política belicista del gobierno federal.144

¡Los sectores dominantes no pueden ganar duraderamente a las masas a favor de la guerra imperialista! ¡Tampoco con su afirmación de que negar el suministro de armas significa "omisión de socorro" y abandonar al pueblo ucraniano a la violencia desenfrenada del agresor ruso! ¡Por muy complicada que sea la situación, las guerras de naciones imperialistas y sus alianzas nunca se libraron con la meta de prestar ayuda y solidaridad a los pueblos! Para esto sólo hay una alternativa: la lucha revolucionaria de los explotados y oprimidos de estos países, tanto de Ucrania como también de Rusia, contra sus gobiernos, quienes llevan a cabo esta guerra con el objetivo de aniquilar a los respectivos enemigos. En medio de la Primera Guerra Mundial, Lenin le recomendó a la clase obrera internacional tomarse a pecho una comprensión para la lucha ideológica contra los oportunistas y los socialchovinistas:

"La burguesía y sus partidarios en el movimiento obrero, … plantean, generalmente, el problema de la siguiente manera: o reconocemos por principio nuestro deber de defender la patria, o dejamos a nuestro país indefenso. Semejante planteamiento es completamente equivocado. En realidad, el problema se plantea así: o nos dejamos matar por los intereses de la burguesía imperialista, o preparamos sistemáticamente a la mayoría de los explotados y a nosotros mismos para … terminar con … las guerras."145


7. Una nueva fase de desestabilización acelerada del sistema imperialista mundial

Por primera vez desde fines de la Segunda Guerra Mundial, en el 2022 se produjo una escalada hasta llegar a enfrentamiento militar directo entre potencias y bloques de poder imperialistas. Esto puso fin a la paz imperialista que había durado más de siete décadas. Es cierto que hasta ahora había invasiones por parte de tropas de países imperialistas o guerras subsidiarias, pero –a pesar de toda la brutalidad, la destrucción de vidas humanas, lugares de producción y espacios vitales– sólo desempeñaban un papel limitado y subordinado a nivel de la política mundial.

Con la guerra en Ucrania y el agudo peligro de una Tercera Guerra Mundial ha surgido una nueva fase de desestabilización acelerada del sistema imperialista mundial en el marco de la Crisis General del capitalismo. Ésta prepara el terreno para una crisis revolucionaria mundial. Con ello, el carácter de crisis general del imperialismo experimenta una nueva cualidad. Todas las contradicciones principales del sistema imperialista mundial se agudizan a saltos.


La crisis mundial abierta

Con el conflicto de Ucrania estalló una abierta crisis mundial política, económica, ecológica y militar. Esta nueva situación de partida cambia de un golpe las tareas de la lucha de clases revolucionaria.

1. Políticamente, la abierta crisis mundial se expresa en una alteración universal e incontrolada de la estructura hasta ahora multipolar. Esto cuestiona de modo elemental el orden mundial imperialista existente y sus instituciones. Los artículos del derecho internacional, de los derechos humanos y los tratados de desarme internacionalmente válidos, arduosamente formulados, de repente no valían ni el papel en el que estaban escritos. Organizaciones internacionales como la ONU, la OTAN y también la UE, debido al antagonismo146 emergente de los intereses nacionales de los distintos países, se vieron sumidas en crisis más o menos abiertas. El 24 de marzo de 2022, por ejemplo, 53 de los 193 Estados miembros de la ONU se negaron a aprobar una resolución de la Asamblea General sobre el cese inmediato de las hostilidades de Rusia contra Ucrania.147 Precisamente los EE.UU., que siguen siendo hoy el belicista número 1 del mundo, hablan de la creación de una "Alianza de las Democracias" dominada por los EE.UU. como alternativa a la paralizada ONU.148

2. Económicamente, sobre la base de la crisis económica y financiera mundial que estalló en 2018 y que desde entonces se ha profundizado aún más, ha surgido una abierta crisis de la nueva organización de la producción internacional.

3. El comercio mundial abierto ha sido puesto en cuestión. Estalló una guerra comercial, que ha aumentado a causa de las sanciones contra Rusia hasta convertirse en una guerra económica mundial y en la que están involucrados directa o indirectamente más o menos todos los países imperialistas.

4. Ecológicamente, el salto cualitativo consiste en que la así llamada "política de seguridad" se antepone explícitamente a la política medioambiental practicada hasta ahora. Con la guerra imperialista esta orientación agudiza dramáticamente todos los aspectos de la transición hacia la catástrofe ecológica global.

5. La crisis militar mundial hace fracasar la diplomacia internacional y su actual premisa del pacifismo y paz imperialista, y es sustituida por la preparación activa más o menos abierta de casi todos los imperialistas hacia una Tercera Guerra Mundial.

6. Esto está relacionado con un desarrollo masivo hacia la derecha, desde la fascistización de los aparatos estatales hasta la transición al fascismo en una serie de países.

7. Por primera vez desde hace décadas, tanto Rusia como los EE.UU. y la OTAN preparan activamente una guerra nuclear, introduciéndola deliberadamente en el debate y aceptando fríamente el peligro.

8. El paso a la preparación activa de una guerra mundial también agudiza las contradicciones sociales en Alemania, tanto en el seno del capital financiero alemán como en el gobierno y los partidos burgueses. También va en aumento la crisis de confianza de las masas en el gobierno y los partidos burgueses.

9. La crisis de la concepción burguesa del mundo se profundiza, sobre todo como crisis abierta de las mentiras vitales fundamentales. Hasta ahora éstas se consideraban irrevocables, como la "política exterior orientada a la paz", el "cambio a través del comercio" o las numerosas variantes del ecologismo imperialista. Nuevas mentiras vitales presentadas por el gobierno federal, como la promesa de una "transformación socioecológica", se desgastan ya poco después de su invención.

10. Las crisis precedentes se agudizan recíprocamente: la crisis económica y financiera mundial, diversas crisis estructurales en el proceso de reproducción, la crisis de endeudamiento, el cambio acelerado hacia la catástrofe ecológica global, la crisis de la política burguesa sobre los refugiados y la crisis del orden familiar burgués, las crisis de hambre en cada vez más países, el aumento drástico de la inflación o crisis sociales a escala mundial. Se están condensando como una tendencia internacional a crisis del conjunto de la sociedad en la mayoría de los países del mundo.

11. La contradicción fundamental de nuestra época entre el capitalismo y el socialismo apremia agudamente a una solución a escala internacional. Ésta es la base objetiva de la transición a la lucha de clases en el sentido propio.

Lenin escribió sobre las características generales de una situación revolucionaria:

"Seguramente no incurrimos en error si señalamos estos tres síntomas principales: 1) La imposibilidad para las clases dominantes de mantener inmutable su dominación; tal o cual crisis de las «alturas», una crisis en la política de la clase dominante que abre una grieta por la que irrumpen el descontento y la indignación de las clases oprimidas. Para que estalle la revolución no suele bastar con que «los de abajo no quieran», sino que hace falta, además, que «los de arriba no puedan» seguir viviendo como hasta entonces. 2) Una agravación, fuera de lo común, de la miseria y de los sufrimientos de las clases oprimidas. 3) Una intensificación considerable, por estas causas, de la actividad de las masas, que en tiempos de «paz» se dejan expoliar tranquilamente, pero que en épocas turbulentas son empujadas, tanto por toda la situación de crisis, como por los mismos «de arriba», a una acción histórica independiente."149

La transición de la etapa de la situación no revolucionaria a la etapa de la situación revolucionaria aguda se inicia en primer lugar por los factores objetivos. La concordancia del factor subjetivo con los factores objetivos no se produce de golpe, sino que, debido a las medidas para amortiguar la crisis y a la manipulación de la opinión pública, se desarrolla como proceso efervescente de duración más o menos larga, primero político y luego revolucionario. El despliegue de una crisis revolucionaria mundial depende decisivamente del desarrollo de la conciencia de clase del proletariado industrial internacional. Éste debe adquirir la capacidad de coordinar y revolucionar sus luchas a nivel internacional y ponerse a la cabeza de la resistencia activa de las masas populares. El factor decisivo para la perseverancia, la profundidad y estabilidad de este proceso, es el surgimiento y fortalecimiento de partidos marxistas-leninistas con influencia en el conjunto de la sociedad.

Sin embargo, la vigilancia revolucionaria también debe contar con la posibilidad de que se desarrolle una base reaccionaria o incluso fascista entre partes de las masas con baja conciencia. En esto se manifiesta la agudización de la contradicción en el campo ideológico entre el anticomunismo reaccionario y el socialismo científico orientado al futuro.

Nadie puede prever el transcurso concreto de la guerra imperialista en Ucrania. Pero la intensificación deliberada de la guerra por las partes beligerantes y también su propia dinámica hacen que la contienda militar conduzca a la transición hacia una Tercera Guerra Mundial. Esto se basa en una ley inherente que ya descubrió Clausewitz:

"La guerra es un acto de fuerza y no existen límites en el empleo de ésta; cada beligerante impone al otro la ley, se establece una acción recíproca que, lógicamente, debe conducir al extremo."150

En esta fase de desestabilización acelerada del sistema imperialista mundial sólo hay, fundamentalmente, dos opciones: El estallido de una Tercera Guerra Mundial o la revolución socialista internacional.

Esta evaluación sigue las leyes inherentes al desarrollo social y critica la penetrante minimización de lo agudo de este desarrollo en la creación de la opinión pública. También es posible que esta fase se detenga por la resistencia de las masas, a causa de contradicciones entre los imperialistas o debido a la capitulación de una u otra parte beligerante. Incluso entonces no habría un simple retorno a los tiempos anteriores a la guerra en Ucrania. Sin embargo, mientras dure esta fase, la estrategia y táctica general de la revolución socialista internacional debe dirigirse contra el agudo peligro de una Tercera Guerra Mundial. Ella se pone como objetivo, acelerar la transición de la etapa de situación no revolucionaria a la etapa de situación revolucionaria a escala mundial. La preparación activa de la guerra mundial por parte de los gobiernos imperialistas, la destrucción acelerada del medio ambiente y la descarga del peso de la crisis y de la guerra sobre las espaldas de las masas, pondrán a éstas cada vez más en abierta contradicción al sistema imperialista mundial y provocan sus luchas.

Los marxistas-leninistas de todo el mundo tienen que hacer todo lo que esté a su alcance con el fin de aprovechar la crisis abierta del sistema imperialista mundial para la revolucionarización del proletariado industrial internacional y de las amplias masas.


8. Resistencia activa contra la Tercera Guerra Mundial

Sin duda alguna, la conciencia, organización y las experiencias de lucha de la clase obrera y de las amplias masas aún no marchan al paso de la acelerada desestabilización del sistema imperialista mundial. Los países imperialistas centrales aún disponen de considerables recursos materiales para su gestión de crisis, para la desorientación, desorganización y desmoralización a través del sistema internacionalizado del modo de pensar pequeñoburgués como método principal de gobierno en la mayoría de los países. Pero también aprovechan las debilidades de los partidos revolucionarios y de su cooperación internacional.

La formación de conciencia sobre la necesidad y el desenvolvimiento de la resistencia activa contra la guerra imperialista y su organización, abren el camino para poner en concordancia el factor subjetivo y el factor objetivo para la preparación y realización de la revolución socialista internacional.

La resistencia activa forma parte de la construcción de un nuevo movimiento por la paz. Su núcleo debe ser el frente único contra el imperialismo, el fascismo y la guerra, bajo la dirección del proletariado industrial internacional.

El nuevo movimiento por la paz se presentó en Alemania de modo impresionante el 8 de mayo de 2022 con una marcha de Essen a Gelsenkirchen y una manifestación de más de 1.500 participantes. Habían convocado a la marcha y las manifestaciones 24 organizaciones, teniendo como núcleo la Alianza Internacionalista, y muchas personas individuales. La construcción del nuevo movimiento por la paz incluye la cooperación con todas las fuerzas sinceras del movimiento por la paz anterior.


Experiencias de lucha a escala mundial del proletariado industrial internacional

En Europa en un comienzo sobre todo los trabajadores griegos e italianos se pusieron valientemente a la cabeza de la lucha contra la guerra imperialista. Ya el 14 de marzo de 2022, trabajadores italianos en el aeropuerto Galileo Galilei en Pisa, junto con su sindicato Unione Sindacale di Base (USB), se negaron con éxito a cargar un transporte aéreo militar que estaba camuflado como "ayuda humanitaria" para Ucrania.

El 6 de abril de 2022 siguió una huelga general en 70 ciudades de Grecia contra el gobierno reaccionario y la guerra de la OTAN. El puerto del Pireo estaba paralizado. Había manifestaciones de masas y huelgas, también en importantes grandes empresas, puertos, el transporte público y cadenas de negocio del país. Los obreros portuarios de Alejándropolis se negaron a cargar armas pesadas de los barcos a los vagones de ferrocarril.

El 20 de mayo de 2022, sindicatos de base italianos organizaron en Bolonia una huelga general bajo la consigna ¡"Salir de la guerra, aumento de los salarios y de los gastos sociales!". Paralelamente, se organizaron marchas en más de 20 ciudades delante de bases de la OTAN.151

Pero estas luchas todavía se desarrollan a menudo aisladas unas de otras y no tienen un unificado programa de lucha. La necesaria resistencia activa requiere una cooperación y coordinación antiimperialista y antifascista que sobrepase las fronteras nacionales.


Necesaria superación de ilusiones pacifistas

La voluntad general de paz y la conciencia antifascista están arraigadas profundamente en la masa de la población alemana. Inmediatamente después de estallar la guerra en Ucrania se manifestaron por la paz en Alemania alrededor de 835.000 personas. Sin embargo, es necesario desarrollar la disposición a la resistencia activa contra esta guerra imperialista y contra todos los instigadores de guerra. Para ello, todas las personas amantes de la paz deben superar una difundida subestimación del peligro agudo de una Tercera Guerra Mundial y todo tipo de ilusiones pacifistas.

Las fuerzas revisionistas siguen llorando por la URSS burocrático-capitalista de antes de 1990/1991, responsabilizan unilateralmente a la OTAN imperialista por la escalada, adoptan de modo acrítico la justificación de Putin o difunden ilusiones pacifistas. El partido revisionista "Partido Comunista «Comunistas de Rusia»"(PCCR) declaró:

"Como comunistas y patriotas de nuestro país apoyamos la decisión de llevar a cabo una operación militar especial en Ucrania."152

¡Qué miserable genuflexión bajo el neoimperialismo ruso! ¿No es cierto que Vladimir Putin acaba de escupir en la cara a Lenin y Stalin, reprochándoles que habían reconocido el derecho a la autodeterminación de Ucrania?153

Aunque la presidenta de la SDAJ Andrea Hornung considera a Rusia en contraste con la dirección del DKP– como un país imperialista, ella advierte:

"Debemos deslindar de toda posición de «equidistancia»,154 según la cual Rusia y la OTAN serían igualmente agresivas."155

Naturalmente, el análisis concreto de la situación concreta requiere una posición diferenciada, pero sobre todo una posición clara. La advertencia de una presunta "equidistancia" no debe –como le pasa a Andrea Hornung– llevar a uno a vender a Rusia como el mejor imperialista:

"Pero Rusia está en la defensiva frente a la OTAN y como marxistas, no debemos ser indiferentes a esto."156

En la guerra, la ofensiva y la defensiva son dos formas de movimiento que no se pueden separar. ¿Es una guerra ya justa solamente por pretender que es defensiva? Quien protege a un imperialista porque éste está en ese momento "en la defensiva", niega el carácter de clase del imperialismo y de la guerra imperialista. Abre las puertas para defender una vez a un imperialista y otras veces a otro, deslizándose así a una posición socialchovinista.

Oskar Lafontaine, presidente de partido durante muchos años, primero del SPD y luego del Partido "La Izquierda", impresiona sin duda con un análisis realista de la actual guerra imperialista y pertenece claramente al campo de sus decididos opositores. Al mismo tiempo, sin embargo, difunde la ilusión de que el imperialismo puede arreglárselas sin guerra. Así justificó su salida del partido "La Izquierda", el 17 de marzo de 2022, diciendo que "ahora también se arrasan con los principios de la política de paz de la Izquierda".157

Pero, estos "principios de la política de paz" nunca fueron más que ilusiones pequeñoburgués-pacifistas de que la paz imperialista se lograría mediante la "conciliación de intereses" entre las potencias imperialistas. Sin embargo, dado que el imperialismo se caracteriza por el desarrollo desigual de cada país, es ley inherente que la tan cacareada conciliación de intereses deje de funcionar a partir de una determinada situación. Entonces la lucha de las potencias imperialistas por la hegemonia mundial se libra por medios violentos en la guerra imperialista. Quien quiera abolir las guerras imperialistas debe estar dispuesto a eliminar sus causas por ley inherente y superar el imperialismo.

Una comprensión profunda de los cambios en el sistema imperialista mundial presupone actualmente el conocimiento de los fundamentos políticos e ideológicos esenciales de la resistencia proletaria activa. Los activistas deben comprender que han surgido una serie de países neoimperialistas y que es necesaria una inmunidad ideológica contra el modo de pensar pequeñoburgués-socialchovinista, pequeñoburgués-anticomunista y pequeñoburgués-oportunista.


La estrategia y táctica de la resistencia activa

La estrategia y táctica de la resistencia activa contra el peligro de guerra mundial tiene como objetivo el paso de la defensiva estratégica de la clase obrera internacional a la ofensiva estratégica hasta la revolución socialista. Esto se logró por primera vez en la Revolución de Octubre de 1917 en Rusia. La resistencia activa requiere un ulterior desarrollo de la capacidad de los marxistas-leninistas para mover y dirigir directamente a las masas.

La resistencia activa es cualitativamente diferente de las protestas. En el programa del MLPD se dice:

"El desarrollo de la resistencia popular activa … se caracteriza por combativas acciones de masas contra los monopolios y el Estado."158

La resistencia activa se debe promover y desarrollar sistemáticamente:

"Para facilitar que las masas populares den el paso hacia la resistencia activa, hay que organizar en las fábricas y en los barrios acciones de resistencia adecuadas al respectivo nivel de conciencia, fortalecer la unidad de acción y formar grupos de resistencia."159

La resistencia activa sólo se desarrolla en unión con la formación de la conciencia:

  • Del rechazo a la guerra, el susto, el mero disgusto, la indignación moral, la parálisis y la pasividad hacia la actividad práctica.
  • De la condena espontánea de la guerra injusta a la comprensión de sus causas por ley inherente en el sistema imperialista mundial.
  • De los efectos de la desorientación, desorganización y desmoralización mediante el sistema social del modo de pensar pequeñoburgués hacia un punto de vista de clase proletario.
  • De las medidas puramente defensivas hacia las formas de lucha ofensivas.
  • De enfrentar y superar la manipulación de la opinión pública por la preparación y conducción psicológica de la guerra, hacia la transición a la actividad de esclarecer y concientizar sobre las causas sociales de la guerra.
  • De enfrentar exitosamente el anticomunismo hacia la participación activa en el movimiento "¡Ninguna chance al anticomunismo!".
  • De la actividad espontánea contra la guerra hacia la organización en la resistencia activa y la lucha por el socialismo.

El procesamiento de la situación con la ayuda de los marxistas-leninistas está ligado a las experiencias prácticas de lucha de la clase obrera y de las amplias masas. Ellas harán sus experiencias con la masiva descarga del peso de la crisis y de la guerra sobre las masas, el envío de tropas del ejército alemán en operaciones de guerra, el reclutamiento de reservistas, la abolición de los derechos y libertades democráticos, etc.

Entre la juventud la lucha antimilitarista adquiere una importancia especial. Combina la actividad práctica –por ejemplo, contra la presencia publicitaria del ejército alemán en las escuelas y contra la militarización de la investigación científica y de la educación– con el trabajo de formación y capacitación. Es esencial la lucha por el modo de pensar contra la penetración de la propaganda militarista, la demagogia völkisch (étnico-nacionalista) y la ideología fascista.

El movimiento de mujeres combativo se enfrenta al reto de unir a la masa de las mujeres contra la guerra imperialista y de trabajar como un eslabón decisivo entre el movimiento obrero y la resistencia popular activa.

La resistencia activa está estrechamente vinculada a las luchas por la preservación y la ampliación de las conquistas sociales y contra la descarga del peso de la guerra y de la crisis, y a la lucha por los derechos y las libertades democráticos de las masas.

Y la resistencia activa hoy en día necesaria, en particular tiene como objetivo la solidaridad inquebrantable con la clase obrera y las amplias masas de Ucrania. Actualmente están pagando un gran tributo de sangre en la lucha contra la agresión imperialista de Rusia, pero también como pueblo deben arriesgar el pellejo por la OTAN y la UE.

La resistencia activa necesita un programa con reivindicaciones claras:

  • ¡Resistencia activa contra la preparación de una Tercera Guerra Mundial!
  • ¡Fin inmediato de la agresión de Rusia y retirada de todas las tropas rusas de Ucrania!
  • ¡Reparaciones rusas de todos los daños de la guerra y castigo implacable de las violaciones de los derechos humanos!
  • ¡Neutralidad militar de Ucrania y zona desmilitarizada en la frontera entre Ucrania y Rusia!
  • ¡Retirada de todas las tropas y armas de la OTAN estacionadas en Europa del Este!
  • ¡Disolución de la OTAN y de otras alianzas de guerra, así como de las fuerzas de intervención contrarrevolucionarias como la OTSC!160
  • ¡Ningún suministro de armas y ningún apoyo logístico a guerras injustas!
  • ¡Levantar el embargo de armas contra los movimientos de liberación antiimperialistas!
  • ¡Renuncia vinculante a usar primero las armas nucleares – Prohibición y destrucción de todas las armas atómicas, biológicas y químicas (ABC)!
  • ¡Abajo con los planes de rearme del ejército alemán: Anular el "fondo especial de 100 mil millones de euros"!
  • ¡Retirar todas las tropas alemanas de los países extranjeros!
  • ¡No a la descarga del peso de la crisis y de la guerra sobre las masas! ¡Luchar por un aumento salarial adicional!
  • ¡Medidas drásticas inmediatas para la protección del medio ambiente! ¡Salvar el medio ambiente ante la economía de lucro imperialista y la guerra!

Para la resistencia activa son indispensables los principios de la cooperación con igualdad de derechos como democracia amplia, el carácter überparteilich, actitud abierta a la concepción del mundo sobre una base antifascista e internacionalista, cultura de disputa democrática e independencia financiera.

La resistencia activa contra las potencias y bloques imperialistas debe desarrollarse y organizarse con la perspectiva de una fuerza superior al imperialismo. La exigencia del momento es seguir construyendo y fortaleciendo un frente único antifascista y antiimperialista mundial, tal como lo concibió la convocatoria161 conjunta de la ICOR y la ILPS.162

La organización revolucionaria mundial ICOR se ha posicionado claramente en sus resoluciones antes y desde el comienzo de la guerra.163 En muchos países, y no en último lugar en Ucrania y Rusia, sus organizaciones afiliadas promueven actividades contra la guerra, hacen un activo trabajo de esclarecimiento sobre el imperialismo y fortalecen las fuerzas del socialismo. Este fue el título de la declaración de una reunión extraordinaria del Grupo Internacional de Coordinación (ICC) de la ICOR en mayo de 2022:

"¡Impidamos la Tercera Guerra Mundial con el fortalecimiento de las fuerzas por el socialismo!"

Pero también la unidad de la ICOR y de las fuerzas del frente único debe lograrse luchando. Ellas tienen que enfrentar y superar la influencia del modo de pensar pequeñoburgués-socialchauvinista o la subestimación de los preparativos de la Tercera Guerra Mundial, por ejemplo, como si fuera un asunto solamente limitado a Europa.

La decisiva prueba de fuego de la ICOR será una nueva cualidad del internacionalismo proletario de hecho en la cooperación mundial. Esto incluye el fortalecimiento de la organización de la ICOR, así como el desarrollo a niveles superiores de la cooperación y coordinación práctica en relación con la construcción y el considerable fortalecimiento de los partidos revolucionarios en cada vez más países.

Para todo marxista-leninista revolucionario en esta situación sólo existe el camino de seguir adelante, tal como lo describió Lenin:

"Si no está ligada a la lucha de clase revolucionaria del proletariado, la lucha por la paz se reduce a una frase pacifista de burgueses sentimentales o que engañan al pueblo. … Por lo tanto, debemos ayudar a las masas a abatir el imperialismo, pues sin abatirlo es imposible una paz sin anexiones. Naturalmente, la lucha por abatir el imperialismo es difícil, pero las masas deben conocer la verdad sobre esta lucha difícil y, sin embargo, necesaria. No se debe adormecerlas por las esperanzas de que la paz es posible sin abatir el imperialismo."164

Quellen & Links

1 Baerbock wirft Putin menschenverachtende Wahnvostellungen und eiskalte Lügen vor (Baerbock acusa a Putin de delirios inhumanos y mentiras descaradas), rnd.de, 24.2.2022

2 Regierungserklärung von Bundeskanzler Olaf Scholz am 27. Februar 2022 (Declaración gubernamental del canciller federal Olaf Scholz, el 27 de febrero de 2022), bundesregierung.de

3 Die Rede von Wladimir Putin im Wortlaut (El discurso de Vladimir Putin palabra por palabra), zeit.de, 24.2.2022

4 Willi Dickhut, Krieg und Frieden und die sozialistische Revolution (Guerra y paz y la revolución socialista), Stuttgart, 1983, pág. 8 – el resaltado es del autor.

5 Carl von Clausewitz, De la guerra, Ediciones Obelisco, Barcelona, 2015, pág. 38

6 Lenin, El imperialismo, fase superior del capitalismo, en: Obras Completas, Editorial Progreso, Moscú, tomo 27, pág. 318

7 El libro de Stefan Engel Crepúsculo de los dioses sobre el "nuevo orden mundial", Essen, 2004, presenta un análisis de la nueva organización de la producción internacional en todos sus aspectos.

8 Entre ellos figuran los países BRICS Brasil, Rusia, India, China y Sudáfrica, los países MIST México, Indonesia, Corea del Sur y Turquía así como Argentina, Arabia Saudita, Catar, los Emiratos Árabes Unidos y el Irán.

9 Gesellschaft zur Förderung wissenschaftlicher Studien zur Arbeiterbewegung (GSA) e.V (Asociación para la promoción de investigaciones acerca del movimiento obrero), cálculos propios a basados en los datos del Banco Mundial y de la OIT de 2019

10 Que se encuentran en una correlación múltiple entre sí.

11 Citado según Malte Lehming: Ohne die Ukraine ist Russland keine Großmacht (Sin Ucrania, Rusia no es un imperio euroasiático), tagesspiegel.de, 22.22.2022

12 Access2Markets EU-Ukraine Deep and Comprehensive Free Trade Area, trade.ec.europa.eu

13 Maria Illner, Russland in Afrika: Wie der Kreml antiwestliche Stimmung anheizt (Rusia en África: como el Kremlin instiga un estado de ánimo antioccidental), web.de, 16.4.2022

14 Matthew Kroenig, foreign.policy.com

15 Discurso de Joe Biden del 26.3.2022 en Varsovia, en: US-Botschaft und Konsulate in Deutschland (Embajada y consulados estadounidenses en Alemania), usembassy.gov, 28.3.2022; traducción propia

16 Vice Foreign Minister Le Yucheng Attends and Adresses the Fourth International Forum on Security an Strategy (El viceministro de Asuntos Exteriores participa y habla en el Cuarto Foro Internacional sobre seguridad y estrategia), fm prc.gov, 19.3.2022; traducción propia

17 Phoenix vor Ort (Phoenix en el lugar), ardmediathek.de, 25.4.2022

18 Miembros de la dirección económica, estatal y del partido de la antigua Unión Soviética, degenerada de forma revisionista, que se apropiaron privadamente de empresas estatales que dominan el mercado después del derrumbe de la URSS.

19 Frankfurter Rundschau, 25.4.2022

20 Wolodymyr Selenskyj fordert die Rückgabe der Krim (Volodímir Zelenski reclama la restitución de Crimea), zeit.de, 23.8.2021

21 Ukraine gehört zur europäischen Familie (Ucrania pertenece a la familia europea), tagesschau.de, 8.4.2022

22 demokratiematrix.de, 20.5.2022

23 Thomas Gerlach, Reichster Oligarch der Ukraine: Der Strippenzieher (El oligarca más rico de Ucrania: el que mueve los hilos), taz.de, 20.3.2022

24 Andreas Ernst, Welche Rolle spielen die ukrainischen Oligarchen im Abwehrkampf gegen Russland? (¿Cuál es el papel que juegan los oligarcas ucranianos en la lucha de defensa contra Rusia?), nzz.ch, 2.5.2022

25 Ibíd.

26 Anteriormente una región autónoma de Yugoslavia, cuyo parlamento proclamó la independencia estatal en 2008.

27 Asociación para la Paz: documento marco; cumbre de Bruselas, 10 de enero de 1994, citado en: La seguridad en asociación, OTAN, 2005, pág. 5, www.nato.int/docu/sec-partnership/sec-partner-spa.pdf

28 Consejo conjunto permanente OTAN-Rusia

29 Martin A. Smith, Partnerschaft, Kalter Krieg oder Kalter Frieden (Asociación, Guerra Fría o Paz Fría), en: Aus Politik und Zeitgeschichte (De política e historia contemporánea), bpb.de, 1.4.2009

30 Stefan Engel, Crepúsculo de los dioses sobre el "nuevo orden mundial", Essen, 2004, pág. 518

31 Lenin La consigna de los Estados Unidos de Europa, en O. C., tomo 26, pág. 377

32 ifw-kiel.de, 10.5.2022

33 Además de los 30 miembros de la OTAN participaron los siguientes países: Suecia, Finlandia, Austria, Irlanda, Chipre, Malta, Israel, Catar, Kenia, Túnez, Australia, Japón, Corea del Sur y Ucrania.

34 Mehr Fortschritt wagen. Bündnis für Freiheit, Gerechtigkeit und Nachhaltigkeit (Atreverse a más progreso. Alianza para la libertad, la justicia y la sostenibilidad), Acuerdo de coalición 2021-2025 entre SPD, Alianza90/Los Verdes y FDP, págs. 145-146

35 Blinken und Austin in Kiew (Blinken y Austin en Kiev), tagesschau.de, 25.4.2022

36 Deutscher Bundestag, Drucksache 20/1550

37 rnd.de, 26.4.2022

38 Internationale Politik 5/2000, pág. 82, citado según: Stefan Engel, Crepúsculo de los dioses sobre el "nuevo orden mundial", Essen, 2004, pág. 538

39 Rechtsfragen der militärischen Unterstützung der Ukraine durch NATO-Staaten zwischen Neutralität und Konfliktteilnahme (Cuestiones jurídicas del apoyo militar de Ucrania por Estados de la OTAN entre neutralidad y participación en conflicto), Wissenschaftliche Dienste (Servicios Científicos), Deutscher Bundestag, 16.3.2022

40 swr.de, 11.5.2022

41 Willi Dickhut, Strategie und Taktik im Klassenkampf (Estrategia y táctica en la lucha de clases), REVOLUTIONÄRER WEG 20, parte I, Stuttgart 1981, pág. 52

42 Coordinación Internacional de Organizaciones y Partidos Revolucionarios

43 Carta de un camarada del MLP al MLPD del 12.3.2022; traducción propia

44 Parlamento ruso

45 Declaración del RKRP del 24.2.2022, rkrp-rpk.ru; traducción propia

46 Wer beherrscht die EU (¿Quién domina a la UE?), unsere-zeit.de, 14.4.2017

47 Patrick Köbele, Frieden geht nur mit Russland und China (La paz es posible sólo con Rusia y China), unsere-zeit.de, 13.4.2022

48 Vladimir Ilich Lenin (1870 – 1924), genial teórico marxista y líder de la Revolución de Octubre proletaria y de la construcción de la Unión Soviética socialista

49 Iósif Stalin, colaborador estrecho de Lenin, de 1922 hasta su muerte el 5 de marzo de 1953 secretario general del PCUS (Bolchevique) y líder reconocido del movimiento marxista-leninista, revolucionario y obrero internacional

50 Vladimir Putin, Rede an die Nation vom 21.2.2022 (Discurso a la nación del 21 de febrero de 2022), zeitschrift-osteuropa.de 30.3.2022

51 Mathias Brüggmann, Ist Putin der zweite Stalin? (¿Es Putin el segundo Stalin?), handelsblatt.com, 23.3.2022

52 Die Befreiung der Ukraine (La liberación de Ucrania), episodio 13 de la serie estadounidense de televisión The unknown war (La guerra desconocida) por Burt Lancaster

53 Grzegorz Rossoliński-Liebe, Als Volksheld verehrt, als Schurke geschmäht (Adorado como héroe nacional, injuriado como bellaco), spiegel.de, 26.4.2022

54 deutschlandfunkkultur.de, 13.4.2022

55 Krieg gegen alles, was Demokratie ausmacht (Guerra contra todo lo que constituye la democracia), tagesschau.de, 29.4.2022

56 Florian Schillat, Warum die Ukraine der EU nicht rasch beitreten wird (El porqué Ucrania no se adherirá rápidamente a lal UE), stern.de, 1.3.2022

57 Ibíd.

58 Ein Leben unterhalb der Armutsgrenze (Una vida debajo del nivel de pobreza), humedica.org, 27.4.2021

59 de.statista.com, 24.5.2022

60 Russische Gräueltaten und Streikverbot durch die ukrainische Regierung (Atrocidades rusas y prohibición de huelgas por el gobierno ucraniano), rf-news.de, 13.4.2022

61 antes por la crisis de refugiados y la pandemia del coronavirus

62 Orban regiert in Ungarn weiter per Notstand (Orbán sigue gobernando en Hungría mediante el estado de emergencia), tagesschau.de, 25.5.2022

63 proasyl.de, 1.4.2020

64 tagesschau.de, 25.5.2022

65 deutschlandfunk.de, 27.3.2020

66 El artículo 5 de la OTAN regula la "cláusula de defensa mutua", la obligación de todos los Estados de la OTAN a apoyar militarmente a un país miembro de la OTAN en caso de una agresión armada.

67 Notverordnung über Sicherheitsmaßnahmen (Decreto de emergencia sobre medidas de seguridad), citado en: Willi Dickhut, Der staatsmonopolistische Kapitalismus in der BRD (El capitalismo monopolista de Estado en la RFA), parte II, Stuttgart 1979, pág. 253

68 Marie Illner, CDU-Chef Merz bei "Maybritt Illner": Harsche Kritik von der Oppositionsbank (Merz, jefe de la CDU con "Maybritt Illner": Dura critica de parte de la bancada de oposición), web.de, 8.4.2022

69 Arne Perras, Wie Indien eine Isolation Putins erschwert (Como la India dificulta un aislamiento de Putin), sueddeutsche.de, 17.3.2022

70 fr.de, 10.5.2022

71 rnd.de, 25.4.2022

72 handelsblatt.com, 12.3.2022

73 Maja Brankovic, Marcus Theurer, BASF-Chef im Interview: "Wollen wir sehenden Auges unsere gesamte Volkswirtschaft zerstören?" (Entrevista al jefe de BASF: "Queremos destruir conscientes del peligro toda nuestra economía?"), faz.net, 4.4.2022

74 Jan Dams, Philipp Vetter, Es ergibt wenig Sinn, sich selbst schärfer zu bestrafen als den Aggressor (No tiene mucho sentido castigarse a sí mismo más severamente que al agresor), welt.de 7.3.2022

75 Bulletin der Bundesregierung (Boletín del gobierno federal) No 37-1, 23.3.2022

76 "Habeck: Haben hart für Ölembargo gearbeitet (Habeck: Hemos trabajado duro para el embargo petrolero), zdf.de, 2.5.22

77 Suitbert Cechura, Inflation, Krieg, Spekulation (Inflación, guerra, especulación), heise.de, 8.4.2022

78 Anton Riedl, Diese Ölspekulationen bieten bis zu 50 Prozent Gewinnchance (Estas especulaciones petroleras ofrecen oportunidades hasta un 50 por ciento de ganancias), wiwo.de, 18.5.2022

79 n-tv.de, 28.5.2022

80 Porcentaje del volumen de ventas al exterior / producción en el exterior de importantes monopolios internacionales de Alemania en el año 2018: BASF 88,9 / 71,6 – Siemens 86,4 / 79,2 – VW 88,7(Unidades vendidas al exterior)/79,1 – ThyssenKrupp 70,8 (Volumen de ventas al exterior)

81 dpa, Nato-Generalsekretär: Freiheit ist wichtiger als Freihandel (Secretario general de la OTAN: La libertad es más importante que el libre comercio), zeit.de, 24.5.2022

82 Baerbock ruft zum Kampf gegen Hunger auf (Baerbock llama a luchar contra el hambre), n-tv.de, 14.4.2022

83 Stefan Engel, Essen, 2004, pág. 587

84 Coral Davenport, As Gas Prices Soar, Biden’s Climate Ambitions Sputter (Mientras los precios del gas se disparan, las ambiciones climáticas de Biden se atascan), nytimes.com, 1.4.2022; traducción propia

85 Dr. Hans Christoph Atzpodien, Sicherheit als "Mutter" aller Nachhaltigkeit – Zur aktuellen "Systemrelevanz" von innerer und äußerer Sicherheit (Seguridad como "madre" de toda sostenibilidad – Acerca de la actual "importancia sistémica" de la seguridad interna y externa), Behörden Spiegel Newsletter Verteidigung. Streitkräfte. Wehrtechnik, 1.10.2020

86 Habeck präsentiert sein "Osterpaket" (Habeck presenta su "paquete de Pascua"), tagesschau.de, 6.4.2022

87 Chovinismo es nacionalismo extremo, el socialchovinismo lo encubre y justifica con un barniz pseudosocial o pseudoecológico.

88 manager-magazin.de, 8.3.2022

89 Michael Barbaro, Biden’s Climate Shift" (El giro climático de Biden), nytimes.com, 12.4.2022; traducción propia

90 U.S. Energy Information Administration, febrero de 2021

91 de.statista.com, 21.02.2022

92 unfccc.int, 29.4.2022

93 epa.gov, abril de 2021

94 Scholz, Habeck und Lindner sprechen nach Klausurtagung (Scholz, Habeck y Lindner hablan después de la reunión a puerta cerrada), focus.de, 4.5.2022

95 sueddeutsche.de, 4.3.2022

96 Julian Olk, Klaus Stratmann, Bundesregierung akzeptiert Erdgas für den Übergang (El gobierno federal acepta el gas natural para la transición), handelsblatt.com, 21.1.2022

97 tagesspiegel.de, 2.2.2022

98 BDI, Zeitenwende – Ausstieg aus russischer Energie (Cambio de época – Abandono de la energía rusa), bdi.eu, 6.4.2022

99 spektrum.de, 4.3.2022

100 Presidente Macron, citado en www.elconfidencial.com/mundo/2021-11-12/no-es-uranio-todo-lo-que-reluce-que-hay-detras-de-la-apuesta-nuclear-de-macron_3322427/

101 the.bulletin.org, 27.4.2022

102 armscontrol.org, abril de 2022

103 asiatimes.com, 14.11.2021

104 army.mil, 14.3.2022

105 Hannah Lüdert, Christoph von Lieven, Was bewirkt eine Atombombe? (¿Cuál es el efecto de una bomba nuclear?) greenpeace.de, 31.3.2022

106 Ibíd.

107 Nina Tannenwald, "Limited" Tactical Nuclear Weapons Would Be Catastrophic (Las armas nucleares tácticas "limitadas" serían catastróficas), Scientific American, 10.3.2022; traducción propia

108 futurezone.at, 11.2.2022

109 handelsblatt.com, 29.7.2020

110 Global top 15 wind turbine OEMs: market share 2020, Wood Mackenzie, 29.4.2022 – cálculos propios

111 zeit.de, 8.8.2021

112 Paul Griffin, The Carbon Majors Database, CDP Carbon Majors Reports 2017

113 IAE, Coal, Analysis and forecast to 2024, págs 12 y 35

114 ourworldindata.org, 10.6.2022

115 Ibíd.

116 ourworldindata.org, 24.3.2022

117 tagesschau.de, 6.5.2022

118 welthungerhilfe.de, 17.5.2022

119 tagesschau.de, 8.4.2022

120 freitag.de, 1.4.2022

121 sipri.org, 25.4.2022

122 earth.org, 12.11.2021

123 businessinsider.de, 25.2.2022

124 vice.com, 24.2.2022

125 Stefan Engel, La crisis de la ideología burguesa y del oportunismo, pág. 242 de la edición en alemán; la edición en castellano está en preparación

126 Joe Biden, Discurso en la Conferencia de Seguridad de Munich (en alemán), de.usembassy.gov, 19.2.2021

127 Völkisch: término de la ideología fascista que designa la concepción racista, anticomunista y antisemita de un pueblo alemán como comunidad de sangre

128 Vladimir Putin, Über die historische Einheit von Russen und Ukrainern (Sobre la unidad histórica de rusos y ucranianos), kremlin.ru, 12.7.2021; traducción propia

129 Lenin, Conferencia de las secciones del POSDR en el extranjero, en O. C., tomo 26, pág. 169

130 de-academic.com, 30.4.2022

131 derstandard.de, 3.3.2022

132 Deutsche-Welle-Gesetz DWG, del 16.12.1997; BGBI. I. pág. 3094

133 Bundestagswahlprogramm 2021 (Programa para las elecciones federales de 2021) de ALIANZA 90/LOS VERDES, pág. 244

134 Grünen-Mann Hofreiter fordert neue Ukraine-Politik (Hofreiter, hombre de los Verdes, exige nueva política frente a Ucrania), focus.de, 6.4.2022

135 Biografia de Anton Hofreiter (en alemán), was-war-wann.de, 28.4.2022

136 Offener Brief an die GRÜNEN, (Carta abierta a los VERDES), gruene-linke.de, 4.3.2022

137 Citado en: Dieter Ilius, Wir sind im Krieg … Jetzt heißt es, militärisch zu handeln (Estamos en guerra … Ahora hay que actuar militarmente), rf-news.de, 5.3.22

138 Thüringens Ministerpräsident Ramelow übt vehemente Kritik an der eigenen Partei (El ministro presidente de Turingia Ramelow critica vehementemente al propio partido), rnd.de, 18.5.2022

139 deutschlandfunk.de, 14.1.2019

140 Markus Decker, Melnyk kritisiert Scholz (Melny critica a Scholz), rnd.de, 20.5.2022

141 Citado en: Florian Hassel, Ultrarechte Verteidiger von Mariupol (Defensores ultraderechistas de Mariupol), sueddeutsche.de, 1.4.2022

142 Ibíd., y mdr.de, 19.11.2019

143 presseportal.zdf.de, 11.3.2022

144 rnd.de, 3.5.2022

145 Lenin, Sobre el planteamiento del problema de la defensa de la patria, en O. C., tomo 30, pág. 230

146 Contradicción irreconciliable

147 rnd.de, 24.3.2022

148 Ukraine-Krieg: Zahnloser UN-Sicherheitsrat (La guerra en Ucrania: el Consejo de Seguridad de la ONU desdentado), dw.com, 2.5.2022

149 Lenin, La bancarrota de la II Internacional, en O. C, tomo 26, págs. 228-229

150 Carl von Clausewitz, De la guerra, Barcelona, 2015, pág. 23

151 rf-news.de, 23.5.2022

152 "El presidente Chugaev presentó un análisis detallado de la situación internacional", komros.info 30.3.2022; traducción propia

153 Vladimir Putin, Rede an die Nation vom 21.2.2022 (Discurso a la nación del 21.2.2022), zeitschrift-osteuropa.de

154Igualdad de distancia

155 Andrea Hornung, Wir wollen Frieden! Nein zur Aufrüstung (¡Queremos paz! ¡No al rearme!), unsere-zeit.de, 23.3.2022

156Ibíd.

157 Oskar Lafontaine, Warum ich aus der Partei Die Linke ausgetreten bin (Por qué salí del partido "La Izquierda"), oskar-lafontaine.de, 17.3.2022

158 Programa del Partido Marxista-Leninista, págs. 146-147

159 Politisches Referat des Zentralkomitees der MLPD (Ponencia política del Comité Central de MLPD), 1984, pág. 34

160 Organización del Tratado de Seguridad Colectiva. Miembros son Rusia, Belarus, Kazajistán, Kirguistán, Armenia, Tayikistán. A comienzos de 2022 aplastó de manera contrarrevolucionaria una insurrección obrera en Kazajistán causando cientos de muertos.

161 icor.info, 30.12.2019

162 Liga Internacional de los Pueblos en Lucha

163 ¡Resistencia activa contra la guerra psicológica, los preparativos de guerra imperialistas y las amenazas en el conflicto Ucrania-Rusia!, 14.2.2022, así como ¡La ICOR mantiene en alto la bandera de Lenin del derecho a la autodeterminación de las naciones!, icor.info, 4.3.2022

164 Lenin, A la Comisión Socialista Internacional (I.S.K.), en O. C., tomo 27, págs. 33-34

Rezension aus Wuppertal zur Blauen Beilage des Rote-Fahne Magazins: "Der Ukrainekrieg und die offene Krise des imperialistischen Weltsystems"

Vorab ein großes Lob an die 3 Autoren für die bestechende und restlos überzeugende theoretische Arbeit der „Blauen Beilage“ der ROTEN FAHNE: „Der Ukrainekrieg und die offene Krise des imperialistischen Weltsystems“. Das muss auch finanziell gefördert werden und ich werde 500,00 Euro abzwacken für die theoretische Arbeit der Partei.

Der in der Blauen Beilage geführte Nachweis, dass der Krieg die weltweite Rechtsentwicklung und die Faschisierung der Staatsapparate fördert, bestätigt sich bei genauerem Hinsehen täglich.

Seit Tagen kommt es in den Niederlanden zu heftigen Protesten von Bauern. Heute (06.07.2022 Anm. RW-Redaktion) ging dort Polizei mit gezogener Waffe an einer Autobahnausfahrt auf Treckerfahrer los, eine Fahrzeug wurde getroffen, zwar niemand verletzt, aber mehrere Teilnehmer verhaftet.

Die Streiks in Norwegen von Erdöl- und Gasarbeitern auf den Förderplattformen wurden heute von der Regierung bzw. der sozialdemokratischen Arbeitsministerin Marte Mjøs Persen unterbunden. Die grandiose sozialchauvinistische Begründung dieser Superdemokratin:

"Es ist unverantwortlich, die Gasproduktion in so großem Umfang einzustellen, wie es dieser Streik in den nächsten Tagen zur Folge haben könnte … Die angekündigte Eskalation ist kritisch in der aktuellen Situation, sowohl mit Blick auf die Energiekrise als auch auf die geopolitische Situation, in der wir mit einem Krieg in Europa stehen….Norwegen müsse alles tun, um dazu beizutragen, die Energiesicherheit in Europa und den europäischen Zusammenhalt gegen Russlands Kriegsführung aufrechtzuerhalten“. (Tagesschau, 6.7.`22).

Vor ein paar Tagen waren in Deutschland ähnliche Töne gegen laufende Streiks vom Unternehmerverbandschef zu hören. Erbärmlich musste er nach Protesten zumindest verbal wieder zu leiseren Tönen zurückrudern.

Weit aus dem Fenster lehnte sich auch die Wohnungsgenossenschaft Dippoldiswalde in Sachsen. Sie kündigte wegen gestiegener Energiepreise an, künftig für rund 260 ihrer 600 Wohnungen nur noch zu bestimmten Zeiten das Wasser zu erhitzen und bis September die Heizung ausgeschaltet zu lassen. „Der hauptamtliche Vorstand und Geschäftsführer Falk Kühn-Meisegeier begründete dies in den Funke-Zeitungen mit den Worten: `Der Bund hätte festschreiben können, dass ab dem 1. Juli die Heizung ausgestellt werden muss. Das hat er nicht getan. Also gehen wir jetzt voran. Warmes Wasser in der Nacht sei ein Luxus, den man sich nicht mehr leisten könne´“(Tagesschau 6.7.`22).

Der Kampf um soziale Errungenschaften und um bürgerlich-demokratische Rechte und Freiheiten und deren Erweiterung sind das Gebot der Stunde. Die Erfahrungen mit der Rechtsentwicklung und verarbeitet mit der Blauen Beilage werden die Kämpfe in den Betrieben und den aktiven Widerstand voranbringen sowie die Stärkung der MLPD. Schließlich werden nicht nur warmes Wasser und andere Lebenshaltungskosten immer mehr zum Luxus. Es ist an der Zeit, sich den „Luxus“ des imperialistischen Weltsystems durch die internationale Revolution vom Hals zu schaffen.

Table des matières

1. La guerre d'Ukraine et le danger aigu d'une Troisième Guerre mondiale

2. La politique extérieure des pays impérialistes pour la préparation d’une Troisième Guerre mondiale

3. L'interaction entre le fascisme et la guerre

4. Le passage à la guerre économique mondiale

5. La guerre en Ukraine accélère l'évolution vers une catastrophe écologique mondiale

6. Le passage de l'opportunisme au social-chauvinisme

7. Une nouvelle phase de déstabilisation accélérée du système impérialiste mondial

8. Résistance active contre la Troisième Guerre mondiale

1. La guerre d'Ukraine et le danger aigu d'une Troisième Guerre mondiale

Le conflit qui couvait depuis des années entre l'OTAN et la Russie, a dégénéré le 24 février 2022 en une guerre ouverte en plein cœur de l'Europe avec l'invasion massive de troupes russes sur le territoire ukrainien.

Le même jour encore, la ministre allemande des Affaires étrangères Annalena Baerbock (Les Verts) a déclaré de manière démagogique que les « obsessions » du président russe Vladimir Poutine étaient la cause de la guerre et qu’elles seraient inacceptables pour la « communauté mondiale ».1 Le 27 février 2022, le chancelier allemand Olaf Scholz a reconnu comme cause de la guerre « une seule raison : la liberté des Ukrainiennes et des Ukrainiens remet en question le propre régime d'oppression (de Poutine) ».2 De son côté, Poutine a justifié son invasion de manière démagogique en avançant comme objectif de guerre « la démilitarisation et la dénazification de l'Ukraine ».3

Aucune de ces explications et tentatives de justification n'atteint cependant le cœur du problème : Il s'agit d'une guerre injuste des deux côtés, entre la Russie nouvellement impérialiste et l'Ukraine capitaliste. Encouragée et armée jusqu'aux dents par l'OTAN avec les États-Unis à sa tête, l'Ukraine agit au nom de cette alliance militaire impérialiste. Elle aspire à entrer dans l'UE et l'OTAN pour réaliser ses propres objectifs de pouvoir. La véritable cause sociale de cette guerre réside « dans le développement économique et politique inégal des États impérialistes, qui pousse à une redistribution des zones d'influence ».4 Selon le classique de la science militaire, Carl von Clausewitz, « la guerre est une simple continuation de la politique par d'autres moyens ».5 C'est pourquoi il est nécessaire d'examiner « l'ensemble des données sur les bases de la vie économique de toutes les puissances belligérantes et du monde entier »6 qui ont précédé la guerre d'Ukraine.

La lutte pour le repartage du monde

L'effondrement de la superpuissance sociale-impérialiste qu'était l'Union soviétique et du Conseil d'assistance économique mutuelle (CAEM) en 1990/1991 a conduit à la création d'un marché mondial unique. Cela a entraîné une nouvelle organisation de la production capitaliste internationale. Ce processus de la nouvelle organisation économique et politique du monde a bouleversé l'ensemble de l’ancien système impérialiste mondial.7 Tous les pays impérialistes et les principaux monopoles internationaux du monde se livraient une concurrence acharnée pour la prédominance du marché mondial nouvellement émergé.

Entre-temps, des monopoles nationaux et des structures monopolistiques d'État s'étaient formés en Chine et dans certains pays très peuplés et autrefois sous dépendance néocoloniale. Ils ont conduit à l'émergence d'une série de nouveaux pays impérialistes. En 2017, on comptait déjà au moins 14 nouveaux pays impérialistes, dans lesquels vivait plus de la moitié de la population mondiale.8 Ils disputaient de plus en plus les débouchés et les zones d'influence aux États-Unis, au Japon et aux États de l'UE. Certains de ces pays ont développé une suprématie impérialiste régionale, notamment l'Inde, la Turquie, la Russie, l'Afrique du Sud, l'Arabie saoudite et le Brésil. Ils poursuivent les visions d’une propre prédominance impérialiste, développent des appareils de puissance militaire à croissance rapide et créent des centres de pouvoir idéologico-politiques à l’échelle mondiale pour manipuler l'opinion publique. Cela s'est accompagné d'une dangereuse évolution vers la droite des gouvernements de tous les pays impérialistes, dont le point culminant provisoire a été la présidence américaine du fasciste Donald Trump dans les années 2016 à 2020.

L'internationalisation de la production et du commerce a été suivie par l'internationalisation de la lutte de classe et des mouvements sociaux. Un prolétariat industriel international croissant a vu le jour et compte aujourd’hui près de 746 millions9 d’ouvrières et d'ouvriers industriels. Dès lors celui-ci a été à la tête de grèves et de conflits de classe importants à l’échelle mondiale. Les mouvements combatifs de la femme, des jeunes et écologiste ont également pris un nouvel essor transnational, et la lutte pour les droits et les libertés démocratiques s'est développée.

La concurrence inter-impérialiste s'est fortement aggravée après 2020, notamment avec la crise économique et financière mondiale qui a débuté en 2018, en interaction avec l’affreuse pandémie Corona. Alors qu'ils étaient auparavant la seule superpuissance, les États-Unis ont nettement reculé sur le plan économique et politique. La Chine, en revanche, est devenue une superpuissance économique et était sur le point de remplacer les États-Unis à la première place. La Chine est en train de jouer ce rôle aussi sur le plan politique et militaire. C'est l'objectif du gigantesque projet d’une « nouvelle route de la soie » qu'elle poursuit depuis 2013. La lutte concurrentielle entre les États-Unis et la Chine domine désormais de manière générale les contradictions inter-impérialistes, qui se développent en même temps de manière multipolaire.10 Le bloc impérialiste de l'UE se positionne lui aussi de plus en plus en concurrence avec les États-Unis, mais aussi avec la Chine. Au sein de l'Europe, l'UE et la Russie se disputent la suprématie politique.

La Russie fonde d’une part son profil particulier de nouvelle puissance impérialiste sur ses gigantesques richesses, notamment en matières premières fossiles. D'autre part, elle conserve sa force militaire qui lui reste de l'époque de l'Union soviétique sociale-impérialiste, en tant que l'une des deux plus grandes puissances nucléaires du monde. Depuis 2008, elle a encore renforcé cette position. Par contre, la Russie reste faible sur le plan économique. En 2020, sa production industrielle représentait moins de la moitié de celle de l'Allemagne. Les impérialistes russes sont conscients que leur rêve d'une superpuissance grande-russe ne peut se réaliser qu'en s'appropriant le potentiel des anciennes républiques soviétiques. Dès 1997, l'ancien conseiller américain à la sécurité Brzezinski avait écrit à ce sujet : « Sans l'Ukraine, la Russie n'est plus un empire eurasien ».11

C'est au plus tard depuis cette date que l'Ukraine est devenue un foyer de la lutte de pouvoir inter-impérialiste. Les États-Unis et l'UE aussi bien que la Russie focalisent l'extension stratégique de leurs zones d'influence européennes sur l'Ukraine.

La politique de pouvoir impérialiste de la Russie

En 2014, des pays occidentaux ont encouragé la chute du gouvernement prorusse de Ianoukovytch et, sous le Premier ministre pro-occidental Iatseniouk, l'Ukraine a été associée à l'UE. Cela a débouché en 2016 sur une zone de libre-échange UE-Ukraine.12 Les privatisations de centaines de groupes publics, surtout dans les secteurs minier et agricole, ont intégré de plus en plus l'Ukraine dans la sphère d'influence de l'impérialisme américain et européen. Dans le même temps, la Russie, profitant de l'oppression des populations russes dans l’Ukraine, a déclenché une guerre visant à annexer la partie du Donbass riche en matières premières à l'est de l'Ukraine.

En opposition fondamentale avec l'Union soviétique socialiste, l'impérialisme russe intervient systématiquement dans les affaires intérieures d'autres pays : en 2008, des troupes russes ont envahi la Géorgie, dont le gouvernement s'était tourné vers l'Ouest. Depuis, la Russie occupe une partie du pays. En 2014, la Russie a annexé la Crimée après une invasion militaire et peut désormais contrôler toute la mer Noire à partir de là. En 2015, elle s'est portée au secours du régime gravement affaibli d'Assad en Syrie, et a non seulement sauvé le pouvoir de ce dernier par des frappes aériennes inhumaines, mais a aussi renforcé sa propre influence stratégique au Moyen Orient. La Russie entretient des prétendus accords de sécurité ou coopère d'une autre manière avec environ 40 des 54 États africains.13

Les succès de la Russie ont entraîné un affaiblissement stratégique de l'impérialisme américain et d'autres puissances de l'OTAN, notamment en raison de la guerre en Irak lancée par les États-Unis en 2003, qui n'a jamais pu atteindre ses objectifs, et de l'échec de la campagne afghane de l'OTAN de 2001 à 2021. En 2015, la Russie a créé l'Union économique eurasienne avec la Biélorussie, le Kazakhstan, le Kirghizstan et l'Arménie sous sa direction. Le refus de l'Ukraine d'adhérer à cette alliance a constitué un revers cinglant pour les ambitions de grande puissance de l'impérialisme russe.

La rivalité des puissances impérialistes de la Chine et des États-Unis

Parallèlement à la guerre en Ukraine, une lutte acharnée se développe entre les États-Unis et la Chine pour la suprématie dans l'Indo-Pacifique. Le 18 février 2022, peu avant le début de l'agression impérialiste de la Russie, la revue américaine Foreign Policy écrit : « Washington doit se préparer à la guerre aussi bien contre la Russie que contre la Chine ».14

Dans un discours prononcé en mars 2022, le président américain Joe Biden a affirmé que la guerre en Ukraine s'inscrivait dans la « grande lutte ... entre la démocratie et l'autocratie, entre la liberté et l'oppression, entre un ordre fondé sur des règles et un ordre dominé par la force brute ».15

« L’ordre fondé sur des règles » prôné par Biden n'est rien d'autre que la dictature du capital financier international dominant sans partage sous la direction des États-Unis en collaboration avec ses alliés occidentaux.

Le vice-ministre chinois des Affaires étrangères Le Yucheng a fait référence à la guerre en Ukraine lorsqu'il a lancé un avertissement en mars 2022 :

« La stratégie indopacifique (des États-Unis) est aussi dangereuse que la stratégie d'expansion vers l'Est de l'OTAN en Europe. Si elle n'était pas soumise à un contrôle, elle aurait des conséquences inimaginables et plongerait la région Asie-Pacifique dans l'abîme. »16

Pour assurer son ambition de puissance mondiale, la Chine a entre-temps créé la plus grande armée du monde en termes d'effectifs. L'alliance militaire « Organisation de coopération de Shanghai », dirigée par les puissances nucléaires, la Chine et la Russie, vise avant tout à contrer l'influence de l'OTAN :

La menace de l'OTAN pour la Russie

Depuis 1990, les États-Unis et l'OTAN n'avaient cessé de promouvoir leur élargissement à l'Est – malgré des promesses contraires non contestées. De ce fait, les troupes de l'OTAN ont progressé en de nombreux endroits jusqu'aux frontières de la Russie, et des missiles à courte portée menacent directement le territoire russe. Après l'adhésion à l'OTAN des pays baltes, de la Pologne, de la République tchèque, de la Slovaquie, de la Hongrie, de la Roumanie, de la Bulgarie, de la Slovénie, de l'Albanie et de la Croatie, du Monténégro et de la Macédoine du Nord, les États-Unis ont tenté d'intégrer aussi l'Ukraine à l'OTAN. Cela a d'abord échoué en raison de la résistance de l'UE, en particulier de l'Allemagne et de la France, qui ne voulaient pas mettre en danger leurs relations économiques et politiques avec la Russie.

Lors du Forum économique mondial de Davos en 2022, le secrétaire général de l'OTAN Jens Stoltenberg s'est vanté des mesures prises par l'OTAN pour la guerre en Ukraine :

« Nous … avons aujourd'hui plus de 40 000 soldats sous le commandement direct de l'OTAN, soutenus par des forces considérables dans l’air et en mer. Nous avons déployé des groupes de combat de la mer Baltique à la mer Noire et des centaines de milliers de troupes sont en état d'alerte maximale. ... Nous avons étendu les exercices ... et pour la première fois, une unité amphibie des États-Unis a également été placée sous le commandement de l'OTAN. » 17

La nature réactionnaire de la société ukrainienne

L'Ukraine dispose désormais de conditions essentielles pour devenir un nouveau pays impérialiste. C'est le deuxième plus grand pays d'Europe, avec de vastes ressources naturelles, de grandes étendues de terre noire fertile, une classe ouvrière bien formée et des monopoles en partie publics, en partie concentrés entre les mains d'oligarques.18 L'Ukraine est devenue un concurrent sérieux de l'impérialisme russe, juste à sa frontière.

Après l'annexion de la Crimée par la Russie, les États-Unis, en particulier, ont massivement équipé l'Ukraine et formé sur le plan militaire. Les troupes ukrainiennes ont participé à des exercices communs de l'OTAN. Les dépenses militaires de l'Ukraine ont augmenté de 142 pour cent entre 2012 et 2021.19 Début 2019, le Parlement ukrainien a inscrit l'objectif d'adhérer à l'OTAN et à l'UE dans la Constitution. En août 2021, le président ukrainien Volodymyr Zelensky a déclaré avec une arrogance chauvine que le « compte à rebours pour la dé-occupation » de la Crimée était désormais lancé.20

En avril 2022, Ursula von der Leyen (CDU), la présidente de la Commission européenne, a élevé le président ukrainien Zelensky au rang de héros dans la lutte pour la liberté et la démocratie devant la presse mondiale réunie :

« Nous sommes à vos côtés si vous rêvez d'Europe ... Mon message aujourd'hui est que l'Ukraine fait partie de la famille européenne. »21

Alors que sous la surface de l'idylle familiale européenne on se livre de féroces batailles, il n'y a en réalité pas de différence essentielle entre l'Ukraine courtisée et les réalités de l'oligarchie en Russie. En 2020 encore, le « classement des démocraties » bourgeois de l'Université de Würzburg avait classé l'Ukraine comme « régime hybride » entre « démocratie » et « autocratie », encore derrière les « démocraties déficitaires ».22

Ainsi, l'homme le plus riche d'Ukraine, Rinat Akhmetov, possède une fortune personnelle de 7,6 milliards de dollars américains. Ami de longue date de Poutine, il soutient désormais l'OTAN et l'UE pour sauver son empire, dans lequel se trouvent « des usines d'acier et de tubes, des mines de charbon, des centrales thermiques, des parcs éoliens, des entreprises de télécommunication, une compagnie maritime, des banques, des assurances, des chaînes de télévision, des journaux, des grands magasins, des centres logistiques, des exploitations agricoles et Chakhtar, le club de son cœur ».23 D'autres « grands pontes » sont « l'armateur Andri Stawnizer ou l'agro-industriel Vadim Nesterenko ».24 Dans les reportages occidentaux, ces oligarques sont presque invisibles derrière l'être de lumière Zelensky. Le 23 février 2022, un jour avant l'invasion de la Russie, les 50 seigneurs monopolistes les plus riches d'Ukraine et Zelensky se sont juré de « tout faire pour renforcer l'unité nationale et empêcher l'occupation du pays ».25

Les perspectives d'un peuple ukrainien « libéré » et intégré à l'OTAN et à l'UE ne sont sans doute pas très paradisiaques. C'est ce que montre la réalité d'autres pays qui ont déjà « bénéficié » de cette libération : villes bombardées en Serbie après la guerre de l'OTAN en 1999, soumission néocoloniale et intégration de grandes parties des Balkans dans l'impérialisme de l'UE, voie libre pour le règne des talibans en Afghanistan ; pauvreté, chaos et corruption au Kosovo26, protégé par l'UE, promotion de monopoles, d’oligarques et de gouvernements de droite en tant que leurs représentants en Pologne ou en Hongrie, pauvreté qui sévit et bradage des biens publics par des programmes de crise dictés par l'UE en Grèce. L'adhésion de l'Ukraine à l'OTAN et à l'UE ne serait pas un acte de philanthropie, mais serait précieuse pour les impérialistes occidentaux parce qu'elle représenterait un affaiblissement considérable de l'impérialisme russe et donnerait plus de poids à leurs propres alliances.

2. La politique extérieure des pays impérialistes pour la préparation d’une Troisième Guerre mondiale

La méthode essentielle de la nouvelle organisation de la production internationale capitaliste était de poursuivre la concurrence par une politique de coopération et de coordination sur la base de la pénétration économique mutuelle. De cette manière, les monopoles internationaux et les États impérialistes tentaient d’obtenir une dominance économique ou hégémonie politique. Au plan idéologique, ils ont embelli ceci par la phrase du « Sur le commerce pour le changement ». En 1994, l’OTAN et 23 États européens et asiatiques, y inclus la Russie et autres pays non-membres de l’OTAN, ont initié un « partenariat pour la paix ». De manière prometteuse, l’OTAN a proclamé le 10 janvier 1994, lors de son sommet de Bruxelles :

« Ce partenariat traduit la conviction partagée que l'on ne peut assurer la stabilité et la sécurité dans la zone euro-atlantique que par la coopération et par une action commune. »27

En 2009, l’Agence fédérale pour la formation civique a divulgué ouvertement que ceci et le NATO-Russia Permanent Joint Council28 de 1997 n’avaient pour but que de calmer. Une intention de faire des concessions réelles n’a jamais existé :

« Il n’était pas question pour eux d’abandonner l’élargissement de l’OTAN, ils l’ont supplémenté par une nouvelle forme de collaboration consultative avec la Russie dans le quartier général de l’OTAN à Bruxelles. »29

Judicieusement, il est dit dans le livre « Le Crépuscule des Dieux sur le “ nouvel ordre mondial ” » de 2003 :

« L’évolution réelle réfute toute idée que la pénétration économique comme méthode principale de l’impérialisme rendrait les guerres superflues et que l’impérialisme pourrait être pacifique. »30

Les initiatives diplomatiques célébrées avant l’invasion russe de l’Ukraine n’étaient pas non plus poursuivies, ni du côté de l’OTAN, ni du côté de la Russie, avec une disposition sérieuse à trouver un compromis. Évidemment, le décalage des rapports de forces était arrivé à un point où les intérêts impérialistes contraires ne pouvaient être résolus que par une guerre. Ceci signifiait un saut qualitatif de la politique impérialiste de paix vers la politique impérialiste de guerre. Pendant la Première Guerre mondiale, Lénine a attiré l’attention sur la liaison inhérente suivante :

« En régime capitaliste, le développement égal des différentes économies et des différents États est impossible. Les seuls moyens possibles de rétablir de temps en temps l’équilibre compromis, ce sont en régime capitaliste les crises dans l’industrie, les guerres en politique. »31

Le déclenchement de la guerre en Ukraine était lié à la réorientation vers une politique extérieure et militaire ouvertement agressive de presque tous les pays impérialistes pour la préparation de la Troisième Guerre mondiale.

Tous les pays de l’OTAN se sont massivement armés après le commencement de la guerre, ont drastiquement augmenté leurs dépenses militaires et ont envoyé des troupes supplémentaires en Europe de l’Est. Au cours de quelques mois, jusqu’au 10 mai 2022, surtout les pays de l’OTAN ont accordé 34 milliards d’euros en armes et aides militaires à l’Ukraine. En tant qu’aide financière et « humanitaire » à l’Ukraine dans la guerre, au moins 33 milliards d’euros supplémentaires ont été transférés par les États-Unis, la Grande-Bretagne, l’UE, l’ONU et la banque mondiale.32 La manipulation de l’opinion publique a assumé le caractère de guerre psychologique et est parfois passé au bellicisme ouvert.

L’OTAN a de nouveau provoqué la Russie par son « élargissement au Nord » quand la Finlande et la Suède ont abandonné leur politique de neutralité militaire et de non-alignement poursuivie durant des décennies et ont demandé l’admission à l’OTAN. Par conséquent, la ligne de confrontation directe entre l’OTAN et la Russie a été élargie de 1 300 kilomètres de frontière. Des autres pays impérialistes en dehors de l’OTAN ont aussi réorienté leur politique extérieure en réponse à la situation nouvelle – conformément à leurs intérêts respectifs. Plus de 40 pays33 se sont retrouvés lors d’une réunion le 26 avril 2022 dans la base militaire des États-Unis à Ramstein/Allemagne pour soutenir la stratégie militaire de l’OTAN. Une nouvelle alliance militaire antirusse avec le noyau de l’OTAN sous la direction de l’impérialisme US a été créée ; des réunions mensuelles ont été convenues sous cette forme.

L’Inde néo-impérialiste rejette des sanctions contre la Russie, louvoie entre la collaboration avec la Russie et les pays d’OTAN. Shinzo Abe, ancien premier ministre du Japon, a introduit un « partage nucléaire » au débat public, remettant en question un tabou de la politique japonaise jusqu’ici. La Turquie néo-impérialiste, qui est membre de l’OTAN et qui maintient des relations étroites avec la Russie ainsi qu’avec l’Ukraine cherche à se profiler dans le rôle du médiateur entre les parties prenantes de la guerre.

Le « tournant d'époque » de l’impérialisme allemand

Avec les décisions du 26/27 février 2022, le gouvernement fédéral allemand a lui aussi fait un virage vers une politique extérieure impérialiste ouvertement agressive. L’accord de coalition du nouveau gouvernement fédéral des SPD/Verts/FDP, conclu il y a quelques mois était déjà oublié, qui avait solennellement promis avec grandiloquence « une offensive de la politique de désarmement » et une « politique d’exportation d’armes plus restrictive »34, Quant à la réalisation de ce « tournant d'époque », nom donné à ce changement de cap par Olaf Scholz, des contradictions acharnées se sont quand même développées au sein de la coalition gouvernementale, dans les partis gouvernementaux et entre les différents partis représentés au Bundestag. Les contradictions à l’égard du gouvernement ont aussi grandi parmi les monopoles et au sein des masses populaires. Ces contradictions et aussi la grande dépendance de l’Allemagne des combustibles fossiles et de l’exportation globale de marchandises et de capitaux ont d’abord causé des retards relatifs aux livraisons d’armes à l’Ukraine et aux sanctions contre la Russie.

Après que l’impérialisme russe n’a pas atteint son objectif d’une « décapitation » rapide et de l’instauration d’un gouvernement favorisant la Russie à Kiev par son « opération militaire spéciale », il a concentré ses troupes pour une annexion rapide de l’Ukraine de l’Est et du Sud. Ceci a initié une deuxième phase de la guerre.

Dans ces parties de l’Ukraine se trouve une concentration importante de production sidérurgique, gisements de charbon, champs gaziers inexploités pour la fracturation hydraulique, centrales nucléaires, grande industrie agraire monopolisée et de main-d’œuvre bien formée. Par la conquête de villes portuaires d’une grande importance stratégique, comme Marioupol ou Odessa, la Russie cherche à établir un pont de terre à la péninsule de Crimée annexée, Ainsi elle cherche aussi à bloquer l’accès à la mer d’Azov et la mer Noire ce qui doit affaiblir durablement l’économie d’exportation de l’Ukraine.

Le changement d’objectif de l’OTAN dans la guerre en Ukraine

La résistance couronnée de succès des troupes ukrainiennes contre la conquête de Kiev par les envahisseurs russes a changé les objectifs stratégiques de l’OTAN dans son soutien de l’Ukraine sous pression de l’impérialisme US : passant de l’objectif initial de « l’arrêt des actes de guerre » à la « victoire sur les envahisseurs russes ». Lors d’une réunion avec Volodymyr Zelensky, organisée d’urgence ensemble avec Antony Blinken, le secrétaire d’État américain, le 24 avril 2022 à Kiev, le ministre de Défense des États-Unis, Lloyd Austin, a proclamé :

« Ils peuvent gagner s’ils reçoivent le bon matériel et le bon soutien … Nous voulons que la Russie soit affaiblie au point où il n’est plus capable de quelque chose du genre de l’invasion en Ukraine. »35

Évidemment, les masses populaires du monde souhaitent à juste titre qu’une chose telle que l’invasion des troupes russes en Ukraine ne se passe plus jamais. Mais ce qui a été dévoilé maintenant, c’était le vrai objectif de l’OTAN, seulement emballé de manière humanitaire : l’affaiblissement stratégique de la Russie néo-impérialiste et en conséquence aussi son « Organisation de coopération de Shanghai » avec la Chine. Mais ces objectifs ne peuvent pas être accomplis sans armer massivement l’armée ukrainienne en fournissant des armes lourdes de l’OTAN, sans entrainement de l’armée ukrainienne dans les pays de l’OTAN et finalement sans son intervention directe. L’invasion de l’Ukraine par la Russie a donné à l’impérialisme américain la constellation souhaitée pour imposer sa propre stratégie et contraindre les impérialistes de l’UE à suivre son cours de guerre agressif.

Les forces de premier plan du capital monopoliste allemand ont abandonné leur stratégie initiale – limiter la guerre et la terminer le plus vite possible – et ont décidé de soutenir le cours de guerre aggravé des États-Unis et de l’OTAN. Le 28 avril 2022, une « très grande coalition » au Bundestag a décidé la livraison d’armes lourdes à l’Ukraine.36 Ainsi, la participation de l’Allemagne dans la guerre en Ukraine a revêtu une nouvelle qualité.

En réponse aux livraisons d’armes lourdes de l’OTAN à l’Ukraine, la Russie les a immédiatement déclarés comme cibles pour l’armée russe.37

La Russie a menacé de déployer des armes nucléaires tactiques. Leur déploiement était déjà délibérément inclus dans les calculs de la conception de sécurité nationale russe datant de l’an 2000, qui a stipulé le « renforcement de la position russe comme grande puissance ».38 Le secrétaire général de l’OTAN, Jens Stoltenberg, a préparé l’annulation de l’Acte fondateur entre l’OTAN et la Russie, dans laquelle l’OTAN s’est engagé, entre autres, à ne pas stationner des armes nucléaires en Europe de l’Est.

C’est un mensonge hypocrite que l’OTAN et le gouvernement fédéral allemand ont juré jusqu’à mai 2022, qu’ils ne voulaient pas du tout devenir une partie prenante de la guerre. Contrairement à cela, déjà le 16 mars 2022, une évaluation du Service scientifique du Bundestag allemand a constaté dans un jargon juridique alambique que les instructions liées aux livraisons d’armes pouvaient être considérées comme une entrée en guerre selon le droit international public, parce que

« s’il était aussi question d’instruire la partie prenante du conflit ou de l’entraîner dans l’usage de telles armes, on sortirait du domaine sécurisé de la non-participation à la guerre. »39

La Bundeswehr40 a officiellement commencé l’instruction de 18 équipages ukrainiens sur l’arme offensive Panzerhaubitze 200041 le 11 mai 2022 à Idar-Oberstein/Allemagne.42 L’OTAN reproche déjà aujourd’hui à la Russie la responsabilité d’une escalade possible vers une guerre mondiale nucléaire, mais le changement de la stratégie de l’alliance élargie de l’OTAN prépare délibérément la généralisation de la guerre à une Troisième Guerre mondiale. Les participants d’un tel conflit ne seront plus capables de maîtriser sa dynamique interne et doivent tenir en compte toutes les options – jusqu’à l’échange de coups dévastateurs avec des armes nucléaires, biologiques et chimiques.

3. L'interaction entre le fascisme et la guerre

Guerre impérialiste et fascisme sont des frères siamois. Willi Dickhut a écrit à ce sujet :

« Le fascisme n'est pas seulement une forme de domination de la réaction la plus sombre, de la pire répression à l'intérieur du pays contre le/son propre peuple, mais aussi une agression meurtrière à l'extérieur, contre d'autres peuples. Le fascisme, c’est la guerre ! »43

La loi martiale bourgeoise légalise meurtres, destructions ou dévastations après le début de la guerre contre un adversaire militaire. D’une manière générale, elle est associée à l'état d'urgence en politique intérieure.

Le président de la République russe Poutine avait établi sa position dominante déjà pendant des années avec des méthodes fascisantes dans l'intérêt du capital financier russe. Il a fait éliminer l'opposition critique envers le gouvernement, réduire la liberté de presse et placer sous le contrôle étatique les médias critiques. Les vrais marxistes-léninistes ont été persécutés et gênés massivement dans leur travail.

Vladimir Poutine entretient des coopérations multiples et étroites avec des personnes et des organisations fascisantes et fascistes en Europe comme « Aube dorée » en Grèce, l’AfD en Allemagne, le Rassemblement national en France ou le Fidesz en Hongrie. À partir de la Russie des « Usines à trolls » propagent par millions dans les « médias sociaux » des théories du complot réactionnaires, des propos incendiaires racistes contre les réfugiées et une propagande chauvine.

Avec la conduite directe de la guerre le développement réactionnaire en Russie a fait un saut qualitatif. L'organisation de l'ICOR44 Plate-forme marxiste-léniniste (MLP) écrit de manière pertinente à ce sujet :

« En Russie, une dictature fasciste a été établie. »45

Avec une majorité des deux tiers, détenue par le parti de Poutine « Russie unie » et le soutien sans critique de la politique de guerre impérialiste par tous les partis représentés dans la Douma46 Poutine peut aussi gouverner de manière absolue sans déclarer formellement la Loi martiale. Par la suite, le travail de presque tous les médias a été rendu impossible. Internet et les « réseaux sociaux » étaient disponibles seulement pour la propagande pro-gouvernementale. Le service de censure Roskomnadsor a interdit la désignation de l'invasion de l'Ukraine comme « guerre ». Depuis le 4 mars 2022 sont passibles de la peine la plus sévère : « discréditer les forces armées de la Fédération russe » ainsi que propager de « fausses informations » sur les forces armées. En cas de récidive on risque une détention allant jusqu'à 15 ans. Déjà pendant les premiers jours de la guerre en Ukraine 13 000 adversaires de la guerre au moins ont été arrêtés et condamnés à des peines sévères, parmi eux aussi de nombreux marxistes-léninistes qui avaient participé aux protestations courageuses.

L'anticommunisme dans la guerre en Ukraine

Pour capter une base de masse bienveillante parmi le peuple russe Poutine minimise démagogiquement la guerre d'agression en une « opération militaire spéciale » motivée par l’antifascisme.

Le Parti des travailleurs communistes russes (PTCR), membre dans le réseau néo-révisionniste solid, révèle cette justification mensongère :

« Vu du point de vue de la position de classe, les détenteurs du pouvoir russes, de même que ceux des États-Unis et de l'UE, se fichent complètement de la population travailleuse dans le Donbass, ainsi qu'en Russie et dans l'Ukraine. Nous n'avons aucun doute que les vrais objectifs de l'État russe dans cette guerre sont tout à fait impérialistes ... »47

Par contre, les révisionnistes du Parti communiste allemand (DKP) ont attesté encore en 2017 que la Russie « agit … objectivement de manière anti-impérialiste »48. Après le déclenchement de la guerre, ils ont fabulé « d’une prévention contre une attaque imminente »49.

Même pas le fait que Poutine lui-même met l'anticommunisme ouvert au centre pour légitimer son attaque, peut ébranler cette opinion absurde du DKP. Trois jours avant l'attaque impérialiste contre l'Ukraine Vladimir Poutine faisait une déclaration de principe, dans laquelle il a attaqué la politique des bolcheviques sur les nationalités, notamment de Lénine50 et de Staline51, selon laquelle

« l'Ukraine actuelle (serait créé) complètement et sans restriction … par la Russie bolchevique, communiste. ... Lénine et ses compagnons » auraient agi « de manière extrêmement impitoyable contre la Russie ». Il a vu la responsabilité dans les « idées d'une construction d'État confédérale et dans la parole du droit des peuples à disposer d'eux-mêmes jusqu'à la séparation », sur lequel le « statut de l'État soviétique » était fondé52.

En effet : La politique socialiste à l’égard des nationalités sous Lénine et Staline et la guerre d'agression impérialiste russe sont complètement opposées. L’union volontaire des nations socialistes dans l'URRS, la promotion de la langue et de la culture respectives et la vie commune internationaliste de toutes les républiques soviétiques et de leurs ethnies était le leitmotiv qu’elles vivaient. La Grande Guerre patriotique et sa victoire sur le fascisme hitlérien étaient soutenues par toutes les nationalités soviétiques.

Comment les écrivaillons anticommunistes en Allemagne sont-ils insolents, qui imputent à Poutine à la façon d’un moulin à prières de se trouver dans la tradition de Staline. Ainsi le journal capitaliste Handelsblatt prétend sur Poutine :

« Il est un Staline qui était atteint de paranoïa et massacrait son peuple à volonté. »53

Cependant, ce sont plutôt les faiseurs d'opinion bourgeois qui souffrent de paranoïa. Ils ont peur de l’attirance du socialisme et des acquis de la direction d'État par Staline, qui sont arrivés dans la discussion par les attaques de Poutine ! Pourtant c’est justement le haut commandement sous Staline qui a mené avec succès la libération de l'Ukraine du fascisme hitlérien. L'Armée rouge en commun avec les partisan.e.s héroïques a remporté la victoire sur la Wehrmacht allemande. Sur l'ordre du capital financier allemand la Wehrmacht a assassiné quatre millions de personnes en Ukraine, a fait dix millions de sans-abri, détruit 16 150 entreprises industrielles et 400 mines et rasé 714 villes et 28 880 villages. Les mineurs qui refusaient de collaborer avec le fascisme hitlérien ont été jetés vivants dans les puits54.

Par contre, des organisations fascistes ukrainiennes comme celle dirigée par Stepan Bandera ont collaboré avec le fascisme. C'est un scandale que celui-ci peut aujourd'hui encore être vénéré comme « héros »55 en toute impunité par l'ambassadeur ukrainien Andriy Melnyk, l'ami des fascistes. Bandera était un antisémite fervent et coresponsable, aux côtés des fascistes hitlériens, de la déportation et de l'assassinat de 800 000 juifs en Ukraine pendant la Seconde Guerre mondiale56. On n’entend pas un mot de protestation de la part des saints combattants contre l'antisémitisme dans les partis bourgeois en Allemagne quand Melnyk propage son bellicisme provocateur !

L’attitude libérale à l’égard des fascistes en Ukraine et leur promotion parfois systématique, jusqu'à l'intégration de la brigade d'Asov dans l'armée ukrainienne, servent à Poutine de lignes de justification pour son attaque contre l'Ukraine. En mélangeant vérités, demi-vérités et mensonges, Poutine renoue de manière démagogique avec la fierté légitime des masses populaires russes et ukrainiennes de la victoire de l'Union soviétique sur le fascisme hitlérien. Ainsi il détourne l'attention des véritables motifs de la guerre d'agression : de la lutte actuelle du nouvel impérialisme russe pour la prédominance en Europe.

L'Ukraine – un État complètement capitaliste et réactionnaire

C'est du sarcasme quand le chancelier Olaf Scholz (SPD) prétend : La guerre de la Russie contre l'Ukraine « se dirige contre tout ce qui constitue la démocratie »57. En vérité, en Ukraine, tout ce qui constitue la démocratie bourgeoise était réprimé sous la domination des oligarques et aussi du gouvernement de Volodymyr Zelensky déjà dans les années passées. En 2015 des symboles communistes ont été interdits, des luttes ouvrières réprimées, aussi après l'avènement au pouvoir du gouvernement Zelensky. Pendant des années, l'UE a rejeté la demande d'adhésion de l'Ukraine, parce que celle-ci ne remplissait des critères d'admission essentiels tels qu’une « démocratie stable fondé sur l'État de droit, ... mais aussi … une économie de marché viable et compétitive »58. Encore en septembre 2021, donc longtemps après l'élection de Zelensky au poste de président 2019, la Cour des comptes européenne (CCE) a attesté à l’Ukraine que « la grande corruption (était) un problème central »59. L'organisation humedica a déclaré, déjà en 2021, à propos de la situation sociale en Ukraine :

« Un revenu mensuel d'environ 350 euros et un coût de la vie au niveau de l'Europe occidentale – aujourd'hui plus de 45 pour cent de la population est considérée comme pauvre. … Les personnes qui, en Ukraine, ont besoin d’aide médicale ou qui mettent au monde un enfant malade voire handicapé, sont souvent confrontées à la ruine financière. »60

Par contre, rien que les sept hommes les plus riches du pays possédaient en 2021 une fortune personnelle de 11,9 milliards de dollars américains61. En janvier 2022, une loi linguistique raciste est entré en vigueur en Ukraine discriminant la langue russe dans l’espace public – bien que 40 pour cent de la population ukrainienne parle russe dans le milieu privé.

Avec le début de la guerre, la loi martiale a été instaurée en Ukraine et tous les droits et libertés ont été suspendus. La violence est devenue la principale méthode de domination : travaux forcés, expropriation, restriction de la liberté de circuler, interdiction complète des réunions et grèves, interdictions des partis, censure des médias, service militaire obligatoire, internement des étrangers ou suspension des élections.

Toute opposition au régime de Zelensky est désormais persécutée et éliminée sous l'accusation « d'activité prorusse ». Le 18 mars 2022, le président a interdit par décret les activités de onze partis de l'opposition, dont le Bloc des forces de gauche, l'Opposition de gauche et le Parti socialiste d'Ukraine. Le 20 mars, un décret a été adopté pour fusionner toutes les chaînes d’information nationales sous le contrôle du gouvernement.

L'organisation de l'ICOR Conseil de coordination du mouvement ouvrier de l'Ukraine (KSRD) a fait un rapport sur les attaques particulières contre la classe ouvrière :

« En même temps, les autorités ukrainiennes ont durci le droit du travail sous la loi martiale. … licenciement beaucoup plus facile des ouvriers et des ouvrières, augmentation de la durée hebdomadaire du travail de 40 à 60 heures et suppression des jours fériés nationaux. … Toute grève est interdite. »62

La manière dont Volodymyr Zelensky – parfaitement mis en scène dans son T-shirt vert olive et sa barbe de trois jours – se présente à l'échelle internationale comme un valeureux défenseur de la liberté et de la démocratie est difficilement égalable en termes d’hypocrisie.

La classe ouvrière et les masses populaires en Ukraine ont tout à fait le droit de se défendre contre l'agression impérialiste de la Russie, les armes à la main. Cependant, dans la lutte pour une paix immédiate, ce gouvernement n'est pas un partenaire honnête. À fortiori dans la lutte pour la libération sociale, il faut aussi remporter une victoire sur son propre gouvernement, le renversement du régime réactionnaire de Zelensky. L’internationalisme prolétarien est entièrement solidaire de cette guerre compliquée sur deux fronts, menée par les masses populaires ukrainiennes.

La guerre accélère le développement vers la droite à l’échelle mondiale

Le 24 mars 2022, le Premier ministre hongrois Viktor Orbán a déclaré l'état d'urgence dans son pays pour la troisième fois63 après une modification de la loi fondamentale, votée à la hâte au parlement, en invoquant la raison suivante : La guerre en Ukraine serait « un danger permanent pour la Hongrie »64. Son gouvernement d'urgence dispose d'un arsenal abondant de mesures réactionnaires : Suspension des lois ou de leur application65, interdiction des grèves, réduction de moitié de la taxe professionnelle des entreprises, self-service dans les caisses de l’État66, sanction des reportages non appréciés par des peines pouvant aller jusqu'à cinq ans de prison67

Il n’y a pas que les gouvernements connus partout comme réactionnaires, comme celui de Viktor Orbán qui durcissent le ton. En Allemagne aussi, comme dans la plupart des pays européens et aux États-Unis, il y a un développement forcé vers la droite de la société, s'intensifient la militarisation et la fascisation de l'État.

En Allemagne, certaines parties de la loi martiale entrent déjà en vigueur en cas d'alliance68 et complètement en cas dit de défense, conformément à article 115a de la loi fondamentale. Il suffit qu’une attaque armée soit « imminente » pour que la Bundeswehr soit déployée à l'intérieur et que tout l'arsenal des lois sur l'état d'urgence s’applique. Cela signifie : l’interdiction des rassemblements et des grèves, la restriction massive de la liberté d'expression et des médias, la confiscation de biens, la reconversion ordonnée de la production et le travail forcé et l’arrestation immédiate d'une personne, s’il « existe des indices substantiels ou réels permettant de la soupçonner de commettre, d’encourager ou d’inciter à commettre des actes punissables au titre de la haute trahison, de la mise en danger de l'État, d’actes de trahison, de l’infraction contre la défense nationale »69.

De tout cela ressort la peur non dissimulée des dirigeants face à la résistance qui se développera inévitablement contre la pauvreté, le chômage, les conséquences de la guerre et de la crise. Pour le mouvement ouvrier et populaire international, il est indispensable de lier la lutte contre la guerre et le fascisme à la lutte pour le maintien et l'extension des droits et des libertés démocratiques, comme école de la lutte pour le socialisme.

4. Le passage à la guerre économique mondiale

Les pays de l'OTAN ont frappé la Russie avec l'arme de guerre que sont les sanctions massives. Le premier paquet de sanctions de l'UE du 23 février a été suivi de cinq autres jusqu'au 3 juin 2022. S'y sont ajoutées des sanctions de nombreux pays individuels comme les États-Unis, la Grande-Bretagne, le Canada, le Japon, la Suisse, etc.

Premièrement, des mesures telles que le gel des avoirs et les interdictions d’entrée visent dans un premier temps 1 091 personnes et 80 organisations, dont des oligarques ou le ministre russe des Affaires étrangères Sergueï Lavrov ainsi que le président Vladimir Poutine.

Les entreprises et les banques sont la deuxième cible : entre autres, les actions des entreprises publiques russes ne peuvent plus être négociées dans l'UE. Les banques russes, y compris la banque centrale russe, ne peuvent plus prêter ou emprunter de l'argent dans l'UE. Sept grandes banques russes ont été exclues du système de paiement SWIFT.

Troisièmement, les sanctions visent les importations et les exportations de l'économie russe. Les pays occidentaux, sous la direction de l'OTAN, ont stoppé le gazoduc Nord Stream 2 qui venait d'être achevé. Ils ont également interdit l'importation de charbon russe, l'activité des entreprises de transport russes et biélorusses dans l'UE et l'entrée des navires battant pavillon russe dans les ports de l'UE. Il existe en outre des interdictions d'exportation ciblées vers des domaines de haute technologie de la Russie pour un montant de 10 milliards d'euros, des interdictions d'importation étendues et le découplage de la Russie des marchés publics et des fonds européens. Avec le sixième paquet de sanctions, l'UE a décidé d'imposer un embargo sur le pétrole, qui ne s'appliquera toutefois qu'aux pétroliers et non aux oléoducs.

Dans leur ensemble, les sanctions ont pris le caractère d'une guerre économique mondiale avec les conséquences correspondantes sur l'économie politique du système impérialiste mondial. Contrairement à la promesse insensée selon laquelle les sanctions économiques pourraient arrêter la guerre, elles n'ont aucune influence directe sur le déroulement concret de la guerre.

Pour le président de la CDU, Friedrich Merz, le but de la politique de sanctions contre la Russie est de « briser l'épine dorsale du complexe militaro-industriel de ce pays ».70

Il s'agit donc stratégiquement de ruiner l'économie de la Russie et de stopper la poursuite de son ascension en tant que puissance néo-impérialiste.

Sous la condition d'une production internationalisée et en raison du fait que 154 pays du monde – dont de grands pays comme la Chine, le Brésil, l'Inde, le Mexique, l'Indonésie et même la Turquie, membre de l'OTAN – ne participent pas jusqu'à présent aux sanctions, l'OTAN ne peut guère atteindre ses objectifs. Ainsi, les sanctions financières sont notamment contournées par le CIPS, l'alternative chinoise à SWIFT, ainsi que par le système SPFS créé par la Russie et auquel 400 banques russes sont connectées. Par exemple l'Inde, qui doit importer 80 pour cent de ses besoins en pétrole, a convenu, dans l'environnement immédiat des décisions de sanctions, « d'importer plus de trois millions de barils de pétrole brut provenant de la production russe ».71 De nombreux pays d'Asie, d'Afrique ou d'Amérique latine commercent avec la Russie en tant que prétendue alliée dans la lutte contre l'exploitation néocoloniale de leurs pays par les États-Unis. Certains veulent également développer leurs propres ambitions impérialistes.

De plus, la collaboration avec les fournisseurs de substitution en énergie devenus nécessaires pour l'Europe ne se déroule pas du tout sans problème. Peu après avoir convenu de livraisons alternatives de gaz avec le Qatar, l'émirat réactionnaire a exigé des garanties d'achat pour au moins 20 ans à des prix scandaleux.72 Jusque-là, l'Allemagne voulait pourtant depuis longtemps renoncer presque entièrement aux énergies fossiles.

Contrairement à toutes les déclarations d'intention des gouvernements occidentaux, ce sont les masses russes qui supportent le poids principal de la politique de sanctions impérialiste – et non les bellicistes et les oligarques qui en sont les principaux responsables. Rien qu'à Moscou, 200 000 travailleurs ont perdu leur emploi parce que les entreprises étrangères ont cessé leurs activités et les chaînes d'approvisionnement internationales ont été largement coupées. En mars 2022 déjà, l'inflation en Russie a atteint 17,3 pour cent.73

La Russie, partenaire commercial privilégié de l'Allemagne jusqu'en 2021 et fournisseur de 55 pour cent de la consommation de gaz allemande, livrait encore mi-avril 2022 du gaz naturel d'une capacité quotidienne d'environ 2 400 gigawattheures. En outre, l'Allemagne achetait environ 50 % de son charbon importé et environ 35 % de son pétrole à la Russie.74

Ce sont surtout les groupes allemands de l'énergie, de la chimie et de l'acier, qui ont jusqu'à présent particulièrement profité des relations économiques avec la Russie, qui ne veulent pas pousser les sanctions à l'extrême. Le patron de BASF, Martin Brudermüller, a mis en garde avec insistance le gouvernement allemand contre un arrêt des livraisons de gaz russe : Une telle mesure « pourrait entraîner l'économie allemande dans sa crise la plus grave depuis la fin de la Seconde Guerre mondiale et détruire notre prospérité » 75.

Contrairement à la propagande bourgeoise sur la grande unité de l'OTAN et de l'UE, le chef de l'association fédérale des monopoles de l'industrie allemande (BDI), Siegfried Russwurm, a rejeté brutalement dès le 7 mars 2022 la demande du gouvernement américain de découpler l'économie allemande de la Chine et de la Russie :

« Nous n'avons pas été et ne serons pas les exécutants du gouvernement américain. … Les crimes (de Poutine) ne sont pas la fin du commerce mondial et de la division mondiale du travail. L'échange, et non la fermeture, reste notre principe.  »76

Le chancelier Scholz s'associe à la menace selon laquelle un embargo sur le gaz « plongerait du jour au lendemain ... notre pays et toute l'Europe dans une récession ... ». 77 La peur de protestations politiques de masse et du développement de la lutte de classe prolétarienne contre la répercussion des fardeaux de la crise et de la guerre sur le dos des masses populaires est un moteur de la gestion de crise du gouvernement fédéral.

Mais avec le changement de stratégie de l'OTAN décidé au plus tard fin avril, le gouvernement fédéral a lui aussi laissé tomber les scrupules qui existaient jusque-là. Il a fait peser de plus en plus ouvertement les fardeaux de la guerre et de la crise sur les masses populaires. La spéculation sur les denrées alimentaires, les matières premières de toutes sortes et les produits énergétiques, attisée par la politique de sanctions, fait à elle seule grimper l'inflation de manière vertigineuse. Les soi-disant « paquets d'allègement » décidés par la coalition en feu tricolore pour une partie de la population ne sont qu'un frein à court terme. Cyniquement, le vice-chancelier Robert Habeck justifie l'embargo pétrolier contre la Russie en ces termes :

« Cela ... signifiera une épreuve. ... quand les prix augmentent par la suite. ... c'est le prix qui peut et ... doit être payé » 78.

La propagande en faveur de la collaboration de classe et du renoncement est devenue un élément essentiel de la guerre psychologique. Le portail Internet Telepolis a révélé :

« L'affirmation selon laquelle l'inflation est le produit de la guerre en Ukraine est donc tout simplement une fausse nouvelle. On remarque d'emblée qu'aucune récolte n'a encore été perdue en Ukraine ou en Russie en raison de la guerre … Le gaz et le pétrole circulent également de la Russie vers l'Ouest aux prix convenus. … (La) formation des prix … n'est pas déterminée par les coûts actuels, comme on le présume généralement, mais s'oriente vers les attentes de bénéfices futurs. »79

En toute logique, le magazine WirtschaftsWoche s’enthousiasme le 18 mai 2022 en disant :

« Le marché du pétrole brut ... est également idéal pour investir de l'argent. ... Celui qui a par exemple misé sur le pétrole au cours des douze derniers mois ... a pu presque doubler sa mise par rapport au prix d'un baril de brut. »80 Cela contrecarre bien sûr l'effet des sanctions. Ainsi, malgré les embargos, la Russie compte cette année sur 13,7 milliards d'euros supplémentaires pour l'exportation de combustibles fossiles.81

La crise ouverte de la nouvelle organisation de la production internationale


Plus importantes que les répercussions économiques immédiates des sanctions sont les secousses globales et donc stratégiques dans la structure de la nouvelle organisation de la production internationale. Leur portée est encore difficile à prévoir. Contrairement aux monopoles américains, qui produisent et vendent leurs produits surtout sur l'immense marché intérieur, les monopoles internationaux allemands produisent principalement à l'étranger et y réalisent leurs profits maximums.82 La guerre économique de l'Occident contre la Russie a un effet à double tranchant. Car elle pousse en même temps la Russie à développer encore plus résolument l'extension des « relations amicales » avec les pays hostiles aux sanctions et surtout avec la Chine néo-impérialiste pour former un bloc économique, politique et militaire.

La politique de sanctions de l'OTAN et de l'UE provoque ainsi la fin du marché mondial unique, condition économique principale de la nouvelle organisation de la production internationale. Il apparaît d'ores et déjà que la guerre économique mondiale qui a commencé s'étendra à l'avenir. Ainsi, en mai 2022, lors du Forum économique mondial de Davos, le secrétaire général de l'OTAN, Stoltenberg, a exigé un découplage de l'économie par rapport à la Chine83, sous le mot d'ordre démagogique « La liberté est plus importante que le libre-échange ». La division internationale du travail qui existait depuis lors est remise en question, alors qu'elle reste en même temps une nécessité indispensable pour la production industrielle monopolistique qui génère un profit maximal. D'importants systèmes de production intégrée sont disloqués et des secteurs industriels entiers sont coupés des matières premières et des produits de base et plongés dans des crises durables. La restriction, voire la fermeture totale de marchés de vente jusqu'alors ouverts, rend également difficile l'écoulement de la production de masse accrue des supermonopoles. Les conséquences pour l'économie mondiale ne sont pas encore prévisibles, d'autant plus que cette évolution se heurte à une crise de la logistique, de l'énergie et des matières premières déjà apparue avant la guerre, ainsi qu'à une escalade des guerres commerciales. Dans un mauvais pressentiment, la ministre allemande des Affaires étrangères Annalena Baerbock a prédit un futur « ouragan de crises » dans le monde. 84

Dans l'économie mondiale, une crise ouverte de la nouvelle organisation de la production internationale a commencé, ce qui continue à accélérer énormément la déstabilisation du système impérialiste mondial. Le passage à la guerre économique mondiale exacerbe à l’extrême la contradiction principale entre les forces productives révolutionnaires internationalisées et le pouvoir de l’État national et l'organisation des rapports de production capitalistes. C'est ce qui fait avancer le danger d'une Troisième Guerre mondiale. Dans le livre « Crépuscule des Dieux sur le " nouvel ordre mondial " », il est écrit à ce sujet :

« Le fait que l’impérialisme peut certes introduire la nouvelle organisation de la production, mais, en raison de ses contradictions internes insolubles, ne pourra jamais créer un État mondial, rend évident que l’impérialisme se heurte à une limite relative de son développement historique. Les forces productives modernes réclament des rapports de production qui correspondent à leur caractère international, mais ceux-ci sont seulement réalisables dans des États unis socialistes du monde. »85

5. La guerre en Ukraine accélère l'évolution vers une catastrophe écologique mondiale

Avant même la crise ukrainienne, la transition vers une catastrophe écologique mondiale s'est accélérée. Plus ou moins tous les pays impérialistes ont annoncé des mesures énergiques de protection de l'environnement, surtout en réaction au mouvement écologique de masse mondial, en particulier parmi les jeunes. Mais peu de temps après l'invasion russe de l'Ukraine, ils ont déclaré un changement de paradigme en matière de politique environnementale. Désormais, la protection du climat, qui était jusqu'à présent le principal objectif, doit être subordonnée aux « intérêts de sécurité », c'est-à-dire à la préparation d'une Troisième Guerre mondiale. Le 31 mars 2022, le président américain Biden a annoncé :

« Nous devons opter pour la sécurité à long terme plutôt que pour la vulnérabilité énergétique et climatique. »86

La destruction délibérée de l'unité de l'homme et la nature connaît ainsi une nouvelle qualité. Le slogan démagogique de Biden a reçu le soutien de l'industrie allemande de l'armement. Le directeur général de l'association fédérale de l'industrie allemande de la sécurité et de la défense, le Dr Hans Christoph Atzpodien, a formulé dès la fin 2020 le nouveau principe « d'importance systémique » selon lequel « la sécurité ... est la " mère " de la durabilité et de la prospérité correspondante »87 Il incombait à Olaf Scholz et à son équipe gouvernementale d'ajuster le mouvement écologiste, en Allemagne également, à la nouvelle orientation de la politique étrangère et environnementale. Robert Habeck, philosophe et ministre fédéral de l'Économie et de la protection du climat, a répondu de manière démagogique aux critiques croissantes à ce sujet, y compris au sein des Jeunes Verts, par un néologisme de « patriotisme écologique ».88

Le « patriotisme écologique » de Habeck n'est cependant qu'une nouvelle variante du social-chauvinisme.89 Sauf que cette fois-ci, les travailleurs et les masses populaires doivent à la fois renoncer à leurs légitimes revendications sociales, économiques et politiques et accepter sans broncher les aggravations drastiques de la crise environnementale.

L'impérialisme américain associe à sa volte-face en matière de politique environnementale l'objectif de devenir une superpuissance énergétique. En lien avec l'arrêt des importations de pétrole, de charbon et de gaz russes90 par les États-Unis le 8 mars 2022, Le New York Times commente que « le président Biden a largement cessé de faire la promotion de ses plans ambitieux de lutte contre le changement climatique et s'est plutôt concentré sur le pompage d'autant de pétrole et de gaz que possible ».91

Biden veut également renforcer la dépendance de l'Europe vis-à-vis des États-Unis et regagner le terrain perdu dans l'économie mondiale, mais aussi la confiance affaiblie de la population américaine en son gouvernement. Rien qu'aux États-Unis, l'Agence d'information sur l'énergie prévoit d'augmenter la fracturation hydraulique de 15 pour cent d'ici 203092. Le Forum des pays exportateurs de gaz souhaite même un taux d'augmentation mondial de 66 pour cent.93

En Allemagne, ce sont surtout les Verts qui se révèlent être des alliés dociles. Le ministre fédéral de l'Économie Habeck a fortement promu la construction de terminaux de gaz naturel liquéfié (GNL) à Brunsbüttel, Stade et Wilhelmshaven afin de pouvoir importer du gaz de fracturation en provenance des États-Unis, ce que son parti avait toujours vivement combattu. Pour donner une touche écologique à l'affaire, ces terminaux devraient également pouvoir être utilisés ultérieurement pour les importations d'hydrogène.

Le gaz naturel et a fracturation endommagent le climat non seulement à cause du CO2 produit lors de la combustion et des produits chimiques pompés dans le sol, mais aussi en raison du rejet massif de méthane, un gaz à effet de serre, par les puits de forage et les fuites de gazoducs. Le méthane a un potentiel d'effet de serre plus de 20 fois supérieur à celui du CO294 et a déjà causé 16,4 pour cent du réchauffement climatique en 2019.95

Sous le drapeau démagogique de ne plus jamais fournir d'argent pour les violations des droits de l'homme d'un Vladimir Poutine, le gouvernement fédéral a restructuré non seulement l'approvisionnement en gaz, mais aussi en pétrole ; il a conclu des contrats de livraison avec le gouvernement du Qatar. C'est une moquerie lorsque le ministre des Finances Christian Lindner déclare : « Nous voulons avoir des partenaires commerciaux qui soient aussi des partenaires de valeurs. »96

Les cheikhs ultra-réactionnaires du Qatar et leur régime féodal fasciste sont exactement la bonne adresse ! Qu'importent à Lindner et Habeck les violations systématiques des droits de l'homme, le soutien évident aux organisations terroristes fascistes de Daech et la proximité idéologique et politique du Qatar avec le régime fasciste des talibans en Afghanistan ? On peut devenir un « partenaire de valeurs » pour les démocrates bourgeois allemands rien qu'en étant du « bon » côté dans la guerre économique mondiale contre la Russie, c'est-à-dire contre le principal concurrent impérialiste actuel.

En revanche, le développement des énergies renouvelables prôné par Robert Habeck et l'UE est resté extrêmement fragmentaire ou a été strictement orienté vers les monopoles. Ainsi, l'article 8 de la taxonomie de l'UE stipule que les projets d'éoliennes des entreprises sont subventionnés comme « verts » si elles comptent plus de 500 employés et sont orientées vers le marché des capitaux.97

Dès le début de l'année 2022, le ministre fédéral Habeck a déjà plaidé pour que le gaz naturel soit considéré comme une « technologie de transition » qui mérite particulièrement d'être encouragée98, en tant que passerelle vers les énergies renouvelables. La Commission européenne l’a rapidement approuvé, y compris la promotion de l'énergie nucléaire.99 La demande de la Fédération de l'industrie allemande (BDI), formulée ouvertement après le début de la guerre, révèle l'intérêt de ce désastre environnemental, à savoir que : 

« Sans réserves idéologiques, une prolongation des trois centrales nucléaires encore en service et des trois derniers sites arrêtés devrait être envisagée. »100

« Sans réserves idéologiques » signifie en clair soutenir sans réserve les plans impérialistes de maintien et de développement de l'énergie nucléaire et mettre délibérément et considérablement en danger la santé de la population.

Les centrales nucléaires présentent des dangers imprévisibles. Toutes les installations nucléaires dépendent d'une alimentation électrique sûre pour refroidir leurs éléments combustibles. Si celle-ci est interrompue, par exemple en raison d'une guerre ou d'une catastrophe naturelle, le cœur du réacteur risque de fondre de manière incontrôlable.101 Les exemples historiques de Tchernobyl et de Fukushima en sont la preuve.

L'utilisation militaire de l'énergie nucléaire est étroitement liée à la promotion des centrales nucléaires. Le président français Emmanuel Macron s'est exprimé sans détour :

« Sans nucléaire civil, pas de nucléaire militaire, sans nucléaire militaire, pas de nucléaire civil. »102

La renaissance souhaitée de l'énergie nucléaire vise également sans équivoque à doter l'Europe d'armes nucléaires. Il en va de même pour le renforcement de la « participation nucléaire » de l'Allemagne dans le cadre de l'OTAN, qui se traduit par l'acquisition d'avions de combat américains F-35 aptes à porter des armes nucléaires.

Le risque croissant de guerre nucléaire

En 2021, neuf puissances nucléaires impérialistes possédaient ensemble environ 13 080 armes nucléaires. Leur potentiel de destruction suffirait, d'un point de vue purement mathématique, à détruire plusieurs fois la biosphère actuelle de la Terre. Les stratèges militaires impérialistes de l'OTAN et de la Russie développent à nouveau la conception criminelle d'une guerre nucléaire limitée ‒ comme dans les années 1980.

Le président russe Poutine menace ouvertement de recourir à l'arme nucléaire103 et le président Biden réaffirme la prétention des États-Unis à une première frappe d'armes nucléaires.104 Le missile hypersonique « Dark Eagle », doté d'un équipement nucléaire, peut atteindre et détruire Moscou depuis l'Allemagne en 21 minutes et 30 secondes.105 Depuis mars 2022, les soldats américains s'entraînent avec ce système.106 Jusqu'à présent, le refus d'une guerre nucléaire faisait naturellement consensus au sein des mouvements pour la défense de l’environnement et de la paix. Or, c'est justement un article de Greenpeace qui, le 31 mars 2022, a décerné à la « possibilité d'une guerre nucléaire limitée »107 un label environnemental lénifiant :

« En cas d'utilisation d'une arme nucléaire tactique ... la chaleur, l'onde de choc et les radiations seraient vraisemblablement limitées à quelques kilomètres. »108

En réalité, chaque arme nucléaire ‒ même tactique ‒ entraîne des destructions énormes, des dégâts considérables et des morts en masse sur des centaines de kilomètres carrés. L'experte en nucléaire Nina Tannenwald précise au sujet des jeux de pensées nucléaires absurdes :

« Même une arme nucléaire de " petite force explosive " (0,3 kilotonne) causerait des dommages bien supérieurs à ceux d'un explosif conventionnel. ... Les retombées radioactives contamineraient l'air, le sol, l'eau et l'approvisionnement alimentaire. »109

Les armes nucléaires, appelées de manière lénifiante comme des « mini-nukes », ne rendent pas une attaque nucléaire moins dangereuse, mais en font même une option encore plus réelle ‒ avec pour conséquence une escalade incontrôlable.

Il s'agit d'une illusion répandue, mais extrêmement dangereuse, selon laquelle la raison des impérialistes ne permettrait pas une guerre nucléaire. Tous les écologistes et les combattants pour la paix sont appelés à lier leur lutte pour sauver l'environnement à la lutte contre la guerre impérialiste et à imposer la revendication de l'interdiction et de la destruction de toutes les armes ABC dans le monde entier.

Une dangereuse lutte concurrentielle pour la base énergétique et de matières premières

Le mouvement écologiste mondial a réussi à arracher aux monopoles et aux gouvernements quelques promesses et concessions en matière de développement des énergies renouvelables. L'énergie disponible aujourd'hui en abondance et pouvant être produite industriellement à moindre coût sur la base des énergies éolienne, solaire et d'autres alternatives ainsi que sur le stockage de l'énergie, fait partie de la préparation matérielle globale du socialisme dans l'unité de l'homme et de la nature. Sous la domination des monopoles, ce potentiel de progrès scientifique et technique n'est cependant pas mis en valeur, au contraire : il se transforme en une affaire générant un profit maximal, orienté vers la recherche du leadership sur le marché mondial.

Actuellement, 98 pour cent de toutes les cellules solaires sont fabriquées dans les pays néo-impérialistes d'Asie, dont 77,7 pour cent par les monopoles chinois110 , tandis que la part des monopoles américains et européens s'est réduite comme peau de chagrin.111 En ce qui concerne la production d'éoliennes, les monopoles de l'UE Vestas, Siemens-Gamesa, Nordex et Enercon représentent 29,7 pour cent du marché mondial, mais restent derrière la Chine, qui en produit 54,6 pour cent. Là encore, les États-Unis sont loin derrière avec seulement 11,7 pour cent.112 Avec la crise ukrainienne, la lutte concurrentielle inter-impérialiste pour la base énergétique et les matières premières culmine.

La crise ouverte de l'écologisme impérialiste

Les variantes précédentes de l'écologisme impérialiste se sont retrouvées dans une crise ouverte. Leur credo était la prétendue « compatibilité entre l'écologie et l'économie capitaliste ». L'idolâtrie propagandiste de l'objectif, depuis longtemps raté, d'un réchauffement de la planète de 1,5 degré maximum dans l'accord de Paris sur le climat de 2015 a aussi ouvertement échouée.

Même le Groupe d'experts intergouvernemental sur l'évolution du climat (GIEC) de l'ONU, par ailleurs plutôt minimisant les risques, met en garde depuis 2021 contre une période caniculaire de la Terre qui menacerait les êtres humains de vagues de chaleur mortelles.113 En février 2022, il a prédit le risque de « réactions en chaîne » incontrôlées qui mettraient en danger de manière aiguë 3,6 milliards de personnes. Mais cela laisse les monopoles internationaux de l'énergie et des matières premières totalement indifférents. Pour eux, il est hors de question même d’envisager la poursuite de l'exploration et de l'exploitation croissante des sources d'énergie fossiles. En 2017, 100 supermonopoles ont généré à eux seuls 71 pour cent de toutes les émissions de CO2 dans le monde.114 Entre 2008 et 2020, l'extraction mondiale de charbon a augmenté de 16,6 pour cent115, la production de pétrole de 4,1 pour cent116 et celle de gaz naturel de 27 pour cent.117

Les crises alimentaires et famines délibérément provoquées

La Russie et l'Ukraine produisent ensemble 64 pour cent de l'huile de tournesol, 23 pour cent du blé et 18 pour cent du maïs, soit une part importante des exportations alimentaires du monde.118 La guerre d'agression russe contre l'Ukraine détruit et pille la production et la distribution de ces denrées alimentaires de première nécessité dans le monde entier. Selon l'Organisation des Nations unies pour l'alimentation et l'agriculture (FAO), près de 25 millions de tonnes de céréales étaient bloquées en Ukraine rien qu'à la fin avril 2022, bloquées par l'armée russe et par des ports minés.119 À cela s'ajoute la politique impérialiste de sanctions qui limite massivement l'exportation de ces denrées alimentaires indispensables à l'existence vers nombreux pays d'Asie et d'Afrique.

La crise alimentaire qui sévit actuellement s'aggrave ainsi brusquement pour devenir une crise alimentaire transnationale aux conséquences économiques, politiques et sociales considérables. Aujourd'hui, 811 millions de personnes souffrent déjà de la faim dans le monde et deux milliards de personnes souffrent de malnutrition.120 Depuis février 2022, les prix des denrées alimentaires explosent dans le monde entier.121 Afin de tirer profit de la pénurie des denrées alimentaires de base, les monopoles agricoles de l'UE poussent à l'extension de leur production de céréales et augmentent de manière démesurée les prix des denrées alimentaires.

En revanche, les contraintes « gênantes » pour la protection de l'environnement dans l'agriculture doivent disparaître. Les objectifs de préservation de la biodiversité proclamés dans l'accord de coalition de l'actuel gouvernement fédéral disparaissent dans les tiroirs : ainsi les projets d'exploiter 25 pour cent des surfaces agricoles de manière écologique d'ici 2030, de laisser 4 pour cent des surfaces utiles en jachère à partir de 2023 et de réduire de moitié l'utilisation de pesticides.122 C'est dévastateur au vu de l'extinction dramatique des espèces, avec plus d'un million d'espèces menacées d'extinction dans le monde.

L'exploitation abusive des ressources naturelles

L'augmentation des armements au niveau mondial, avec plus de deux mille milliards de dollars US de dépenses militaires en 2021123, et plus encore la guerre, sont des facteurs déterminants de la crise environnementale. Non seulement des dizaines de milliers de vies humaines et les conditions de vie de millions de personnes sont détruites, mais la biosphère est également détruite de manière accélérée, les matières premières sont gaspillées et le réchauffement climatique est renforcé. Les forces armées américaines émettent à elles seules plus de CO2 que la Suède, pays industrialisé de rang moyen.124 À cela s'ajoutent le gaspillage des ressources ainsi que la pollution et la désertification des terres et des eaux par les bases militaires et les transports militaires.

Avec la guerre, une catastrophe environnementale régionale se développe en Ukraine. La région du Donbass est l'une des zones les plus polluées au monde, avec 900 grandes installations industrielles, dont 248 mines, 177 usines chimiques dangereuses et 113 installations utilisant des substances radioactives.125 Déjà en 2021, la nappe phréatique a été largement contaminée, notamment par l’inondation des mines, de sorte que près de 3,4 millions de personnes n'ont pas accès à l'eau potable.126 Le bombardement d'aciéries comme celle à Marioupol a libéré d'énormes quantités d'ultra-toxines et de métaux lourds. Des régions entières peuvent ainsi devenir inhabitables à long terme.

La crise écologique mondiale révèle toute la pourriture et l'obsolescence du système impérialiste mondial. La reconnaissance et l'assimilation consciente de cette évolution sont décisives pour que les masses s'engagent dans une lutte écologique qui transformera la société, sous la direction de la classe ouvrière, dans la perspective du véritable socialisme.

6. Le passage de l'opportunisme au social-chauvinisme

Depuis le début de l'année 2022, la manipulation de l'opinion publique par la guerre psychologique a commencé dans le monde entier afin de gagner les masses à une guerre impérialiste.

Avec le début de la guerre en Ukraine, le social-chauvinisme transnational a pris une nouvelle dimension en tant qu'influence exercée 24 heures sur 24. Chaque pays impérialiste, par le biais de ses médias de masse monopolisés, a poussé à une véritable guerre de désinformation allant jusqu'à l'incitation ouverte à la guerre. Le livre « La crise de l'idéologie bourgeoise et de l'opportunisme » le démontre :

« En cas de crise, lorsque ses coûts et ses fardeaux se répercutent sur les masses, lorsque la bourgeoisie combat les développements révolutionnaires ou se trouve sur la voie de la guerre – bref : lorsque les contradictions s'aggravent, l'opportunisme se transforme inéluctablement en social-chauvinisme. Comme ligne directrice il propage la subordination complète de la classe ouvrière aux intérêts de classe nationaux de la bourgeoisie. » 127

Lors de la Conférence de Munich sur la sécurité le 19 février 2021 – déjà un an avant la guerre en Ukraine – le président des États-Unis, Joe Biden, a engagé les États-Unis et les autres pays impérialistes de l'OTAN à « défendre la souveraineté et l'intégrité territoriale de l'Ukraine ».128 Biden n'a certes pas abandonné la politique de « l'Amérique d'abord » de Donald Trump, comme l'embellissent la plupart des analystes bourgeois, mais il l'a systématisée pour en faire une stratégie et une tactique de la prétention au pouvoir hégémonique des États-Unis. Pour dissimuler ce noyau, il vend ce projet avec une hypocrisie chauvine et sociale-chauvine comme un engagement en faveur des démocraties occidentales.

Cela a conduit à une nouvelle étape dans la diffusion du mode de pensée petit-bourgeois et social-chauvin : Que la classe ouvrière internationale s'identifie de manière patriotique à l'exploitation et au bellicisme impérialistes dans son propre pays. Au lieu de poursuivre ses intérêts de classe prolétariens, de participer à la résistance active contre la préparation de la Troisième Guerre mondiale et de se tourner vers la préparation de la révolution socialiste internationale, elle devrait s'accommoder du « moindre mal » : la « démocratie » de l'impérialisme américain ou ouest-européen, soi-disant tellement meilleure que celle de la Russie ou de la Chine.

Le président russe Vladimir Poutine a également attisé le mode de pensée petit-bourgeois et social-chauvin des masses en Russie bien avant l'invasion de l'Ukraine. Dans un article intitulé « Sur l'unité historique des Russes et des Ukrainiens », il diffusait avec une démagogie völkisch129 :

« Les Russes, les Ukrainiens et les Biélorusses sont tous des descendants de l'ancienne Rus', qui était le plus grand État d'Europe. » 130

Avec un tel chauvinisme grand-russe, Poutine a préparé au niveau idéologique non seulement l'invasion en Ukraine, mais aussi d'autres campagnes de conquêtes. Dans son délire völkisch-nationaliste, il n'a pas tenu compte du fait historique que l’ancienne Rus' de Kiev était un regroupement de tribus, principalement ukrainiennes, en un État féodal. Plus tard, les tsars russes ont pressé les peuples et les territoires non russes dans leur empire et ont fait de la Russie une prison de peuples.

À tous ceux qui défendent l'un des deux partis impérialistes belligérants, il convient d'écrire dans le livre de chevet ce que Lénine a remarqué sans équivoque au sujet des explications trompeuses sur la genèse des guerres impérialistes :

« Quant à savoir quel groupe a déclenché le premier les hostilités ou déclaré la guerre le premier, cela n'a aucune importance lorsqu'il s'agit de déterminer la tactique des socialistes. Les phrases sur la défense de la patrie, la résistance à l'invasion ennemie, la guerre défensive, etc., ne servent, de part et d'autre, qu'à duper le peuple. » 131

La machine propagandiste de l'impérialisme américain agit sur plus d'un milliard de personnes dans 212 pays, principalement par le biais de la chaîne d'information CNN International. 132 Les néo-impérialistes russes glorifient leur guerre d'agression dans plus de 100 pays par le biais de Russia Today (RT), de Sputnik et de messages ciblés – appelés « l'armée des trolls » ‒<